ชีวิตในค่ายใหญ่เสี้ยวจ่างดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อย ไม่หวือหวา
โจโฉตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อฝึกทหาร พอเที่ยงก็กินข้าว บ่ายฝึกทหารต่อ ตกกลางคืนก็ตรวจบัญชีเสบียงที่โจอั่งส่งมาให้ อ่านจนตาพร่ามัวแล้วจึงเข้านอนแต่หัวค่ำ
ชีวิตเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับโม่หินที่หมุนวนไปทีละรอบ ไม่เคยหยุดพัก
แต่โจขวดกลับไม่เหมือนกัน
ทุกวันเขาออกจากค่ายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นำทหารม้าฝีมือดีแปดร้อยนายกับทหารใหม่มาฝึกปะปนกันในสนามฝึก ฝึกไปจนถึงเที่ยงวัน บ่ายก็ฝึกต่อจนดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตก บางครั้งยังเพิ่มการฝึกการรบยามวิกาลอีกหนึ่งชั่วยาม
ทหารใหม่ถูกเขาฝึกจนร้องโอดครวญกันระงม แต่ไม่มีใครกล้าเกียจคร้าน เพราะหากผู้ใดเคลื่อนไหวช้ากว่าคนอื่นเพียงครึ่งจังหวะ โจขวดก็ไม่ดุด่าว่ากล่าว เพียงนั่งอยู่บนหลังม้าจ้องมองคนนั้น มองอยู่นานราวครึ่งถ้วยชา เหงื่อของคนผู้นั้นก็ไหลจากหน้าผากลงมาถึงคาง ก่อนหยดลงพื้น ทรมานยิ่งกว่าถูกแส้ฟาดเสียอีก
แต่ตัวโจขวดเองก็ไม่ได้สบายไปกว่ากัน
ทุกเช้าเขาต้องฟาดทวนใหญ่สามร้อยครั้ง บ่ายยิงธนูสองร้อยดอก พอตกเย็นยังต้องลากหวังปี้มาต่อสู้กับตนอีกหนึ่งยก
หวังปี้มีรูปร่างสูงใหญ่ดุจหอเหล็กเมื่อเทียบกับทหารทั่วไป แต่ทุกครั้งที่ประมือกับโจขวดก็ถูกเหวี่ยงจนหัวหูเปรอะฝุ่น จากแรกเริ่มที่ดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ ภายหลังก็ยอมจำนนไปเอง ทุกเย็นยืนรออยู่ข้างสนามฝึกอย่างว่าง่าย เพื่อให้โจขวดจับเหวี่ยง
ช่วยไม่ได้ บัดนี้เหล่าผู้ใหญ่ในพันธมิตรเอาแต่ดื่มสุรากันทุกวัน อ้างว่าเป็นการหารือแผนศึกเพื่อปราบตั๋งโต๊ะ แต่ที่จริงก็แค่ดื่มกินสำเริงสำราญ...
เที่ยงวันหนึ่ง โจขวดกินอาหารกลางวันเสร็จก็เดินไปยังสนามฝึก พอเดินผ่านค่ายของเฉลงไทเซวี ฝีเท้าก็พลันช้าลง
คราวนี้เฉลงไทเซวีก็นำทหารมาร่วมค่ายที่เสี้ยวจ่างด้วย ราวสามพันกว่านาย ตั้งค่ายอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของค่ายโจโฉ โดยมีคูน้ำตื้นสายหนึ่งคั่นระหว่างค่ายของเขากับค่ายสกุลโจ้
ปกติทหารจากทั้งสองค่ายไปมาหาสู่กันอยู่บ้าง จะยืมไฟหรือแลกผักดองกันก็เป็นเรื่องธรรมดา