ซือชิงหนิงพูดตามตรง:
"ก็แค่ตอนนี้มิติส่วนตัวของฉันมีขนาดแค่ราวสิบตารางเมตร เล็กเกินไป เก็บข้าวของได้ไม่มากนัก"
ลู่จินรีบปลอบโยน สายตาเต็มไปด้วยความดีใจ:
"ไม่เป็นไร เก่งมากพอแล้ว
อย่างน้อยก็เก็บอาหารและยาฉุกเฉินของเราได้หลายวัน แก้ปัญหาไปได้กว่าครึ่งแล้ว"
จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบเก็บสีหน้า แล้วสั่งอย่างจริงจัง:
"หนิงหนิง พลังมิติหายากและโดดเด่นเกินไป เรื่องนี้ห้ามให้คนอื่นรู้เด็ดขาด ยิ่งรู้คนน้อยยิ่งดี กันไม่ให้ใครมุ่งร้ายและเกิดเรื่อง"
"ไป ขึ้นไปข้างบนกับพี่ ไปหาเพ่ยเจ๋อหลี่ บอกเขาเรื่องนี้"
สองคนเดินขึ้นไปชั้นสอง หาเพ่ยเจ๋อหลี่ที่ยังเก็บของอยู่
ในฐานะหัวหน้าทีม ของมีค่าหายากทั้งหมดถูกเก็บไว้ที่เขา
ลู่จินเล่าพลังมิติของซือชิงหนิงให้ฟังอย่างย่อ แล้วให้เธอสาธิตให้ดูทันที
ซือชิงหนิงขยับความคิด เก็บเก้าอี้ข้างๆ เข้าไปในมิติ แล้วนำออกมาโดยไม่มีอะไรในมือ ฉับไวและสะอาด
เพ่ยเจ๋อหลี่เป็นคนใจเย็นและสุขุมมาโดยตลอด ไม่แสดงอารมณ์บนใบหน้า
ต่อให้คืนนี้เจอคนกลายพันธุ์และต่อสู้กับซอมบี้ สีหน้าก็ไม่ไหวติง แต่ตอนนี้กลับเห็นความตกใจในแววตา
เขารูม่านตาหดตัว บรรยากาศสุขุมรอบคอบสั่นไหวชั่วขณะ ก้าวเท้าไปข้างหน้าครึ่งก้าว จ้องพื้นดินที่ว่างเปล่าเมื่อครู่ด้วยความไม่อยากเชื่อ