ทางหลวงนอกเมืองสู้นาเส้นนั้น ช่วงนี้ครึกครื้นเอาการ
นับแต่ข่าวที่โจโฉอารักขาพระเจ้าเหี้ยนเต้ เล่าเหียบ อพยพจากลกเอี๋ยงมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกแพร่สะพัด ชาวบ้านตามหัวเมืองและอำเภอตลอดเส้นทางก็พากันยืดคอรอชมเรื่องสนุก
บ้างว่ามาชมกระบวนเสด็จของพระเจ้าเหี้ยนเต้ บ้างว่ามาชมกองทัพสองหมื่นของโจโฉ ทว่าเมื่อถึงวันจริง สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดกลับมิใช่ทั้งพระเจ้าเหี้ยนเต้และกองทัพ หากเป็นเหล่าขุนนางที่ติดตามอยู่เบื้องหลังพระเจ้าเหี้ยนเต้
โจขวดนั่งอยู่บนหอประตูเมืองสู้นา มือกำต้นหอมแห้งที่ปอกเปลือกไปครึ่งหนึ่ง หรี่ตามองกองฝุ่นซึ่งฟุ้งขึ้นตรงสุดปลายทางหลวงทางทิศตะวันตก
“มาแล้ว” หวังปี้ฟุบอยู่ข้างเขาตรงช่องกำแพง คอยืดยาวราวกับห่านที่ถูกบีบคอ
“เห็นแล้ว ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย”
โจขวดยัดหอมแห้งเข้าปาก เคี้ยวไปคำหนึ่ง ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ไกล
กองฝุ่นเคลื่อนใกล้เข้ามาทุกที สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือทหารม้ากองหน้าของโจโฉ เกราะดำ ดาบยาว ธงศึกโบกสะบัด เคลื่อนขบวนอย่างเป็นระเบียบพร้อมเพรียง
เบื้องหลังทหารม้าคือแถวทหารราบ ถัดไปอีกจึงเป็นเกวียนหลวงที่โคลงเคลงไปมา จะเรียกว่าเกวียนหลวงก็เถอะ ที่จริงเป็นเพียงรถม้าคันหนึ่งต่อหลังคาเพิ่มเข้าไป สีที่ทาไว้หลุดลอกไปกว่าครึ่ง ล้อรถบดไปบนทางหลวงขรุขระจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เบื้องหลังเกวียนหลวงมีคนต่อแถวยาวเหยียด
คนเหล่านั้นก็คือเหล่าขุนนาง
โจขวดหรี่ตามองอยู่ครู่ใหญ่ เคี้ยวหอมแห้งในปากจนหมดแล้วกลืนลงคอ ก่อนหันไปพูดกับกัวเจียที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เจ้าลองดูเหล่าขุนนางพวกนั้นสิ เหมือนคนหนีภัยอดอยากหรือไม่?”