ห้องรอโดยสารกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จางฉีหลิงกวาดตามองรอบ ๆ อย่างไร้สีหน้า ก่อนเก็บดาบ
อู๋เสียเดินเข้ามา มองของในมือเธอแวบหนึ่ง “นี่อะไร?”
“ไม่รู้” เซิ่นหยุนซีแบมือให้ทุกคนเห็นชัด ๆ “ซ่อนไว้ลับมาก ฉันคิดว่าน่าจะมีประโยชน์”
เฮยเซียจื่อขยับเข้ามา ใช้ข้อนิ้วดันแว่นกันแดด จ้องพินิจแท่งโลหะทรงสี่เหลี่ยมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังเป็นครั้งหาได้ยากว่า
“ลวดลายนี้เหมือนแสงบนแผงควบคุมรถไฟ น่าจะเป็นของที่เกี่ยวข้องกับรถไฟ”
เซี่ยอวี่เฉินปัดฝุ่นที่ติดปลายนิ้วออก แล้วตัดสินใจทันที “ค้นต่อก่อน ของนี่ค่อยกลับไปศึกษา
ที่นี่มีเสบียงน้อยเกินไป ต้องไปหาที่อื่นอีก”
ตลอดสองชั่วโมงกว่า ๆ หลังจากนั้น ทั้งห้าคนค้นห้องรอโดยสารและทางแยกสองสายที่เชื่อมต่อกันจนทั่ว
ในห้องเก็บของตรงปลายทางแยกสายหนึ่ง พวกเขาพบของมีประโยชน์ไม่น้อย
น้ำดื่มบรรจุขวดที่ยังไม่เปิดหกลัง อาหารกระป๋องแบบทหารกับเนื้อกระป๋องกว่าสิบกระป๋อง พลั่วทหารพับได้ใหม่สองเล่ม เชือกหลายม้วน ไม้ขีดไฟที่ยังไม่แกะกล่องหนึ่งกล่อง ฟืนจำนวนหนึ่ง ผ้าห่มเก็บความร้อนหลายผืน ขนห่านหลายลัง กระทั่งเครื่องปั่นไฟแบบหมุนมือพกพาอีกหนึ่งเครื่อง
พวกเขาต้องขนของเหล่านี้กันอยู่หลายรอบ
จางฉีหลิงแบกน้ำได้ครั้งละสองลัง เดินนำหน้าโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
เฮยเซียจื่อกับเซี่ยอวี่เฉินช่วยกันหอบเสบียงและชุดเครื่องมือ
อู๋เสียวิ่งไปกลับสามเที่ยวเพื่อขนขนห่านที่เบาที่สุดแต่กินที่มากที่สุด จนมีเหงื่อเม็ดเล็กซึมบนหน้าผาก
เซิ่นหยุนซีมีแรงน้อยที่สุด จึงรับหน้าที่ขนของชิ้นเล็กที่เบาอย่างผ้าพันแผลกับเชือก ไปกลับสองเที่ยว
หลังจากขนเสบียงชุดสุดท้ายเข้าไปในตู้รถได้ไม่นาน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นตรงเวลา
【เหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนรถไฟออกเดินทาง ผู้เล่นทุกคนโปรดยืนยันว่าอยู่ภายในตู้รถ】
อู๋เสียเหนื่อยจนทรุดนั่งลงบนลังเสบียง เงยหน้าดื่มน้ำไปครึ่งขวด “ชีวิตแบบนี้… ต่อไปต้องเป็นอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอ?”
เขามองไปรอบ ๆ ตู้รถเล็กขนาดสามคูณสามเมตรแทบถูกเสบียงกองจนเต็ม ไม่เหลือแม้แต่ที่ให้หลับ
“อาจจะแย่กว่านี้อีก” เซี่ยอวี่เฉินพิงผนังตู้รถ พลางจัดเสบียงไปด้วย
“คราวนี้แค่โชคดีที่เจอสถานีซึ่งถูกกวาดล้างไปแล้ว
ถ้าเป็นสถานีที่มีเสบียงอุดมสมบูรณ์… สิ่งที่พวกยามเฝ้าอยู่คงไม่ได้มีแค่สามตัวนั้น”
“ที่แย่ที่สุดคือสถานีที่ถูกกวาดล้างแล้ว แถมของยังถูกขนไปจนเกลี้ยง” เฮยเซียจื่อเสริมอย่างไม่ใส่ใจนัก จากนั้นกวาดตามองรอบ ๆ แล้วถามว่า “คืนนี้จะนอนกันยังไง?”
อู๋เสียมองไปรอบหนึ่ง ก่อนตอบอย่างจนปัญญา “คงต้องรวบลังมากองไว้ด้วยกัน แล้วซ้อนขึ้นไปให้สูงที่สุด ตู้รถก็เล็กอยู่แล้ว”
ผู้ชายทั้งสี่ช่วยกันจัดของ ความคืบหน้าเร็วมาก
เซิ่นหยุนซีช่วยออกแรงพอเป็นพิธี เก็บของชิ้นเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายมาจัดให้เรียบร้อยแล้วใส่ลงในกระเป๋าเดินทางของตัวเอง
ในที่สุดก็มีพื้นที่ว่างผืนใหญ่ในตู้รถ อย่างน้อยก็พอให้ทั้งห้าคนนอนเหยียดตัวได้
ตอนนั้นเอง รถไฟเริ่มเคลื่อนออกอย่างช้า ๆ ตู้รถสั่นไหวขึ้นมา
อู๋เสียนั่งพิงกองลังเสบียง นวดฝ่ามือที่ถูกของหนักกดจนแดงเมื่อครู่ แล้วเงยหน้ามองทุกคน “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเราก็นับว่าเป็น… เพื่อนร่วมทีมถาวรกันแล้วใช่ไหม?”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่เซิ่นหยุนซี “ถึงจะยังไม่รู้ว่าเธอรู้จักพวกเราได้ยังไงก็เถอะ”
เซิ่นหยุนซีเพิ่งจับซิปกระเป๋าเป้ พอได้ยินคำถามก็รู้สึกผิดขึ้นมา จึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินไปหน้าแผงควบคุม
“ใจเย็น ๆ” เฮยเซียจื่อหามุมหนึ่งนั่งขัดสมาธิเรียบร้อยแล้ว มุมปากยกเป็นรอยยิ้มชวนให้คิด “เรามีเวลาเหลือเฟือ ค่อย ๆ ถามก็ได้”
เซี่ยอวี่เฉินเหลือบมองเซิ่นหยุนซี แล้วพูดกับเฮยเซียจื่อว่า “ก็แค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง อย่าทำให้เธอกลัวสิ”
จางฉีหลิงไม่พูดอะไร เขาไปนั่งชิดด้านในสุดของตู้รถ พิงผนังโลหะ วางดาบหักสีดำสนิทพาดไว้บนตัก
ดวงตาของเขาปรือปิด คล้ายกำลังพักผ่อน แต่เซิ่นหยุนซีกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าเขายังคงจับจ้องเธอ
ที่จริงเธอไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง ทุกคนต่างก็ถูกพามาที่นี่จากโลกอื่น จะมาจากโลกไหนก็ไม่ได้สำคัญอะไร เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะยอมรับได้ไหม เพราะแต่ละคนก็ดูชีวิตบัดซบกันทั้งนั้น
เซิ่นหยุนซีมองหน้าจอระบบอย่างใจลอย แล้วนึกถึงแท่งโลหะสีเงินพิเศษขึ้นมาได้ จึงหยิบมันออกจากกระเป๋าทันที แล้ววางลงบนจุดรับสัญญาณของแผงควบคุม
“ไม่รู้เหมือนกันว่านี่คืออะไร” เธอจงใจเอ่ยขึ้นเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
ผู้ชายสามคนพากันโน้มตัวเข้ามาใกล้ แม้แต่จางฉีหลิงก็ลืมตาขึ้นมองหน้าจอ
หน้าจอเรืองแสงกะพริบ ก่อนมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นหนึ่งบรรทัด
【ตรวจพบโมดูลขยายตู้รถระดับต่ำ (2 เมตร) ฟังก์ชันที่เลือกได้ในขณะนี้ (เลือกได้เพียงหนึ่งอย่าง):
เอ. โมดูลตู้เสบียงพื้นฐาน — ติดตั้งเตาทำอาหารแบบง่าย ตู้เย็นขนาดเล็ก และโต๊ะพับหนึ่งตัว
บี. โมดูลห้องเก็บของพื้นฐาน — ติดตั้งห้องเก็บของส่วนตัวและชั้นวางของมาตรฐานสี่ชั้น (เวลาภายในหยุดนิ่ง)
ซี. โมดูลห้องน้ำพื้นฐาน — ติดตั้งห้องอาบน้ำ ชักโครก และอุปกรณ์กรองน้ำขนาดเล็ก (ดูดซับความชื้นที่ลอยอยู่ในอากาศ)
ดี. โมดูลโรงงานพื้นฐาน — ติดตั้งโต๊ะเครื่องมือพื้นฐานและอุปกรณ์แยกวัสดุแบบง่ายหนึ่งชุด
โปรดเลือกภายในห้าวินาที หากหมดเวลา ระบบจะเลือกเอให้โดยอัตโนมัติ】
ตัวเลขนับถอยหลังเริ่มกะพริบอยู่ตรงมุมหน้าจอแล้ว
“ซี” เซี่ยอวี่เฉินเลือกแทบจะทันที
เซิ่นหยุนซีเอื้อมมือกดตามสัญชาตญาณ พอเห็นตัวเลือกที่เลือกได้ชัด ๆ ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
มีผู้ชายสี่คนกับผู้หญิงหนึ่งคนอยู่ในตู้รถเล็ก ๆ ที่ไม่มีฉากกั้นสักนิด ปัญหาเรื่องห้องน้ำเร่งด่วนกว่าสิ่งอื่นจริง ๆ
“ดีเลย!” อู๋เสียถอนหายใจยาว เฮยเซียจื่อหัวเราะเบา ๆ
วินาทีถัดมา ผนังโลหะตรงท้ายตู้รถเริ่มบิดไหว ท่ามกลางหมอกสีเทาที่ม้วนตัวเข้าหากัน ประตูกระจกฝ้าบานหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
เฮยเซียจื่อเดินไปผลักประตู มองเข้าไปข้างในแวบหนึ่งแล้วผิวปาก ก่อนเดินกลับออกมา
“พื้นที่กว้างพอตัว กดชักโครกได้ อาบน้ำได้ ตอนนี้ถังเก็บน้ำเต็มอยู่”
อู๋เสียที่เดินตามหลังมาก็พยักหน้าเห็นด้วย “ไม่เลวเลย”
เซิ่นหยุนซีมองเข้าไปด้วย ด้านตรงข้ามประตูเป็นอ่างล้างมือกับกระจก ด้านซ้ายเป็นชักโครก ส่วนด้านขวาเป็นห้องอาบน้ำแบบปิดที่มีประตูกระจก พื้นที่ถือว่าใช้ได้เลย
“น้ำร้อนมีให้ใช้แค่ไหน?” เซี่ยอวี่เฉินเดินเข้ามาดู ก้นบึ้งดวงตาเผยความพึงพอใจอย่างฝืน ๆ เล็กน้อย
เซิ่นหยุนซีกลับไปดูคำอธิบายบนแผงควบคุม
“อุปกรณ์กรองน้ำผลิตน้ำได้วันละห้าสิบลิตร ถ้าต้องการน้ำร้อนต้องเปิดเครื่องทำความร้อนล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมง”
“น้อยเกินไป ทุกคนคงต้องอาบน้ำเว้นหลายวัน”
“มีดีกว่าไม่มี” เฮยเซียจื่อตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน
เมื่อปัญหาเรื่องสุขอนามัยได้รับการแก้ไขชั่วคราวแล้ว เซิ่นหยุนซีก็สำรวจหน้าจอแผงควบคุมต่อ
เธอกดไอคอนเครื่องหมายคำถามข้างหัวข้อ “ระดับรถไฟ” เงื่อนไขการอัปเกรดอย่างละเอียดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
【เงื่อนไขการอัปเกรดรถไฟ (ระดับ 1 → ระดับ 2):】
จำนวนครั้งที่สำรวจสถานีสะสม: 1/3
จำนวนโมดูลตู้รถ: 1/2
จำนวนวันเอาชีวิตรอดสะสม: 1/3
ทรัพยากรพื้นฐานที่ต้องใช้ในการอัปเกรด: โลหะ x100 หน่วย, กระจก x20 หน่วย, ยาง x5 หน่วย