เซิ่นหยุนซีหมุนตัวข้างหนึ่ง เปิดพื้นที่หน้าแผงควบคุมให้
ชายสี่คนเดินเข้ามาใกล้
คนแรกที่ยื่นมือออกไปคืออาจารย์อู๋เสีย เขาเงยมือขวาขึ้น ปลายนิ้วเอื้อมไปแตะเบา ๆ ที่ผิวจอภาพแสง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จอแสงเหมือนภาพลวงตา นิ้วของเขาทะลุผ่านไปตรง ๆ
เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วลองอีกครั้ง
คราวนี้ปลายนิ้วจิ้มลงไปในม่านแสงจนสุด เหมือนทะลุผ่านเงาฉายภาพ ไปโดนผนังตู้รถไฟเบื้องหลังโดยไม่มีสิ่งกีดขวาง ความเย็นทำให้เขาสะดุ้งหุบนิ้วกลับ
“แตะไม่ได้” เขาพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความงุนงงที่ซ่อนไม่อยู่
อาจารย์จางฉีหลิงยืนอยู่ข้าง ๆ เขา ก็ยื่นมือออกไปทดลองเช่นกัน
นิ้วเรียวยาวของเขาทะลุผ่านจอแสงไปตรง ๆ เช่นเดียวกัน แสงสีน้ำเงินไหลผ่านระหว่างข้อนิ้วโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย ไม่มีการตอบสนองใด ๆ จากระบบ
อาจารย์เฮยเซียจื่อเดินเข้าไปมองลำแสงโค้งสีน้ำเงินนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเอาหลังมือแตะเบา ๆ ก็ยังคงทะลุผ่านไปโดยไม่มีอะไรขวาง
“ดูท่างี้ของมันยอมรับเจ้าของ” มุมปากของเขายังคงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกึ่งเหยียด “พวกเราสี่คนเป็นแค่คนนอก”
อาจารย์เซี่ยอวี่เฉินกอดอกทั้งสองข้าง ส่ายหัวเบา ๆ สายตาค้างอยู่บนจอแสงสักพัก ก่อนเลื่อนมามองที่ใบหน้าของเซิ่นหยุนซี ดวงตางามคู่นั้นจ้องมองเธออย่างจริงจัง
ทั้งสามคนที่เหลือก็หันมามองเซิ่นหยุนซีพร้อมกันในเวลาเดียวกัน
เซิ่นหยุนซีถูกสายตาสี่คู่จ้องพร้อมกัน ใจคอเริ่มเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ จึงฝืนใจเดินกลับไปที่แผงควบคุมอีกครั้ง
แผงควบคุมกลายเป็นของมีตัวตนขึ้นมาในมือของเธอ เธอรีบเรียกหน้าข้อกฎขึ้นมาให้พวกเขาดู
ทั้งสี่คนอ่านอย่างถี่ถ้วนรอบหนึ่ง แล้วต่างเงียบไปเคี้ยวข้อมูลอยู่สักพัก
จากนั้นอู๋เสียหันตัวกลับมามองเซิ่นหยุนซี “งั้นพวกเรา…ตอนนี้ก็แค่รอให้ถึง 8 โมงเช้า กับชานชาลาอะไรนั่นใช่ไหม”
“น่าจะใช่” เซิ่นหยุนซีพยักหน้า “เวลาบนจอตอนนี้ 7:36 เกือบจะถึงสถานีแล้ว”
เธอกวาดสายตามองข้อความบนแผงหน้าปัดว่า “กล่องของขวัญสำหรับมือใหม่ (ยังไม่เปิดใช้)” แล้วกดที่ตัวเลือกนั้น
จอแสงสั่นไหวไปพลางหนึ่ง บนพื้นส่วนหัวของตู้รถก็ปรากฏกล่องเสบียงขนาดเล็กขึ้นมาจากอากาศลอย ๆ เปลือกโลหะสีเงินเทา ขนาดพอ ๆ กับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ เมื่อตกลงพื้นก็มีเสียงทุ้มดังขึ้น
สายตาของจางฉีหลิงในที่สุดก็ถอยออกจากนอกหน้าต่าง มาหยุดอยู่ที่กล่องใบนั้น
เฮยเซียจื่อเข่าลงไปนานแล้ว เขาไม่เกรงใจเปิดฝากล่องออกทันที
ข้างในจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ: น้ำแร่ขวดละ 500 มิลลิลิตร 4 ขวด ขนมกดกระดาษบรรจุสุญญากาศ 5 แพ็ก ถุงปฐมพยาบาล 1 ชุด มีดพับพกพา 1 เล่ม และไม้ขีดไฟ 1 กล่อง
“ขนมกดกระดาษห้าแพ็ก พอดีคนละหนึ่งแพ็ก” เซี่ยอวี่เฉินนับเสร็จก็พูดเรียบ ๆ “น้ำต้องประหยัดดื่ม”
เซิ่นหยุนซีไม่มีข้อคิดเห็น เสบียงแม้จะน้อย แต่เธอก็ไม่อาจมองพวกเขาอดตายอยู่ QUIET อย่างไรได้
กอปรกับเธอเองกำลังต่อสู้ไม่เก่ง ต้องพึ่งพวกเขาช่วยกันสำรวจหาเสบียง — พวกเขาน่าจะยอมช่วยอยู่แล้วใช่ไหม
จริง ๆ แล้วพวกอาจารย์เหล่านี้เล่นบทบาทได้เหมือนจริงชะมัด ทั้งกล้ามเนื้อบนตัวก็ยังมีจริงเหมือนกัน น่าจะมีฝีมือต่อยอดกันบ้างน่า
คนที่คอสเพลย์เป็นจางฉีหลิงน่ะ นับแต่มาไม่เคยส่งเสียงใด ๆ ออกมาเลยสักคำ และไม่มีการเคลื่อนไหวส่วนเกินใด ๆ
นี่แสดงเล่นหรอ
เซิ่นหยุนซีจ้องเขามองอยู่สองวินาที
เส้นโครงใบหน้าด้านข้างเรียบเนียนคมชัด แนวกรามตึงแน่น ผิวขาวสะอาดเหมือนเครื่องเคลือบ
ขนตายาว เมื่อหลับตาลงปรากฏเงาเล็ก ๆ บางแถบใต้หนังตา
มุมนี้…ชะมัด ก็แค่หยิบออกจากในภาพวาดมาโดยตรง
เธออดทนไม่ไหวแล้ว
“เอ่อ…” เซิ่นหยุนซีล้างคอ “หลายท่านครับ ถึงตอนนี้สถานการณ์จะเหลือเชื่อแสนเหลือเกิน แต่คุณท่านแต่งตัวและเล่นบทเหมือนจริงมากเลยนะคะ จริง ๆ นะ”
เธอเงยหัวแม่มือให้ หน้าเต็มไปด้วยคำชม “เมื่อกี้ฉันเองก็อยู่ไม่ไกลจากงานเทศกาลเต้าหมี่ที่ภูเขาฉางไป๋ ทำไมคุณถึงยังรักษาบุคลิกตัวละครกันแม้กระทั่งเจอเหตุการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ล่ะ ทุ่มเสียจนฉันขายหน้าแทนได้เลย”
ตู้รถเงียบกริบไปชั่วขณะหนึ่ง
สีหน้าของอู๋เสียงงงงวยจนมองเห็นได้ชัด ๆ “…อะไรนะ”
“คอสเพลย์ไงคะ” เซิ่นหยุนซีอธิบายอย่างจริงใจ “คุณแต่งเป็นจางฉีหลิง อู๋เสีย เซี่ยอวี่เฉิน และเฮยเซียจื่อ ใช่ไหมคะ”
พูดไปเธอก็เอ่ยปากชมอย่างซาบซึ้ง “ถ้าสมัยนั้นซีเหลยมีทีมระดับพวกคุณอยู่ด้วย บันทึกลับแดนสุสานน่ะได้ฮิตต่อไปอีก 20 ปีแน่นอน”
เงียบไปชั่วขณะอีกครั้ง
“เดี๋ยวก่อน” อู๋เสียยกมือขึ้นนิด ๆ ใบหน้างงอย่างมาก “คำที่คุณพูดว่า คอสเพลย์…มันหมายความว่าอะไร”
“การแต่งกายเล่นบทบาทตัวละครไงคะ” เซิ่นหยุนซีกระพริบตาปริบ ๆ “ท่านอาจารย์เล่นเป็นอู๋เสียเหมือนจนน่าทึ่งเลยค่ะ”
อู๋เสียหันหัวไปมองเซี่ยอวี่เฉิน
สีหน้าของเซี่ยอวี่เฉินเปลี่ยนไปอย่างลึกลับ เขาเอียงหัวเล็กน้อย แล้วกวาดสายตาแบบกลั่นแกล้งประเมินเซิ่นหยุนซีใหม่ตั้งแต่ต้นจนจบ
เฮยเซียจื่อหัวเราะขึ้นมาทันที
รอยยิ้มที่มุมปากของเขาเต็มไปด้วยชิ้นงานอันหยอกล้อ “น้องสาว ที่เจ้าพูดถึงอู๋เสียคนนั้นน่ะ อู๋ตัวไหน เสียตัวไหนกันแน่”
หัวใจของเซิ่นหยุนซีเต้นพลาดจังหวะไปครู่หนึ่ง
เธอกวาดสายตามองชายทั้งสี่ตรงหน้าอีกครั้ง ความงุนงงบนใบหน้าอาจารย์อู๋เสียเป็นเรื่องจริง และภายในความงงนั้นยังมีความระแวงบางส่วนซ้อนอยู่ ไม่เหมือนการแสดง
อาจารย์เซี่ยอวี่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย มือห้อยลงข้างลำตัว แต่ปลายนิ้วเริ่มงอเล็กน้อย
รอยยิ้มของอาจารย์เฮยเซียจื่อยังไม่เปลี่ยน แต่ทั้งตัวเขาก็เหมือนงูที่ค่อย ๆ กระชับลำตัวเข้าหา
และอาจารย์จางฉีหลิงในเวลานี้ก็เงยหน้าขึ้น
ดวงตาของเขาดำสนิทราวหมึกกลางดึก แววตาสงบและเฉยเมย แต่กลับราวกับสามารถมองทะลุคนทั้งคนได้
เขามองเธอ แล้วถามขึ้นเสียงเรียบอย่างเดียวว่า
“เจอกับรู้ชื่อของฉันได้ยังไง”
แวบเดียว เซิ่นหยุนซีแข็งค้างทั้งตัว เธอ…ไม่ใช่ว่าเจอตัวจริงเข้าให้แล้วใช่ไหม
อู๋เสียเป็นคนแรกที่รู้ตัวว่าอะไรบางอย่างผิดปกติ
เขามองจางฉีหลิงแล้วมองเซิ่นหยุนซี เหมือนกำลังจะพูดบางอย่างเพื่อบรรเทาบรรยากาศ แต่คำถึงปากก็กลายเป็นว่า
“เอ่อ…พวกเราไม่เคยเจอคุณจริง ๆ นะ ทำไมถึงรู้ชื่อของพวกเรา”
จางฉีหลิงไม่ตอบ ดวงตาดำสนิทคู่นั้นยังคงล็อกอยู่ที่ใบหน้าของเซิ่นหยุนซี
เฮยเซียจื่อใช้ข้อนิ้วดันแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้น “สนุกขึ้นแล้วสิ คุณหนู คุณรู้จักพวกเราเหรอ”
ลำคอของเซิ่นหยุนซีแห้งผากไปหน่อย นี่นับว่ารู้จักกันหรือเปล่านะ
เธอรู้จักพวกเขาในหนังสือ รู้จักพวกเขาในสายตาผู้อ่าน รู้จักพวกเขาจากภาพวาดแฟนอาร์ต รู้จักพวกเขาบนหน้าจอ
แต่จางฉีหลิง อู๋เสีย เซี่ยอวี่เฉิน และเฮยเซียจื่อตัวจริง สี่ชีวิตที่ก้าวออกมาจากหน้านิยายนี้ เธอไม่เคยรู้จักพวกเขาเลยจริง ๆ
เซิ่นหยุนซีมึนตึงไปกับสายลมพักผ่านอยู่หลายชั่วโมงครึ่ง ก่อนจะอ้าปากตอบว่า “ฉัน…ได้ยินชื่อเสียงของพวกคุณมาก่อนในแวดวงนี้ พวกคุณแต่ละคนก็มีชื่อเสียงกันทั้งนั้น”
เธอหัวเราะแห้ง ๆ ยากที่จะพาตัวรอดผ่านด่านนี้ไป
เธอจะไปบอกพวกเขาตรง ๆ ได้ยังไงว่า: พวกคุณคือตัวละครในหนังสือนิยาย ฉันอ่านเรื่องราวของพวกคุณมาแล้ว และรู้เรื่องชีวิตกับความลับของพวกคุณบางส่วนด้วย
เรื่องพรรค์นี้มันเหลือเชื่อยิ่งกว่าการทะลุมิติตั้งต้นอีก
อู๋เสียกำลังจะพูดอะไรต่อ จอภาพแสงบนแผงควบคุมกะพริบขึ้นทันที ภายในตู้รถมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์แจ้งเตือนดังขึ้นว่า
【อีก 10 นาทีรถไฟจะถึงสถานี โปรดผู้เล่นที่เตรียมตัวออกสำรวจเตรียมพร้อมด้วย】
ปลายสุดของตู้รถ หมอกสีเทานอกหน้าต่างดูเหมือนจะเบาบางลงอีกบางส่วน
และท่ามกลางหมอกที่คลุกระคนนั้น ดูเหมือนจะปรากฏเงาชานชาลาเก่าแก่โรยราแห่งหนึ่งขึ้นมา