บ่ายวันที่สี่ กำแพงเมืองผูหยางก็ปรากฏเป็นเค้าอยู่บนเส้นขอบฟ้า
โจขวดมองเห็นเมืองอันคุ้นเคยจากระยะไกลบนหลังม้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระตุ้นม้าให้เร่งฝีเท้า
ยามเฝ้าประตูเมืองจำเขาได้เมื่อเขามาถึง จึงรีบเปิดประตูเมืองให้ มีคนตะโกนเข้าไปในเมืองว่า “ท่านบุตรสองกลับมาแล้ว!”
โจขวดขี่ม้าไปตามถนนสายหลักในเมืองได้ครึ่งทาง ก็ถูกโจโฉที่ได้ข่าวรีบรุดมาขวางไว้กลางถนน
โจโฉสวมชุดลำลองสีเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ดูคล้ายเพิ่งออกมาจากสำนักงานขุนนาง ด้านหลังมีทหารรักษาตัวติดตามอยู่หลายคน
เมื่อเห็นโจขวดขี่ม้ามา โจโฉก็กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยขึ้นคำหนึ่งว่า “ผอมลง”
“ท่านพ่อ ทุกครั้งที่พบหน้าข้าท่านก็พูดว่าข้าผอมลง” โจขวดพลิกตัวลงจากหลังม้า “ที่จริงข้าอ้วนขึ้นต่างหาก เกราะยังคับขึ้นเลย”
โจโฉส่งเสียง “ฮึ” ในลำคอ ไม่รับคำเขา สายตากวาดผ่านหอกเหล็กคู่กายที่เอวของโจขวด และถุงผ้าใบตุงบนอานม้า ก่อนถามว่า “นั่นอะไร”
“ของดี ไว้ข้าค่อยให้ท่านดู”
โจขวดโยนบังเหียนให้ทหารรักษาตัวที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเดินตามโจโฉเข้าเมืองไป พลางถามว่า “มารดาข้าอยู่ที่ใด ท่านปู่ล่ะ”
“มารดาเจ้าอยู่หลังบ้าน ส่วนท่านปู่นั่งตากแดดอยู่ในลาน”
โจขวดเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังหลังบ้าน
เมื่อเขาไปถึงหลังบ้าน โจโก๊กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายใต้ต้นพุทรา มีเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเก่าคลุมขา มือถือถ้วยชาร้อน หลับตาหรี่ตาตากแดดอย่างสบายอารมณ์
แมวลายตัวนั้นนอนหมอบอยู่บนเบาะผ้าฝ้ายข้างเท้าของเขา ปลายหางสะบัดไปมา ราวกับกำลังไล่จับอะไรบางอย่างในความฝัน
“ท่านปู่!” โจขวดตะโกนเรียกเสียงดัง
โจโก๊ลืมตาขึ้นเห็นเขา ตอนแรกชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มกว้าง ริ้วรอยบนใบหน้าคลายออก วางถ้วยชาลงแล้วกวักมือเรียก “เจ้าเด็กขวด มานี่ ให้คนแก่ดูให้ชัด ๆ หน่อย”
โจขวดเดินไปนั่งยอง ๆ ข้างเก้าอี้หวาย โจโก๊ยื่นมือตบเกราะไหล่ของเขาหนึ่งที แล้วบีบแขนเขาอีกสองสามครั้ง พลางส่งเสียงจุ๊ปาก “แข็งแรงขึ้นนะ ดูกำยำกว่าเมื่อคราวจากไปเสียอีก