นับแต่โจขวดถูกส่งไปอยู่กับท่านปู่เมื่ออายุได้ห้าขวบ ฮูหยินติงก็เขียนจดหมายไปถามไถ่ทุกสองสามเดือนว่าเขากินอยู่และใช้จ่ายเป็นอย่างไร ทุกครั้งที่พบหน้าก็จะจับมือเขาพูดคุยกันอยู่นาน ความรักเอ็นดูที่มีให้ไม่เคยลดน้อยลงแม้แต่นิด เพียงเพราะเขาไม่ได้อยู่ข้างกายนาง
แม้โจขวดจะมีนิสัยห้าวหาญ แต่ต่อฮูหยินติง เขาเคารพนบนอบมาโดยตลอด เพียงนางขมวดคิ้วสักครั้ง เขาก็รู้แล้วว่าควรสำรวมลงบ้าง
“บิดาเจ้าเล่า?” ฮูหยินติงจูงมือเขาเดินเข้าไปในลานบ้าน “เหตุใดจึงไม่กลับมาพร้อมเจ้า?”
“ท่านพ่ออยู่ที่มณฑลอีจิ๋ว ดำรงตำแหน่งเจ้ามณฑลอีจิ๋ว งานยุ่งมาก ไม่มีเวลากลับมา คราวนี้ข้ามารับท่านโดยเฉพาะ ทั้งยังจะรับคนในเรือนของท่านพ่อไปด้วย ให้ไปกันทั้งหมด” โจขวดเดินไปพลางกล่าวไปพลาง
ฝีเท้าของฮูหยินติงชะงักลงเล็กน้อย ก่อนถามว่า “ไปรับพวกเราหรือ?”
“ขอรับ ทางมณฑลกุนจิ๋วมีพื้นที่กว้างขวาง ผู้คนก็มีมาก ข้าไม่วางใจให้พวกท่านอยู่ที่นี่ ท่านปู่ก็รับมาจากลั่วหยาแล้ว อยู่ด้านหลังนี่เอง” โจขวดหันกลับไปชี้รถม้าที่อยู่นอกประตูลานบ้าน
ฮูหยินติงมองตามสายตาของเขาไป เห็นโจโก๊ลงจากรถม้า กำลังใช้ไม้เท้าพยุงกายเดินเข้ามาในลานบ้าน นางจึงรีบเข้าไปต้อนรับด้วยความประหลาดใจระคนยินดี “ท่านพ่อ! เหตุใดท่านจึงมาด้วยเล่า?”
โจโก๊โบกมือ ยิ้มแย้มกล่าวว่า “เจ้าขวดบอกว่ามณฑลกุนจิ๋วคึกคัก ข้าก็เลยตามมาดูเสียหน่อย พอดีจะได้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วงกันคนละแห่ง”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮูหยินติงก็เม้มริมฝีปากอีกครั้ง ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ
นางหันกลับไปมองโจขวด คำว่า “เด็กคนนี้ช่างเอาใจใส่” มิได้เอ่ยออกมา ทว่าความอบอุ่นในแววตากลับเผยความในใจออกมาจนหมด