โจขวดพักอยู่ในไร่ที่บ้านเกิดตระกูลโจคืนหนึ่ง วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่ทันสาง เขาก็พาไชยิ่นออกเดินทางกลับ
ขากลับช้ากว่าตอนมาเล็กน้อย เพราะม้าสีชมพู่ที่ไชยิ่นขี่มีเรี่ยวแรงไม่ทนเท่าม้าดำของเขา โจขวดจึงต้องผ่อนความเร็ว คอยหันกลับไปมองไชยิ่นเป็นระยะ เพื่อให้แน่ใจว่านางตามทัน
ไชยิ่นไม่ได้มีความเห็นอะไร นางขี่ม้า มือกำหนังสือตัวอย่างคัมภีร์ชือจิงที่นำออกมาจากไร่ไว้แน่น พลิกอ่านมาตลอดทาง
“ศิษย์น้า ท่านกำลังอ่านอะไรอยู่หรือ”
“อ่านคัมภีร์ชือจิงที่เจ้าพิมพ์นั่นแหละ ตัวอักษรชัดกว่าที่คัดด้วยมือมาก อีกทั้งหนังสือหนึ่งม้วนนี้ยังเบากว่าไม้ไผ่จารึกตั้งมาก”
ไชยิ่นปิดหนังสือ เงยหน้ามองโจขวดแล้วถามว่า “เจ้าว่าจะพิมพ์หนังสือกว่าสามพันม้วน ต้องใช้เวลานานเท่าใด”
“ถ้าเร็วก็ไม่กี่วัน ถ้าช้าก็... ขึ้นอยู่กับว่ามีคนพอหรือไม่” โจขวดพูดพลางหันกลับไปมองทางหลวงเบื้องหน้า
ไชยิ่นตกตะลึงอยู่ในใจ หากทำได้ง่ายดายถึงเพียงนี้จริง บัณฑิตทั่วหล้าจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นสักเท่าใด แล้วสกุลขุนนางนักปราชญ์จะยังมีหนทางให้เดินหรือไม่ ทว่านางมิได้พูดเรื่องเหล่านี้ เพียงพยักหน้าแล้วไม่ซักถามต่อ
ทั้งสองกลับถึงผูหยางในบ่ายวันที่สาม
หลังจากโจขวดเข้าเมือง เขาไม่ได้รีบกลับบ้าน แต่แวะไปยังสำนักงานขุนนางเพื่อพบโจโฉ แล้วเล่าเรื่องคลังหนังสือคร่าว ๆ
โจโฉฟังจบก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “หนังสือกว่าสามพันม้วน เจ้าคิดจะพิมพ์ทั้งหมดหรือ”
“พิมพ์ทั้งหมด ไม่เหลือไว้แม้แต่ม้วนเดียว”
โจโฉพยักหน้า ไม่ได้คัดค้าน เพียงกล่าวเสริมว่า “พิมพ์หนังสือต้องใช้เงิน นโยบายใหม่ของเจ้าก็ต้องใช้เงินเช่นกัน ซีจิ๋วเพิ่งตีมาได้ รากฐานยังไม่มั่นคง ใช้จ่ายอย่างประหยัดหน่อย”