เมื่อเสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นเฉียบเงียบหายไป ตู้โดยสารตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่หลายวินาที
เซิ่นหยุนซีแอบสังเกตปฏิกิริยาของทั้งสี่คน
อู๋เสียขมวดคิ้วมองเธอ เห็นได้ชัดว่ายังขุ่นเคืองกับคำแก้ตัวเมื่อกี้ที่ฟังปุ๊บก็รู้เลยว่าโกหก เพียงแต่ถูกประกาศแจ้งเตือนสถานีเบี่ยงประเด็นไป
สายตาของเซี่ยอวี่เฉินจดจ่ออยู่กับหมอกสีเทานอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด ดวงตาหวานรูปดอกท้อคู่นั้นแฝงความระแวงเข้มข้น
ส่วนเฮยเซียจื่อยังคงท่าทีผ่อนคลายเช่นเคย แต่มุมที่แว่นดำถูกกดลงเล็กน้อยเผยให้เห็นสภาพพร้อมลงมือเมื่อไหร่ก็ได้
และจางฉีหลิง — เซิ่นหยุนซีไม่กล้ามองเขาอีกแล้ว
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นทะลุปรุโปร่งเกินไป แค่มองเพิ่มอีกวินาทีเดียว เธอก็รู้สึกเหมือนความลับของตัวเองกำลังถูกมองทะลุถึงขั้นใน
“ไม่ว่ายังไง” อู๋เสียเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ ดึงความสนใจกลับสู่ความจริง “ถึงสถานีแล้ว เราต้องออกไปดูก่อน”
เขาเดินไปที่หน้าต่างรถ ใช้หลังมือเช็ดไอน้ำที่เกาะตัวบนกระจก
หมอกสีเทาค่อย ๆ จางลงจริง ๆ ชานชาลาเก่าแห้งผุกร่อนค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อย
พื้นคอนกรีตเต็มไปด้วยรอยแตก หลายเสาเหล็กมีสนิมติดตาเต็มไปหมด ค้ำยึดหลังคาที่กึกก้องไปด้วยสนิมชั้นหนา
ขอบชานชาลามีป้ายบอกทางเอียงลั่นตั้งอยู่หนึ่งแผ่น บนนั้นเขียนด้วยสีแดงจาง ๆ สามตัวอักษร — สถานีผิงอาน
“ชื่อนี้ก็ยังไงก็คงมงคลดีนะ” อู๋เสียบ่นพึมพำ
เซี่ยอวี่เฉินเดินไปยืนที่ประตูรถแล้ว
ปลายด้านหน้าของตู้โดยสารยาวสามเมตรมีประตูเลื่อนโลหะสีเงินเทาหนึ่งบาน ข้างประตูฝังจอสัมผัสขนาดเท่าโทรศัพท์มือถือ ด้านบนมีจุดกลมเปล่งแสงสีแดง
เขาทดลองยืนมือแกว่งไปมาหน้าจอ ประตูไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงหันกลับมาส่งสายตาให้เซิ่นหยุนซี
เซิ่นหยุนซีเดินเข้าไปยื่นมือแกว่ง จุดกลมด้านบนจอสัมผัสเปลี่ยนเป็นแสงสีเขียว เสียงกลไกทุ้มต่ำดังขึ้นจากรอยประตู ก่อนที่มันจะค่อย ๆ เลื่อนออกทั้งสองข้าง
กลิ่นประหลาดดวลเข้ามา
อากาศมีกลิ่นเหล็กสนิม เจือกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อบางชนิด เหมือนคลินิกใต้ดินที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปีแล้วจู่ ๆ ก็กลับมาเปิดใช้อีกครั้ง
เฮยเซียจื่อก้าวข้ามประตูออกไปเป็นคนแรก ฝ่าเท้าบูทกดลงบนพื้นชานชาลาส่งเสียงทรายร่วนเบา ๆ
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนกำลังฟังเสียงใดบางอย่าง แล้วสะบัดคาง “ออกมาได้ ตอนนี้ปลอดภัย”
เซิ่นหยุนซีเดินตามอู๋เสียออกไป
ชานชาลาแม้จะเก่าแต่กว้างพอตัว แพลตฟอร์มยาวสิบกว่าเมตร ด้านหลังมีประตูเหล็กลูกกรงแง้มอยู่บานหนึ่ง
หลังประตูเป็นอุโมงค์แคบ ๆ ผนังฝังไฟฉุกเฉินสลัว ๆ ทุก ๆ ไม่กี่ก้าว เปล่งแสงสีเหลืองหม่น
“เขตสำรวจคงไม่ได้แค่ชานชาลาแน่” เซี่ยอวี่เฉินกวาดสายตามองอุโมงค์ “มีเวลาสามชั่วโมง เราต้องแยกย้ายกันหาเสบียง”
“อย่าแยกกันกระจายนัก” อู๋เสียพูด มือขวายังถือมีดพับที่หยิบออกมาจากลังเสบียง บีบมันให้กระดกขึ้นลงทดสอบน้ำหนัก “ที่นี่ไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องสองคนต่อกลุ่ม”
ใจของเซิ่นหยุนซีเริ่มสั่น เรื่องที่เธอกลัวที่สุดมาถึงแล้ว — พวกนี้ชัด ๆ ว่ากำลังจะจับกลุ่มสำรวจ แต่แรงต่อสู้ของเธอแค่ระดับ 5 ถ้าลงเกมก็คือแครกหลังคอยะ แถมยังเป็นตัวถ่วงอีกต่างหาก
เธอกำลังขบคิดว่าควรยกตัวเองออกให้พ้นเผื่อจะไม่เซ้าซี้เกินไป ก็ได้ยินอู๋เสียพูดขึ้นว่า
“น้องชาย เธอไปกับเฮยเซียจื่อนำหน้าสำรวจเส้นทาง ส่วนเซี่ยฮัว สองคนเราตามหลัง วางคุณนายคนนี้ไว้ตรงกลาง เกิดเหตุจะป้องกันได้ทั้งหน้าทั้งหลัง”
จางฉีหลิงกับเฮยเซียจื่อมีแรงต่อสู้สูงสุด อู๋เสียกับเซี่ยอวี่เฉินคอยช่วยเหลือแนวกลาง ส่วนเธอมนุษย์ธรรมดาคนนี้ถูกจัดไว้ในตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุด
“ฉันชื่อเซิ่นหยุนซี หยุนของก้อนเมฆ ซีของน้ำขึ้นน้ำลง” เซิ่นหยุนซีแนะนำตัวสั้น ๆ ในใจลอบถอนหายใจโล่งอง แล้วก็หนักอกหนักใจขึ้นมาเหมือนเดิม
ต่อให้พิงพวกเขาปกป้องไปตลอดก็ไม่ได้ ต้องรีบหาของที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการป้องกันตัวให้เร็วที่สุด
อุโมงค์หลังประตูเหล็กลูกกรงไม่ยาวนัก เดินได้ประมาณ 20 เมตรก็โค้งไปอีกทางหนึ่ง ตรงหน้าเบื้องหน้าเปิดออกทันที
ห้องรอรถใต้ดินรูปร่างแคบยาวปรากฏต่อหน้าพวกเขา ขนาดราวครึ่งสนามบาสเกตบอล เพดานสูงเด่น มีเสาเหลี่ยมรับน้ำหนักเรียงรายเป็นระยะ ๆ
ขนาบผนังเป็นตู้เก็บของเหล็กแผ่นตัวปรู่โปร่งจากรังแขวนเรียงต่อกันเป็นแถว ๆ ประตูตู้ส่วนใหญ่แง้มอยู่ ข้างในว่างเปล่าเปลี่ยวเปล่า
มุมห้องมีกล่องพลาสติกสองสามใบล้มกระจายอยู่ เห็นได้ชัดว่าถูกคนล้วงค้นไปแล้ว
“เหมือนที่พักพิงที่ถูกปล้นมาก่อน” เซี่ยอวี่เฉินนั่งยอง ๆ ลงสำรวจกล่องพลาสติกใบหนึ่งที่ล้มอยู่ ก้นกล่องมีร่องรอยของเหลวสีเข้มแห้งติดแน่นอยู่หลายทาง “รอยเลือด นานมาแล้ว”
อู๋เสียเดินตรงไปยังตู้เก็บของตู้ที่ใกล้มือที่สุด ดึงประตูตู้ออกไล่ตรวจทีละใบ
ส่วนใหญ่ว่างเปล่า เป็นครั้งคราวมีบางตู้ที่มีเศษผ้าขึ้นราหรือพลาสติกแตกหักตกค้างอยู่
เซิ่นหยุนซีเลียนแบบวิธีของพวกเขาแล้วเริ่มค้นหาบ้าง เธอนั่งยอง ๆ อยู่หน้าตู้เก็บของแถวในสุด ลิ้นชักตู้ที่สามติดขัด เธอใช้แรงหน่อยถึงได้ดึงมันออก
ลิ้นชักร่วงหล่นลงพื้น กรรไกรตัดแต่งกิ่งสนิมชรุ่รชรุยหล่นลงข้าง ๆ
ถึงจะเป็นของที่แรงต่อสู้ต่ำก็เถอะ เธอก็ยังหยิบขึ้นมาถือไว้ แล้วเตรียมจะล้วงค้นไล่ต่อไปยังแถวถัดไป
กะพริบตาเดียว เธอสังเกตเห็นว่าผนังด้านในของลิ้นชักไม่เหมาะเหมือนของปกติ — เหมือนมีตู้เล็ก ๆ ซ่อนอยู่ ประตูไม่มีมือจับ มีเพียงร่องกลม ๆ เล็ก ๆ หนึ่งจุด ดูคล้ายเครื่องตรวจจับบางอย่าง
เซิ่นหยุนซีลังเลอันดาแวบหนึ่ง แล้วยื่นปลายนิ้วไปแตะที่ร่องนั้น
เสียง “กร๊วก” เบา ๆ ดังขึ้น
ประตูตู้เด้งเปิดออก ข้างในมีเพียงก้อนโลหะสีเงินสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ขนาดประมาณด้านละ 5 เซนติเมตร ผิวเรียบมันวาวเหมือนกระจกเงา ขอบมีร่องลายประณีตแน่นละเอียด เปล่งแสงสีน้ำเงินจาง ๆ อย่างเงียบ ๆ
หัวใจของเซิ่นหยุนซีเต้นเร็วขึ้นทันที เนื้อสัมผัสของก้อนโลหะสี่เหลี่ยมนี้ใกล้เคียงกับแสงโค้งบนแผงควบคุมของรถไฟมากเกินไป ไม่ใช่เสบียงธรรมดาแน่ ๆ
เพียงแค่เธอเอาก้อนโลหะสี่เหลี่ยมมากำแน่นไว้ในมือ ก็ได้ยินเสียง “ซ่า ๆ” บางมาก ๆ ดังขึ้นจากข้างหลัง เหมือนของเปียก ๆ ชื้น ๆ บางอย่างลากไถลไปบนพื้นคอนกรีต
แทบพร้อมกันนั้น เฮยเซียจื่อที่อยู่ไม่ไกลเงยหน้าหันมาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มที่มุมปากหายวับ “ข้างหลัง!”
เซิ่นหยุนซียังไม่ทันได้หันกลับไปมอง ทั้งตัวก็ถูกแรงมหาศาลดึงคอเสื้อเหวี่ยงไปด้านข้าง สะดุดล้มเข้าชนกับอกแกร่งตรึงเป็นกำแพง
จางฉีหลิงไม่รู้เมื่อไหร่ที่เงาของเขาโผล่ขึ้นมาข้างหลังเธอ มือหนึ่งคว้าหัวไหล่เธอสะบัดขว้างออกไปจนถึงระยะปลอดภัย อีกมือหนึ่งที่ไหนไม่รู้มีดสั้นสีดำมัวถืออยู่แล้ว
เพียงตอนนั้นเองที่เธอได้เห็นแจ้งว่าอะไรคือสิ่งที่ไหลทะลักเข้ามาจากหัวมุมอุโมงค์ — สิ่งของสามตัวที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นรูปร่างคนได้
ผิวของมันเป็นสีเทาอมเขียวผิดปกติ ลูกตาขุ่นมัว ริมฝีปากม่วงคล้ำ เล็บยาวแหลมคม ประดับด้วยคราบสกปรกสีเข้ม
ที่ชวนขนลุกที่สุดคือท่าทางการเดินของมัน — เข่าไม่ยอมงอ ลำตัวเอนไปข้างหน้า เหมือนตุ๊กตาผ้าขาดช้ำที่ถูกเชือกมองไม่เห็นลากเหวี่ยง แต่ความเร็วกลับเร็วจนน่าตกใจ
ตัวแรกพุ่งเข้าโจมตีตู้เก็บของที่อยู่ใกล้มันที่สุด เล็บยาวกรูดผ่านแผ่นเหล็กส่งเสียงหวีดแหลมดังสนั่น
ตัวที่สองพุ่งเข้าใส่เซี่ยอวี่เฉินตรง ๆ ปากส่งเสียงกรุ้มกริ่มต่ำ ๆ
ตัวที่สามพุ่งเข้าใส่เซิ่นหยุนซี
ตอนที่เจ้าสีเทาอมเขียวตัวนี้พุ่งเข้ามาจนเหลือระยะห่างคืบ ข้อมือของจางฉีหลิงพลิกหนึ่งจังหวะ ใบมีดสั้นเหวี่ยงผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งสั้น ๆ สั้นจนเกือบจะมองไม่เห็นเส้นทาง
คมมีดสอดเข้าที่ด้านข้างลำคอของสิ่งนั้น เหมือนฟันผ่านก้อนเต้าหู้หมดอายุ ไม่มีเลือดพุ่งออกมา มีเพียงกลิ่นเปรี้ยวเหม็นหืนของความเน่าเปื่อยฟุ้งกระจาย
แรงพุ่งของสิ่งนั้นหยุดค้างชั่วขณะ ก่อนที่ทั้งตัวจะเหมือนเชือกขาด ดิ่งล้มลงกับพื้น กระตุกสองครั้งแล้วก็ไม่ขยับอีกเลย
ฝั่งตรงข้าม เฮยเซียจื่อมือเดียวบีบคอเจ้าตัวที่พุ่งเข้าใส่เซี่ยอวี่เฉินกระแทกมันลงบนแผ่นเหล็กของตู้เก็บของอย่างหนักหน่วง ประตูตู้ยุบยวบไปเป็นบริเวณกว้าง
อีกมือของเขาดึงมีดประชิดจากเอวออกมา แทงเข้ากลางขมับของเจ้าสิ่งนั้นอย่างเด็ดขาด บิดหมุนหนึ่งรอบ ท่าทางคล่องช่ำชองเหมือนการเชือดปลา
ตัวสุดท้ายถูกเซี่ยอวี่เฉินใช้มีดผีเสื้อแทงทะลุกระดูกสันหลัง จางฉีหลิงเดินไปเก็บงานต่อด้วยการฟันหนึ่งดอก
ทั้งกระบวนการไม่ถึงสามสิบวินาที