โจขวดพลิกตัวลงจากหลังม้า โยนบังเหียนให้ทหารที่ยืนอยู่ข้างกาย แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังศาลหลวงประจำเมือง
เฉินกงกำลังนั่งอยู่ในโถงใหญ่ พลิกอ่านหนังสือราชการที่แต่ละเมืองและอำเภอส่งมา เปลวเทียนบนโต๊ะสั่นไหว ส่องใบหน้าซูบผอมของเขาให้สว่างวูบวาบสลับมืด
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นโจขวดเดินเข้ามา พู่กันในมือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนวางลงแล้วเอ่ยถามว่า “กลับมาเร็วกว่าที่คาดไว้ สถานการณ์ระหว่างทางเจ้าเห็นแล้วหรือ?”
“เห็นแล้ว” โจขวดนั่งลงตรงข้ามโต๊ะ ยกชามชาที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นดื่มสองอึก “ผู้พลัดถิ่นมีมากกว่าที่ข้าคิด ระหว่างทางข้าพบอย่างน้อยห้าหกกลุ่ม รวมกันแล้วเกรงว่าจะมีเป็นพันคน”
“มากกว่านั้นเสียอีก” เฉินกงเลื่อนไม้ไผ่จารึกม้วนหนึ่งมาตรงหน้าเขา “นี่คือจำนวนที่แต่ละเมืองและอำเภอรายงานมาในช่วงหลายวันนี้ นอกเมืองตานเชิงมีผู้พลัดถิ่นมารวมตัวกันเกินสามพันคนแล้ว ทางผงเชิงก็มีเกินสองพัน ส่วนเซี่ยพีกับกวงหลิงอยู่ไกลกว่า แต่จำนวนก็เพิ่มขึ้นไม่หยุด”
โจขวดก้มลงกวาดตามองตัวเลขบนไม้ไผ่จารึก คิ้วไม่ขมวด ทว่าสายตากลับเคร่งขรึมลง “ยามนี้เพิ่งเข้าสู่ฤดูร้อน พอใกล้เข้าฤดูหนาว จำนวนคนก็มีแต่จะเพิ่มขึ้น”
เฉินกงพยักหน้า “อ้วนเซากับกงซุนจ้านรบพุ่งกันในอิวจิ๋วดุเดือดขึ้นทุกที ผู้คนที่หนีภัยจากทางเหนือย่อมมีแต่จะเพิ่มขึ้น บัดนี้ซีจิ๋วกลายเป็นที่เดียวที่พวกเขาพอจะมาพึ่งพิงได้”
“เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกเขามา” โจขวดวางไม้ไผ่จารึกลง “เมื่อคนมา ก็มีแรงงาน เมื่อมีแรงงาน ก็สามารถบุกเบิกที่ดินเพาะปลูก เมื่อเพาะปลูกก็ได้ธัญพืช เมื่อมีธัญพืชก็เลี้ยงดูผู้คนได้มากขึ้น”