ซุนเซี๋ยนั่งขัดสมาธิบนแท่นฟางแห้ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นซุนเซียงเฮียง เขาก็นิ่งอึ้งไปทั้งตัว ก่อนจะลุกพรวดขึ้นกล่าวว่า “เซียงเฮียง… เจ้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
เขารีบก้าวเข้าไปคว้าไหล่น้องสาวไว้ แล้วกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อแน่ใจว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บจึงค่อยผ่อนลมหายใจ จากนั้นหันไปมองเงาร่างในเกราะดำที่พิงกรอบประตูอยู่ น้ำเสียงต่ำลึกเจือความตึงเครียด “โจขวด เจ้าคิดจะทำอะไร”
โจขวดพิงกรอบประตู กอดอกยิ้มกล่าวว่า “น้องสาวเจ้าพาคนมาสองสามคน ปีนเข้ามาทางช่องกำแพงเมืองที่พังเพื่อช่วยเจ้า แต่ถูกทหารลาดตระเวนจับได้ ข้าเลยมาดูเสียหน่อย แล้วก็พานางมาเยี่ยมเจ้าด้วย”
“เจ้าคิดจะใช้นางมาข่มขู่ข้าหรือ”
แววตาของซุนเซี๋ยนเย็นเยียบลง นิ้วมือที่กำไหล่น้องสาวค่อย ๆ รัดแน่นขึ้น
โจขวดมองเขา ไม่ได้รีบตอบ ผ่านไปสองอึดใจจึงเอ่ยว่า “ซุนเซี๋ยน เจ้าคิดว่าข้าเหมือนเจ้าหรือ พอสู้ไม่ไหวก็จับคนในครอบครัวผู้อื่นมาเป็นตัวประกัน
น้องสาวเจ้าจะพักอยู่กับข้าสองวัน รอข้าจัดการเรื่องแคว้นอู๋เสร็จแล้ว ข้าจะส่งนางกลับซู่ตูไปอยู่กับพ่อแม่ของเจ้า ถึงตอนนั้นถ้าเจ้าทำตัวดี ก็จะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับพวกนางด้วย”
ซุนเซี๋ยนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ คลายมือจากไหล่น้องสาว เสียงต่ำลงกว่าเดิม “พ่อแม่ข้ายังอยู่ในคุ้ม เจ้า… อย่าทำให้พวกท่านลำบากได้หรือไม่”
โจขวดยิ้มออกมา “ดูเจ้าร้อนใจเข้าเถิด ข้าไม่ได้คิดจะฆ่าล้างสกุลเจ้าสักหน่อย แค่เชิญพวกท่านไปพักที่ซู่ตูสักระยะ กินดีอยู่ดี ย่อมดีกว่าให้เจ้านั่งกระวนกระวายอยู่ที่นี่ เจ้าจงเขียนจดหมายให้พวกท่านเก็บข้าวของ อีกสองวันก็เดินทางไปกับข้า”