คืนนั้น ประตูเมืองหลูเจียงเปิดกว้าง หลิวซุนออกจากเมืองมาต้อนรับซุนเซี๋ยนด้วยตนเอง แล้วจัดงานเลี้ยงต้อนรับ
บนโต๊ะเลี้ยง หลิวซุนชูจอกเหล้าขึ้น น้ำเสียงยังสั่นเครือเพราะเพิ่งรอดพ้นภัยมาได้ “ครานี้ท่านแม่ทัพซุนยื่นมือช่วยเหลือ หลิวซุนซาบซึ้งในบุญคุณยิ่งนัก เจ้าเด็กโจขวดนั่นช่างกำเริบเสิบสานเกินไป สังหารท่านเจ้านายของข้าแล้วยังคิดกลืนกินหลูเจียง หากมิได้ท่านแม่ทัพมาช่วย หลูเจียงคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”
ซุนเซี๋ยนถือจอกเหล้าไว้ ยิ้มเล็กน้อย มิได้ตอบคำใด
เขาเหลือบมองจิวยี่ที่นั่งอยู่ข้างกาย จิวยี่กำลังยกจอกขึ้นจิบช้า ๆ สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่านิ้วกลับเคาะขอบจอกเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ซุนเซี๋ยนเข้าใจดีว่า หลิวซุนจะสำนึกบุญคุณก็เรื่องหนึ่ง แต่หากคิดจะยึดครองหลูเจียงไว้ ก็ต้องใช้หอกในมือเป็นผู้ตัดสิน
หลังงานเลี้ยงเลิกรา เขากลับไปยังที่พัก จิวยี่เดินตามไปด้วย แล้วเอ่ยถามเสียงเบาใต้ระเบียงว่า “ยึดหลูเจียงมาได้แล้ว ขั้นต่อไปจะไปทางใด?”
“พักก่อนสองวัน แล้วเปลี่ยนกำลังป้องกันเมืองใหม่ทั้งหมด”
ซุนเซี๋ยนขยับไหล่เล็กน้อย เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงจันทร์ถูกเมฆบดบังไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงวงแสงพร่าเลือน “จากนั้นค่อยดูความเคลื่อนไหวทางซาฉุน”
สองวันต่อมา ข่าวก็แพร่ไปถึงซาฉุน
โจขวดกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในลานด้านหลังที่ว่าการทหารใหญ่ เหม่อมองท้องฟ้าอย่างใจลอย จู่ ๆ หวังปี้ก็กลับมาจากทางผงเชิงในสภาพมอมแมมเกินดู แผ่นเกราะไหล่ยังมีรอยแตกที่ไม่ได้ซ่อม ขอบเกราะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง
เขานั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าโจขวด ก้มหน้ารายงานเรื่องหลูเจียงจนหมดสิ้น
ฟังจบแล้ว โจขวดมิได้โกรธเกรี้ยว เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มองสภาพมอมแมมของหวังปี้ ก่อนเอ่ยว่า “หวังปี้เอ๋ย เมื่อใดเจ้าจะเลิกหุนหันพลันแล่นเสียที...”
“ซุนเซี๋ยนผู้นั้นเจ้าเล่ห์นัก ไม่รู้ไปล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของท่านบุตรสองจากที่ใด...” หวังปี้เกาศีรษะ
“ไม่เป็นไร...” โจขวดปักหอกเหล็กคู่กายลงกับพื้น ลุกขึ้นยืนแล้วขยับข้อมือ “ซุนเซี๋ยนอยากได้หลูเจียง ก็ปล่อยให้เขาครอบครองไปก่อน รอข้ารวบรวมหวยหนานให้เรียบร้อย แล้วค่อยไปเอากลับคืน”