โจขวดพักค้างคืนที่ตานเชิงหนึ่งคืน รุ่งขึ้นก่อนฟ้าสางก็นำทัพออกเดินทาง
เขามอบตานเชิงให้ทหารสามพันนายที่โจยันนำมาประจำการรักษาเมือง ส่วนตนนำทหารม้าฝีมือดีและทหารราบที่เหลือ รวมแล้วกว่าหนึ่งหมื่นนาย มุ่งหน้าไปทางเซี่ยพีตามทางหลวง
เซี่ยพีอยู่ทางใต้ของตานเชิง ห่างออกไปร้อยกว่าลี้ ภูมิประเทศราบเรียบ สองข้างทางหลวงเป็นผืนนากว้างใหญ่กับหมู่บ้านที่ตั้งห่างกัน ฤดูเก็บเกี่ยวผ่านพ้นไปแล้ว ในท้องนาจึงเหลือเพียงตอข้าวแห้งเหลืองที่ไหวเอนไปตามแรงลม
โจขวดขี่ม้าอยู่หน้าสุดของขบวน ปากคาบหอมแห้ง เคี้ยวกรุบกรับ มือขวาวางอยู่บนด้ามหอกเหล็กคู่กาย นิ้วโป้งลูบคลำรอยเก่าบนด้ามหอกโดยไม่รู้ตัว
หวังปี้ตามอยู่ข้างกายเขา คอยชำเลืองมองเป็นครั้งคราว แต่ไม่ถามอะไรสักคำ
กองทัพเดินทางอยู่สองวัน กระทั่งเช้าวันที่สามจึงมาถึงนอกเมืองเซี่ยพี
เมืองเซี่ยพีใหญ่กว่าตานเชิง และมีกำแพงสูงกว่าผูหยาง
กำแพงเมืองสูงสองจั้งแปดฉื่อ ก่อด้วยอิฐผสมหิน ทั้งสี่มุมมีหอคอยประจำมุมแห่งละหนึ่ง บนหอประตูเมืองปักธงหลากสีไว้หลายผืน ทั้งธงซีจิ๋วของเถาเชียน ธงเชื้อพระวงศ์ราชวงศ์ฮั่นของหลิวเป่ย์ และธงพื้นขาวขอบแดงที่มีอักษร “ลิ” อยู่กลางผืน
โจขวดรั้งบังเหียนหยุดม้าบนที่สูง มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดหอมแห้งคำสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวกลืนลงไป แล้วหันไปกล่าวกับหวังปี้ว่า “ลิโป้ก็มาด้วย”
หวังปี้ควบม้าตามเข้ามา ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ลิโป้มาอยู่เซี่ยพีได้อย่างไร เขาไม่ใช่ถูกท่านเจ้าขับไล่ออกจากผูหยางไปแล้วหรือ”
“ถูกขับไล่แล้วไม่มีที่ไป เถาเชียนก็เลยรับเขาไว้ไง!”