หลังเสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นเยียบหายไป ตู้รถก็เงียบลงอยู่หลายวินาที
เซิ่นหยุนซีแอบสังเกตปฏิกิริยาของทั้งสี่คน
อู๋เสียขมวดคิ้วมองเธอ เห็นได้ชัดว่ายังติดใจกับข้ออ้างเมื่อครู่ที่ฟังยังไงก็รู้ว่าโกหก เพียงแต่ประกาศแจ้งเตือนจากสถานีเบี่ยงประเด็นไปเสียก่อน
เซี่ยอวี่เฉินมองหมอกสีเทานอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด ดวงตารูปดอกท้อแสนงามคู่นั้นแฝงแววระแวดระวังเคร่งขรึม
ส่วนเฮยเซียจื่อยังคงดูผ่อนคลายเหมือนเดิม ทว่ามุมที่แว่นดำถูกกดต่ำลงเล็กน้อยเผยให้เห็นว่าเขาพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ
และจางฉีหลิง...เซิ่นหยุนซีไม่กล้ามองเขาอีก
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นช่างมองทะลุปรุโปร่งเกินไป แค่สบตาเพิ่มอีกวินาที เธอก็รู้สึกเหมือนความลับของตัวเองกำลังจะถูกเปิดโปง
“ไม่ว่ายังไง” อู๋เสียเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ ดึงความสนใจกลับมาสู่เรื่องตรงหน้า “ถึงสถานีแล้ว เราต้องออกไปดูกันก่อน”
เขาเดินไปที่หน้าต่าง ใช้หลังมือปาดไอน้ำที่เกาะอยู่บนกระจก
หมอกสีเทากำลังจางลงจริง ๆ สถานีเก่าทรุดโทรมค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น
พื้นคอนกรีตเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เสาเหล็กขึ้นสนิมหลายต้นค้ำหลังคาที่ผุกร่อนเช่นกัน
ริมสถานีมีป้ายบอกทางเอียงกระเท่เร่อยู่แผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนด้วยสีแดงเลือนรางสามตัวอักษร—สถานีผิงอาน
“ชื่อนี้ฟังดูเป็นมงคลดีนะ” อู๋เสียพึมพำ
เซี่ยอวี่เฉินเดินไปถึงประตูตู้รถแล้ว
ตรงส่วนหน้าของตู้รถยาวสามเมตรมีประตูเลื่อนโลหะสีเงินเทาอยู่บานหนึ่ง ข้างประตูฝังแผงรับสัมผัสขนาดเท่าโทรศัพท์มือถือไว้ ด้านบนมีจุดกลมสีแดงส่องแสงอยู่
เขาลองยื่นมือไปโบกหน้าแผงรับสัมผัส ประตูตู้รถกลับไม่มีปฏิกิริยา จึงหันมาส่งสายตาให้เซิ่นหยุนซี
เซิ่นหยุนซีเดินเข้าไปโบกมือหน้าแผงรับสัมผัส จุดกลมด้านบนเปลี่ยนเป็นสีเขียว เสียงกลไกทุ้มต่ำดังมาจากรอยแยกของประตู ก่อนที่ประตูจะค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกไปสองด้าน
กลิ่นประหลาดสายหนึ่งลอยเข้ามา
อากาศปนกลิ่นสนิมเหล็กกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อบางอย่าง คล้ายคลินิกใต้ดินที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปีแล้วจู่ ๆ ก็กลับมาเปิดใช้งานอีกครั้ง
เฮยเซียจื่อก้าวออกจากประตูตู้รถเป็นคนแรก พื้นรองเท้าบูตเหยียบพื้นสถานีจนเกิดเสียงทรายครูดเบา ๆ
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยราวกับกำลังฟังความเคลื่อนไหวบางอย่าง จากนั้นก็เชิดคางขึ้นนิด ๆ “ออกมาได้ ตอนนี้ปลอดภัยชั่วคราว”
เซิ่นหยุนซีเดินตามอู๋เสียออกไป
สถานีแม้จะทรุดโทรมแต่ก็กว้างพอควร ชานชาลายาวกว่าสิบเมตร ด้านหลังมีประตูเหล็กลูกกรงเปิดแง้มอยู่บานหนึ่ง
หลังประตูเป็นทางเดินแคบ ๆ ตามผนังมีไฟฉุกเฉินติดอยู่ห่างกันเป็นช่วง ๆ ส่องแสงสีเหลืองสลัว
“เขตสำรวจคงไม่ได้มีแค่สถานี” เซี่ยอวี่เฉินกวาดตามองทางเดิน “เรามีเวลาสามชั่วโมง ต้องแยกกันหาเสบียง”
“อย่าแยกกันไกลเกินไป” อู๋เสียพูด เขาหยิบมีดพับออกมาจากลังเสบียงแล้ว ลองชั่งน้ำหนักในมือ “ที่นี่ดูไม่ชอบมาพากล อย่างน้อยต้องไปกันเป็นคู่”
เซิ่นหยุนซีเริ่มกระวนกระวาย สิ่งที่เธอกังวลที่สุดมาถึงแล้ว คนพวกนี้เห็นชัดว่ากำลังจะรวมกลุ่มกันออกสำรวจ ส่วนพลังต่อสู้ของเธอมีแค่ 5 ถ้าอยู่ในเกมก็เป็นแค่ตัวบางที่คอยถ่วงแข้งถ่วงขา
เธอกำลังคิดว่าจะเป็นฝ่ายเดินแยกออกไปเองดีไหม จะได้ไม่อึดอัดเกินไป พลันได้ยินอู๋เสียพูดขึ้นว่า
“เสี่ยวเกอ นายไปกับเฮยเซียจื่ออยู่ข้างหน้า คอยสำรวจทาง เสี่ยวฮัว นายกับฉันรั้งท้าย ให้คุณคนนี้อยู่ตรงกลาง ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้คุ้มกันได้ทั้งหน้าและหลัง”
จางฉีหลิงกับเฮยเซียจื่อมีพลังต่อสู้สูงที่สุด ส่วนอู๋เสียกับเซี่ยอวี่เฉินจะคอยสนับสนุนตรงกลาง พวกเขาจัดให้เธอซึ่งเป็นคนธรรมดาอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุด
“ฉันชื่อเซิ่นหยุนซี หยุนเหมือนเมฆ ซีเหมือนคลื่นน้ำ” เซิ่นหยุนซีแนะนำตัว ในใจลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้
จะพึ่งให้พวกเขาคอยปกป้องตลอดไปไม่ได้ ต้องรีบหาของที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการป้องกันตัวให้ได้
ทางเดินหลังประตูเหล็กลูกกรงไม่ยาวนัก เดินไปประมาณยี่สิบเมตรก็เลี้ยวโค้ง แล้วภาพตรงหน้าก็เปิดโล่งขึ้นทันที
ห้องรอโดยสารใต้ดินทรงยาวแคบแห่งหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขา มีขนาดราวครึ่งสนามบาสเกตบอล เพดานสูงลิบ เสาสี่เหลี่ยมค้ำยันหลายต้นตั้งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ตู้เก็บของเหล็กที่มีฝุ่นจับเรียงรายอยู่ตามผนัง ประตูตู้ส่วนใหญ่เปิดอ้า ภายในว่างเปล่า
มุมห้องมีลังพลาสติกคว่ำกระจัดกระจายอยู่หลายใบ เห็นได้ชัดว่ามีคนมารื้อค้นไปแล้ว
“เหมือนที่หลบภัยที่ถูกปล้นจนเกลี้ยง” เซี่ยอวี่เฉินย่อตัวลงตรวจดูลังพลาสติกที่คว่ำอยู่ ก้นลังมีคราบของเหลวสีเข้มแห้งกรังอยู่หลายรอย “รอยเลือด ทิ้งไว้นานแล้ว”
อู๋เสียเดินไปยังตู้เก็บของที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วดึงเปิดตรวจทีละตู้
ส่วนใหญ่ล้วนว่างเปล่า บางตู้มีผ้าเน่าขึ้นราหรือเศษผลิตภัณฑ์พลาสติกแตกหักยัดอยู่เป็นครั้งคราว
เซิ่นหยุนซีก็เริ่มค้นหาตามอย่างพวกเขา เธอย่อตัวลงหน้าตู้เก็บของแถวด้านใน ลิ้นชักตู้ที่สามติดขัด เธอออกแรงอยู่พักหนึ่งกว่าจะดึงออกได้
ลิ้นชักหลุดร่วงลงมา กรรไกรตัดกิ่งไม้ขึ้นสนิมเขรอะเล่มหนึ่งตกลงข้าง ๆ
แม้จะเป็นของที่ใช้ต่อสู้ได้น้อยมาก แต่เธอก็หยิบมันขึ้นมา เตรียมค้นแถวถัดไปต่อ
ในตอนนั้นเอง เธอสังเกตเห็นว่าผนังด้านในของลิ้นชักดูผิดปกติ ราวกับมีตู้ใบเล็กซ่อนอยู่ ประตูไม่มีมือจับ มีเพียงร่องกลมเล็ก ๆ คล้ายอุปกรณ์รับสัมผัส
เซิ่นหยุนซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นปลายนิ้วไปแตะร่องนั้น
เสียงเบา ๆ ดัง “กึก”
ประตูตู้เด้งเปิดออก ข้างในมีเพียงแท่งโลหะสีเงินทรงลูกบาศก์ ยาวด้านละประมาณห้าเซนติเมตร พื้นผิวเรียบลื่นราวกับกระจก ขอบมีลวดลายละเอียดประณีต เปล่งประกายสีฟ้าอ่อนจาง ๆ
หัวใจเซิ่นหยุนซีเต้นเร็วขึ้น สัมผัสของแท่งโลหะนี้คล้ายกับแสงโค้งบนแผงควบคุมรถไฟมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เสบียงธรรมดา
ทันทีที่เธอกำแท่งโลหะไว้ในมือ ก็ได้ยินเสียง “ซ่า ๆ” แผ่วเบาอย่างยิ่งดังมาจากด้านหลัง คล้ายมีอะไรเปียกชื้นกำลังลากตัวไปบนพื้นคอนกรีต
แทบจะพร้อมกันนั้น เฮยเซียจื่อที่อยู่ไม่ไกลก็หันขวับ มุมปากที่เคยยกยิ้มหุบลง “ข้างหลัง!”
เซิ่นหยุนซีไม่มีเวลาหันกลับ ร่างทั้งร่างถูกแรงมหาศาลกระชากคอเสื้อแล้วดึงไปด้านข้าง เธอเซถลาไปชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่ง
จางฉีหลิงไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไร มือหนึ่งจับไหล่เธอแล้วเหวี่ยงไปยังระยะปลอดภัย ส่วนมืออีกข้างถือมีดสั้นสีดำทะมึนเล่มหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้
ตอนนั้นเองเธอถึงมองเห็นสิ่งที่กรูกันออกมาจากหัวมุมทางเดิน มีสามร่างที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์
ผิวหนังของพวกมันเป็นสีเขียวอมเทาผิดธรรมชาติ ดวงตาขุ่นมัว ริมฝีปากม่วงคล้ำ เล็บยาวแหลมและเปรอะเปื้อนคราบสกปรกสีเข้ม
สิ่งที่ประหลาดที่สุดคือท่าเดินของพวกมัน เข่าไม่งอ ลำตัวโน้มไปข้างหน้า ราวกับตุ๊กตาผ้าขาด ๆ ที่ถูกเส้นด้ายล่องหนห้อยไว้ แต่กลับเคลื่อนที่เร็วอย่างน่าตกใจ
ตัวแรกกระโจนถึงตู้เก็บของที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้ว เล็บยาวครูดผ่านแผ่นเหล็กจนเกิดเสียงแหลมบาดหู
ตัวที่สองพุ่งตรงเข้าใส่เซี่ยอวี่เฉิน ส่งเสียงครางต่ำ ๆ อยู่ในลำคอ
ตัวที่สามพุ่งเข้าใส่เซิ่นหยุนซี
เมื่อสิ่งมีชีวิตสีเขียวอมเทาตัวนั้นพุ่งเข้ามาใกล้จนแทบประชิด จางฉีหลิงพลิกข้อมือ มีดสั้นตวัดเป็นเส้นโค้งสั้น ๆ กลางอากาศ รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็นวิถี
คมมีดตัดเข้าที่ข้างลำคอของสิ่งนั้น ราวกับเฉือนเต้าหู้หมดอายุ ไม่มีเลือดสาดออกมา มีเพียงกลิ่นเปรี้ยวเน่าเหม็นคลุ้งกระจาย
การพุ่งเข้าใส่ของมันชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นร่างทั้งร่างก็ล้มฟาดลงกับพื้นราวกับหุ่นเชิดที่สายขาด กระตุกอยู่สองครั้งแล้วแน่นิ่งไป
อีกด้านหนึ่ง เฮยเซียจื่อใช้มือข้างเดียวบีบคอเจ้าตัวที่พุ่งเข้าใส่เซี่ยอวี่เฉิน แล้วฟาดมันเข้ากับตู้เหล็กอย่างแรงจนประตูตู้บุบลึกลงไปเป็นแอ่งใหญ่
มืออีกข้างของเขาหยิบมีดสั้นออกมาจากเอว แทงเข้าที่ขมับของสิ่งนั้นอย่างฉับไว แล้วบิดคว้านชำนาญราวกับกำลังฆ่าปลา
ตัวสุดท้ายถูกเซี่ยอวี่เฉินใช้มีดผีเสื้อแทงเข้าที่กระดูกสันหลัง ก่อนที่จางฉีหลิงจะเดินเข้าไปซ้ำอีกมีด
ทุกอย่างเกิดขึ้นไม่ถึงสามสิบวินาที