ห้องรอโดยสารกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จางฉีหลิงกวาดสายตามองรอบ ๆ อย่างไร้ความรู้สึก แล้วเก็บดาบกลับ
อู๋เสียเดินเข้ามา แลเหลือบดูสิ่งในมือของเธอ “อะไรน่ะ?”
“ไม่รู้” เซิ่นหยุนซีกางอุ้มมือให้ทุกคนมองเห็นชัด “ซ่อนไว้แอบแปลงมาก ฉันว่าน่าจะมีประโยชน์”
เฮยเซียจื่อเดินเข้ามากระทุ้งแว่นดำด้วยข้อนิ้ว จ้องศึกษาก้อนโลหะสี่เหลี่ยมนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดจริงจังเป็นครั้งหายากว่า
“ลายนี้เหมือนแสงบนแผงควบคุมของรถไฟเลย น่าจะเกี่ยวข้องกับตัวรถไฟ”
เซี่ยอวี่เฉินเช็ดฝุ่นที่ปลายนิ้ว แล้วตัดสินใจทันที “ค้นต่อไปก่อน เรื่องนี้ไปศึกษากันตอนกลับ
ของที่นี่น้อยเกินไป ต้องหาที่อื่นอีก”
สองชั่วโมงกว่าต่อมา ทั้งห้าคนค้นห้องรอโดยสารและทางแยกทั้งสองสายจนทั่วถึง
ในห้องเก็บของปลายทางแยกสายหนึ่ง พวกเขาเจอของมีประโยชน์มากมาย
น้ำขวดบรรจุกล่องใหม่หกลัง กระป๋องทหารกับเนื้อกระป๋องอีกสิบกว่ากล่อง พลั่วทหารแบบพับได้ใหม่สองเล่ม เชือกหลายมัด ไม้ขีดไฟกล่องที่ยังไม่แกะ ฟืนหลายท่อน ผ้าห่มกันความร้อนหลายผืน ลังขนไก่หลายลัง แถมยังมีเครื่องปั่นไฟแบบพกพาอีกด้วย
ของพวกนี้ขนกันหลายเที่ยว
จางฉีหลิงหิ้วน้ำได้ลังละสองกล่อง เดินนำมาหน้าเฉย ๆ
เฮยเซียจื่อกับเซี่ยอวี่เฉินแบกเสบียงกับกล่องเครื่องมือแยกกัน
อู๋เสียวิ่งไปกลับสามเที่ยวเพื่อขนขนไก่ที่เบาที่สุดแต่กินที่ที่สุด หน้าผากเหงื่อซึม
เซิ่นหยุนซีมีแรงน้อยที่สุด จึงรับผิดชอบขนของชิ้นเล็กอย่างผ้าพันแผลกับเชือก ไปกลับสองเที่ยว
หลังขนสินค้าชุดสุดท้ายเข้าตู้รถได้ไม่นาน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นตรงเวลา
【อีกสิบนาทีจะออกเดินทาง โปรดผู้เล่นทุกคนยืนยันว่าอยู่ภายในตู้รถ】
อู๋เสียเหนื่อยจนลงไปนั่งบนกล่องเสบียงโดยตรง เงยหน้ากลืนน้ำลงคอครึ่งขวด “ชีวิตแบบนี้… ต่อไปต้องเป็นแบบนี้ทุกวันเหรอ?”
เขามองรอบ ๆ ตู้รถเล็กสามคูณสามเมตรถูกกองเสบียงเหล่านี้กดจนแน่นเต็มพื้นที่ แม้แต่ที่นอนก็ไม่เหลือ
“อาจจะแย่กว่านี้” เซี่ยอวี่เฉินพิงผนังตู้รถ จัดของไปพูดไป
“คราวนี้เราดวงดีเท่านั้น เจอสถานีที่ถูกเคลียร์ไปแล้ว
ถ้าเป็นสถานีที่เสบียงสมบูรณ์… สิ่งที่ยามรักษากล่อมไว้คงไม่ใช่แค่สามตัวนั่น”
“แย่ที่สุดคือสถานีที่ถูกเคลียร์แล้วโดนยกเปล่าไปหมด” เฮยเซียจื่อแถมอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนมองรอบ ๆ แล้วถามว่า “คืนนี้จะนอนกันยังไง?”
อู๋เสียกวาดตามองรอบหนึ่งแล้วบอกอย่างจำใจ “ก็รวมกล่องมากองไว้แล้วต่อกันขึ้นไปให้มากที่สุด ตู้รถมันก็เล็กอยู่แล้ว”
ผู้ชายสี่คนช่วยกันจัด ความคืบหน้าไวมาก
เซิ่นหยุนซียืนอยู่ข้าง ๆ ทำไปเล่น ๆ ได้แค่เก็บของชิ้นเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายให้เข้าที่แล้วใส่ลงกระเป๋าเดินทางของตัวเอง
ตู้รถในที่สุดก็เวิ้งว้างออกมาได้พื้นที่มโหฬารหนึ่งแห่ง พอให้คนห้าคนนอนราบได้สบาย ๆ
ขณะนั้นรถไฟเริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ตู้รถก็สั่นเป็นจังหวะ
อู๋เสียนั่งพิงกองกล่องเสบียง คลึงฝ่ามือที่โดนของบีบจนแดงเมื่อครู่ แล้วเงยหน้ามองรอบหนึ่ง “ฉะนั้นตอนนี้เรานับว่าเป็น… เพื่อนร่วมทีมถาวรกันใช่ไหม?”
เขาเงียบไปครู่ สายตาหลุดไปหยุดอยู่ที่เซิ่นหยุนซี “ถึงยังไม่รู้ว่าเธอรู้จักพวกเราได้ยังไง”
เซิ่นหยุนซีเพิ่งจะหนีบซิปกระเป๋าเป้ พอได้ยินก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดินไปยืนตรงหน้าแผงควบคุม
“ใจเย็น ๆ” เฮยเซียจื่อหามุมไปนั่งขัดสมาธิเรียบร้อยแล้ว มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “เรามีเวลาให้ถามช้า ๆ เพียบ”
เซี่ยอวี่เฉินหันไปมองเซิ่นหยุนซีหนึ่งครั้ง แล้วบอกเฮยเซียจื่อว่า “ก็แค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง อย่าทำเธอกลัวสิ”
จางฉีหลิงไม่พูดอะไร เข้าไปนั่งช้างในสุดของตู้รถ พิงผนังโลหะ ดาบสันดำมืดข้างนั้นวางเที่ยวพาดบนตัก
เขาหลับตาครึ่งหนึ่งเหมือนกำลังพักสายตา แต่เซิ่นหยุนซีกลับรู้สึกได้เสมอว่าความสนใจของเขาไม่เคยหลุดจากตัวเธอเลย
แท้จริงเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไร ทุกคนก็มาจากการทะลุมิติเหมือนกัน มาจากโลกไหนจะสำคัญตรงไหน แค่ไม่แน่ใจว่าคนเหล่านี้จะยอมรับได้ไหม อีกอย่างใคร ๆ ก็เป็นทุกข์ยากกันถ้วนหน้า
เซิ่นหยุนซีเผลอเหม่อเปิดดูหน้าจอระบบไปครู่หนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ถึงก้อนโลหะสีเงินพิเศษก้อนนั้น จึงรีบคว้ามันออกจากกระเป๋า วางลงบนบริเวณสัมผัสของแผงควบคุม
“ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร” เธอตั้งใจเปิดบทสนทนาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
ผู้ชายสามคนโน้มหัวเข้ามาใกล้ขึ้น แม้แต่จางฉีหลิงก็ลืมตาขึ้นมองหน้าจอ
จอแสงกระพริบวูบหนึ่ง แล้วเด้งข้อความขึ้นมาหนึ่งบรรทัด
【ตรวจพบโมดูลขยายตู้รถระดับต่ำ (2 เมตร) ฟังก์ชันที่เลือกได้ในปัจจุบัน (เลือกได้หนึ่งอย่าง)
A. โมดูลรถเก๋งพื้นฐาน — พร้อมเตาปรุงอาหารแบบเรียบง่าย ตู้เย็นขนาดเล็ก โต๊ะอาหารแบบพับหนึ่งตัว
B. โมดูลห้องเก็บของพื้นฐาน — พร้อมห้องเก็บของส่วนตัว ชั้นเก็บสินค้ามาตรฐานสี่ตัว (ภายในเวลาหยุดนิ่ง)
C. โมดูลห้องน้ำพื้นฐาน — พร้อมห้องอาบน้ำ สุขภัณฑ์แบบสุขภัณฑ์น้ำวิ่ง เครื่องกรองเก็บน้ำขนาดเล็ก (ดูดซับความชื้นในอากาศ)
D. โมดูลโรงงานพื้นฐาน — พร้อมโต๊ะเครื่องมือพื้นฐานหนึ่งชุด เครื่องแยกวัสดุแบบเรียบง่ายหนึ่งชุด
โปรดเลือกภายในห้าวินาที หากหมดเวลาจะเลือก A ให้อัตโนมัติ】
ตัวเลขนับถอยหลังกำลังกระพริบอยู่ที่มุมของจอแสงแล้ว
“C” เซี่ยอวี่เฉินตัดสินใจเลือกเกือบทันที
เซิ่นหยุนซีกดตามด้วยสัญชาตญาณ พอมองเห็นชัด ๆ ก็อุดสายลมยาวออกมา
ชายสี่หญิงหนึ่ง ตู้รถเล็ก ๆ ที่ไม่มีแม้แต่ฉากกั้นเดียว เรื่องไม่มีห้องส้วมมันด่วนกว่าทุกปัญหาบนโลกจริง ๆ
“อันนี้เวิร์ก!” อู๋เสียเป่าลมยาว เฮยเซียจื่อหัวเราะเบาในลำคอหนึ่งครั้ง
วินาทีถัดมา ผนังโลหะปลายตู้รถก็แลบเป็นคลื่น หมอกสีเทาพลิ้วไหวจนหยิบประตูกระจกฝ้าขึ้นมาหนึ่งบาน
เฮยเซียจื่อเดินไปเปิดประตูแล้วเหลือบมองข้างในหนึ่งครั้ง พลิกลิ้นก่อนเดินออกมา
“กว้างกว่าที่คิด มีน้ำล้าง มีที่อาบ ถังน้ำตอนนี้ก็เต็ม”
อู๋เสียที่เดินตามมาก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช้ได้เลย”
เซิ่นหยุนซีก็แอบมองด้วย ตรงข้ามประตูเป็นอ่างล้างมือกับกระจก ซ้ายเป็นสุขภัณฑ์ ขวาเป็นห้องอาบน้ำแบบปิดที่มีประตูกระจก พื้นที่ถือว่าโอเคเลย
“น้ำร้อนให้ได้มากแค่ไหน?” เซี่ยอวี่เฉินเดินมากวาดตามองหนึ่งครั้ง แววตาส่อประกายพึงพอใจอย่างฝืน ๆ เพียงเล็กน้อย
เซิ่นหยุนซีกลับไปที่แผงควบคุมเพื่ออ่านคำอธิบาย
“เครื่องกรองเก็บน้ำผลิตน้ำได้วันละห้าสิบลิตร ถ้าจะใช้น้ำร้อนต้องเปิดอุ่นล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมง
น้อยเนื้อเกินไป ทุกคนต้องอาบน้ำทุกสองสามวันเท่านั้น”
“มีดีกว่าไม่มี” เฮยเซียจื่อตอบหลวม ๆ พร่า ๆ
ปัญหาเรื่องสุขอนามัยมีที่สิ้นสุดชั่วคราวแล้ว เซิ่นหยุนซีจึงหมดสำรวจหน้าจอของแผงควบคุมต่อ
เธอแตะไอคอนเครื่องหมายคำถามข้าง “ระดับรถไฟ” ก็เปิดเงื่อนไขอัปเกรดแบบละเอียดกางออกบนจอแสง
【เงื่อนไขอัปเกรดรถไฟ (LV1 → LV2)】
จำนวนครั้งสำรวจสถานีสะสม: 1/3
จำนวนโมดูลตู้รถ: 1/2
จำนวนวันเอาชีวิตรอดสะสม: 1/3
วัสดุพื้นฐานที่ใช้อัปเกรด: โลหะ 100 คะแนน กระจก 20 คะแนน ยาง 5 คะแนน”