เซิ่นหยุนซีเอียงตัวหลบ เปิดพื้นที่ตรงหน้าแผงควบคุม
ชายทั้งสี่เดินเข้ามาใกล้
คนแรกที่ยื่นมือออกไปคืออู๋เสีย เขายกมือขวาขึ้น ลองแตะปลายนิ้วลงบนจอแสงอย่างระมัดระวัง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จอแสงราวกับภาพลวงตา นิ้วของเขาทะลุผ่านไปตรง ๆ
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนลองอีกครั้ง
คราวนี้ปลายนิ้วของเขาจิ้มทะลุม่านแสงเข้าไป ราวกับทะลุผ่านภาพฉายโดยไม่มีสิ่งใดขวาง แล้วแตะถูกผนังตู้รถโลหะด้านหลัง เขาสะดุ้งเพราะความเย็นจนหดนิ้วกลับ
“แตะไม่โดน” เขาพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือความงุนงงอย่างปิดไม่มิด
จางฉีหลิงที่ยืนอยู่ข้างเขาก็ยื่นมือออกมาลองเช่นกัน
นิ้วเรียวยาวของเขาทะลุผ่านจอแสงไปตรง ๆ เหมือนกัน แสงสีฟ้าไหลผ่านซอกนิ้วโดยไม่หยุดชะงัก ไม่มีการตอบสนองใด ๆ จากระบบ
เฮยเซียจื่อขยับเข้าไปมองแสงสีฟ้ารูปโค้งนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนใช้หลังมือแตะเบา ๆ ทว่าก็ยังทะลุผ่านไปอย่างไร้สิ่งกีดขวาง
“ดูเหมือนเจ้าสิ่งนี้จะเลือกเจ้าของ” มุมปากของเขายังคงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกึ่งขบขัน “พวกเราสี่คนเป็นคนนอก”
เซี่ยอวี่เฉินกอดอก เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนจอแสงครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนไปยังใบหน้าของเซิ่นหยุนซี ดวงตาคู่งามคู่นั้นมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์จริงจัง
อีกสามคนที่เหลือก็หันมามองเซิ่นหยุนซีพร้อมกัน
เซิ่นหยุนซีถูกสายตาสี่คู่จับจ้องพร้อมกัน จู่ ๆ ก็รู้สึกประหม่าอย่างไร้สาเหตุ จึงฝืนใจเดินกลับไปที่แผงควบคุม
แผงควบคุมกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้เมื่ออยู่ในมือเธอ เธอรีบเปิดหน้ากฎขึ้นมาให้พวกเขาดู
ทั้งสี่คนอ่านอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อทำความเข้าใจข้อมูล
จากนั้นอู๋เสียก็หันกลับมามองเซิ่นหยุนซี “งั้นตอนนี้พวกเรา…ก็แค่รอให้ถึงแปดโมงเช้า แล้วไปสถานีอะไรนั่นใช่ไหม”
“น่าจะใช่” เซิ่นหยุนซีพยักหน้า “เวลาบนจอคือเจ็ดโมงสามสิบหก ใกล้ถึงสถานีแล้ว”
เธอเหลือบมองข้อความบนแผงควบคุมที่เขียนว่า “กล่องของขวัญสำหรับมือใหม่ (ยังไม่เปิด)” แล้วกดตัวเลือกนั้น
จอแสงไหววูบ พื้นบริเวณด้านหน้าของตู้รถก็ปรากฏกล่องเสบียงขนาดเล็กขึ้นมาจากความว่างเปล่า เปลือกโลหะสีเงินหม่น ขนาดประมาณกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง ตอนตกกระทบพื้นเกิดเสียงทุ้มหนัก
ในที่สุดสายตาของจางฉีหลิงก็ละจากนอกหน้าต่าง แล้วมาหยุดอยู่ที่กล่องใบนั้น
เฮยเซียจื่อย่อตัวลงไปแล้ว เขาเปิดฝากล่องทันทีโดยไม่เกรงใจ
ข้างในเรียงของไว้อย่างเป็นระเบียบ มีน้ำแร่ขวดละห้าร้อยมิลลิลิตรสี่ขวด ขนมอัดแท่งบรรจุสุญญากาศห้าห่อ ชุดปฐมพยาบาลหนึ่งชุด มีดพับหนึ่งเล่ม และไม้ขีดหนึ่งกล่อง
“ขนมอัดแท่งห้าห่อ พอดีคนละห่อ” เซี่ยอวี่เฉินนับแล้วเอ่ยเรียบ ๆ “น้ำต้องดื่มอย่างประหยัด”
เซิ่นหยุนซีไม่ได้คัดค้าน แม้เสบียงจะมีไม่มาก แต่เธอก็ปล่อยให้พวกเขาอดตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้
พอดีเธอมีพลังต่อสู้ต่ำ ต้องให้พวกเขาช่วยกันออกสำรวจหาเสบียง…พวกเขาคงยอมช่วยใช่ไหม
ว่าไปแล้ว คุณครูพวกนี้สวมบทบาทได้เหมือนจริงสุด ๆ ดูเหมือนจะมีกล้ามเนื้อจริง ๆ ด้วย น่าจะมีพลังต่อสู้อยู่บ้างใช่ไหม
คุณครูที่คอสเพลย์เป็นจางฉีหลิงไม่ส่งเสียงออกมาเลยสักคำตั้งแต่แรก และไม่มีท่าทางเกินจำเป็นแม้แต่น้อย
นี่กำลังแสดงอยู่เหรอ
เซิ่นหยุนซีจ้องเขาอยู่สองวินาที
โครงหน้าด้านข้างของเขาคมชัดสะอาดตา แนวกรามเกร็งแน่น ผิวขาวราวกับเครื่องเคลือบ
ขนตายาวมาก ยามหลุบตาจะทอดเงาเล็ก ๆ ลงใต้เปลือกตา
มุมนี้…เหมือนแกะเขาออกมาจากภาพวาดไม่มีผิด
เธออดใจไม่ไหวแล้ว
“เอ่อ…” เซิ่นหยุนซีกระแอม “คุณครูทุกท่าน ถึงสถานการณ์ตอนนี้จะเหลือเชื่อมาก แต่พวกคุณเหมือนต้นฉบับสุด ๆ เลย จริง ๆ นะ”
เธอยกนิ้วโป้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม “เมื่อกี้ฉันอยู่ไม่ไกลจากงานเทศกาลเต้าหมี่ที่ภูเขาฉางไป๋เหมือนกัน พวกคุณยังรักษาบทบาทไว้ได้แม้เกิดเหตุฉุกเฉินแบบนี้ได้ยังไง มืออาชีพจนฉันเกรงใจเลย”
ภายในตู้รถเงียบไปชั่วขณะ
สีหน้าของอู๋เสียเผยความงุนงงให้เห็นชัด “...อะไรนะ”
“คอสเพลย์ไง” เซิ่นหยุนซีอธิบายอย่างจริงใจ “พวกคุณแต่งเป็นจางฉีหลิง อู๋เสีย เซี่ยอวี่เฉิน แล้วก็เฮยเซียจื่อใช่ไหม”
เธอพูดพลางทอดถอนใจจากใจจริง “ถ้าตอนนั้นซีเหลยมีนักแสดงชุดนี้ บันทึกลับแดนสุสานคงดังต่อไปได้อีกยี่สิบปี”
ความเงียบช่วงสั้น ๆ เกิดขึ้นอีกครั้ง
“เดี๋ยวก่อน” อู๋เสียยกมือขึ้นเล็กน้อย สีหน้าสับสนอย่างมาก “คอสเพลย์ที่คุณพูดถึง…หมายความว่าอะไร”
“การแต่งตัวสวมบทบาทไง” เซิ่นหยุนซีกะพริบตา “คุณครูเล่นเป็นอู๋เสียได้เหมือนมากเลย”
อู๋เสียหันไปมองเซี่ยอวี่เฉิน
สีหน้าของเซี่ยอวี่เฉินดูแปลกไปเล็กน้อย เขาเอียงศีรษะนิด ๆ แล้วมองเซิ่นหยุนซีใหม่ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
จู่ ๆ เฮยเซียจื่อก็หัวเราะออกมา
มุมปากของเขายกขึ้นอย่างมีเลศนัย “สาวน้อย อู๋เสียที่คุณพูดถึงน่ะ อู๋คนไหน เสียแบบไหนล่ะ”
หัวใจของเซิ่นหยุนซีพลันสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
เธอมองชายทั้งสี่ตรงหน้าอีกครั้ง ความงุนงงบนใบหน้าของอู๋เสียเป็นของจริง ในแววตาสับสนนั้นยังมีความระแวดระวังแฝงอยู่ ดูไม่เหมือนเสแสร้ง
เซี่ยอวี่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย มือห้อยอยู่ข้างลำตัว แต่ปลายนิ้วงอเข้าหากันนิด ๆ
รอยยิ้มของเฮยเซียจื่อไม่เปลี่ยนไป ทว่าทั้งตัวเขากลับคล้ายงูตัวใหญ่ที่กำลังค่อย ๆ รัดกล้ามเนื้อแน่นขึ้น
ส่วนจางฉีหลิงก็เงยหน้าขึ้นในตอนนั้น
ดวงตาของเขาดำสนิท แววตาสงบนิ่งและเย็นชา แต่ราวกับมองทะลุคนได้ทั้งตัว
เขามองเธอ แล้วถามอย่างเรียบเฉยว่า
“คุณรู้ชื่อผมได้ยังไง”
ชั่วพริบตาเดียว เซิ่นหยุนซีก็ตัวแข็งทื่อ เธอ…คงไม่ได้เจอตัวจริงเข้าแล้วหรอกนะ
อู๋เสียเป็นคนแรกที่รู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขามองจางฉีหลิง แล้วมองเซิ่นหยุนซี ดูเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ แต่พอถึงปากกลับกลายเป็นว่า
“เอ่อ…พวกเราไม่เคยเจอคุณจริง ๆ คุณรู้ชื่อพวกเราได้ยังไง”
จางฉีหลิงไม่ได้ตอบ ดวงตาดำสนิทคู่นั้นยังคงจับจ้องใบหน้าของเซิ่นหยุนซี
เฮยเซียจื่อดันแว่นกันแดดขึ้นด้วยข้อนิ้ว มุมปากค่อย ๆ ยกสูงขึ้น “น่าสนใจแล้วสิ สาวน้อย คุณรู้จักพวกเราเหรอ”
ลำคอของเซิ่นหยุนซีแห้งผาก แบบนี้นับว่ารู้จักไหมนะ
เธอรู้จักพวกเขาในหนังสือ รู้จักพวกเขาในสายตาของนักอ่าน รู้จักพวกเขาจากภาพแฟนอาร์ต และรู้จักพวกเขาบนหน้าจอ
แต่จางฉีหลิง อู๋เสีย เซี่ยอวี่เฉิน และเฮยเซียจื่อตัวจริง ทั้งสี่คนที่มีชีวิตเป็น ๆ และเดินออกมาจากนิยาย เธอไม่รู้จักพวกเขาจริง ๆ
เซิ่นหยุนซีสับสนวุ่นวายอยู่พักใหญ่กว่าจะตอบว่า “ฉัน…แค่เคยได้ยินชื่อเสียงของพวกคุณในวงการ แต่ละคนล้วนมีชื่อเสียงมาก”
เธอหัวเราะแห้ง ๆ พยายามกลบเกลื่อน
จะให้บอกพวกเขาตรง ๆ ได้ยังไงว่า พวกคุณเป็นตัวละครในนิยาย ฉันอ่านเรื่องราวของพวกคุณมาแล้ว รู้เรื่องราวชีวิตและความลับบางส่วนของพวกคุณ
เรื่องนี้มันเหลือเชื่อยิ่งกว่าการข้ามมิติเสียอีก
อู๋เสียกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ จอแสงบนแผงควบคุมก็กะพริบ พร้อมเสียงอิเล็กทรอนิกส์แจ้งเตือนที่ดังขึ้นภายในตู้รถ
【รถไฟจะเข้าสถานีในอีกสิบนาที ผู้เล่นที่เตรียมออกสำรวจโปรดเตรียมตัวให้พร้อม】
ตรงปลายตู้รถ หมอกสีเทานอกหน้าต่างดูเหมือนจะจางลงไปอีกเล็กน้อย
ท่ามกลางหมอกที่หมุนวน ราวกับมีสถานีเก่าโทรมแห่งหนึ่งปรากฏขึ้น