เรื่องการทำกระดาษและการพิมพ์แบบตัวอักษรเรียงเคลื่อนย้ายได้ โจขวดเฝ้าติดตามงานที่ตานเชิงต่ออีกครึ่งเดือน
หนังสือชุดแรกที่พิมพ์ออกมาอย่างเป็นทางการคือหลวงจื่อ ทั้งหมดพิมพ์ออกมายี่สิบชุด แต่ละชุดแบ่งเป็นสามเล่ม ได้แก่เล่มบน เล่มกลาง และเล่มล่าง มัดเข้าเล่มด้วยเชือกป่าน บนปกพิมพ์อักษรเล็ก ๆ สี่ตัวว่า “สำนักหนังสือตระกูลโจ้”
โจขวดหยิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง พลิกดูไปสองสามหน้า กระดาษเรียบลื่น สีหมึกสม่ำเสมอ ตัวอักษรชัดเจนเป็นระเบียบ งดงามกว่าไม้ไผ่จารึกที่คัดด้วยมือไม่รู้กี่เท่า
กัวเจียนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ แทะขนมปังแห้งอยู่ชิ้นหนึ่ง พอกินเสร็จก็ตบเศษขนมบนมือออก แล้วขยับเข้ามาดูแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยประเมินว่า “ก็ใช้ได้ ดีกว่าที่ข้าคิดไว้นิดหน่อย”
“ที่ว่าใช้ได้นี่หมายความว่าอย่างไร” โจขวดปิดหนังสือแล้วหันไปมองเขา “เจ้าดูตัวอักษรพวกนี้สิ ชัดเจนเพียงใด”
“ตัวอักษรชัดจริง แต่ปลายเชือกที่เข้าเล่มโผล่ออกมา พลิกไม่กี่ครั้งก็ต้องหลุดแน่ คราวหน้าให้ช่างไม้เจาะรูร้อยเชือกให้ถี่ขึ้น แล้วเย็บเป็นสองเส้น” กัวเจียยื่นมือชี้เชือกป่านตรงสันหนังสือพลางกล่าว
โจขวดก้มมองปลายเชือกตรงสันหนังสือ ก็เห็นว่ามีส่วนหนึ่งโผล่ออกมาจริง ๆ
เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะ แล้วกล่าวกับช่างปั้นหม้อเฒ่าที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “คราวหน้าให้เย็บเป็นสองเส้น”
ช่างปั้นหม้อเฒ่ารีบพยักหน้ารับและจดจำไว้
หลวงจื่อชุดแรกที่พิมพ์ออกมายี่สิบชุดนั้น โจขวดเก็บไว้ห้าชุดในห้องเก็บหนังสือของศาลหลวงประจำเมืองตานเชิง ส่วนอีกสิบห้าชุดแบ่งมอบให้สำนักเรียนในเมืองต่าง ๆ ของซีจิ๋ว
เมื่อข่าวแพร่ออกไป บัณฑิตจากทั่วซีจิ๋วต่างหลั่งไหลมาขอหนังสือไม่ขาดสาย
บางคนขี่ลามาจากเซี่ยพี บางคนนั่งรถวัวมาจากผงเชิง ยังมีหนุ่มนักอ่านอีกหลายคนที่ได้ยินว่าตานเชิงมี “หนังสือพิมพ์บนกระดาษ” จึงเร่งเดินทางสามร้อยลี้ตลอดคืน พอมาถึงหน้าศาลหลวงประจำเมือง พื้นรองเท้าก็สึกทะลุแล้ว