หน้าประตูเรือนมีป้ายไม้แขวนอยู่จริงดังว่า สลักอักษรสองตัวว่า “สำนักโจ” แม้สีที่ทาไว้จะหลุดลอกไปบ้างแล้ว แต่ตัวอักษรก็ยังคงเรียบร้อยงดงาม
คนเฝ้าประตูเป็นบ่าวชราคนหนึ่ง พอได้ยินเสียงกีบม้าก็ชะโงกหน้าออกมาดู ครั้นเห็นทหารม้าเกราะดำขบวนหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางประตู ก็สะดุ้งตกใจจนไม้กวาดในมือร่วงลงพื้น
โจขวดพลิกตัวลงจากหลังม้า ก้าวยาวมาถึงหน้าประตู ประสานมือคารวะบ่าวชราพลางกล่าวว่า “ท่านลุง ข้าคือโจขวด มาพบท่านปู่”
บ่าวชราชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกวาดตามองโจขวดตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน “ท่าน...ท่านบุตรสอง! เหตุใดท่านจึงมาเล่า? นายท่านผู้เฒ่ากำลังดื่มชาอยู่ในสวนหลังเรือนขอรับ!”
โจขวดยิ้มกว้าง โยนบังเหียนให้หวังปี้ แล้วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เรือนหลังนี้ไม่ใหญ่นัก เป็นเรือนสามชั้น มีดอกไม้และต้นไม้ปลูกไว้ไม่น้อย ลานหน้าปลูกไผ่เขียวชอุ่มอยู่หลายกอ ส่วนลานหลังมีซุ้มเถาองุ่น ใต้ซุ้มวางโต๊ะเตี้ยหนึ่งตัวกับเก้าอี้หวายสองตัว
ชายชราผมขาวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย มือประคองถ้วยชากระเบื้องเนื้อหยาบ จิบชาอย่างเชื่องช้า ข้างเท้ามีแมวลายตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ หางสะบัดไปมา
“ท่านปู่!”
โจขวดตะโกนเสียงดัง
ถ้วยชาในมือโจโก๊สั่นไหว น้ำชาเกือบกระฉอกออกมา
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นเด็กหนุ่มในเกราะดำก้าวผ่านลานเรือนตรงมาหา ตอนแรกก็หรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าเหี่ยวย่นก็พลันเผยรอยยิ้มกว้าง เขาวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นยืนพลางยิ้มกล่าวว่า