หลังข่าวอ้วนสูสิ้นชีพที่ซาฉุนแพร่สะพัดออกไป ที่แรกซึ่งเกิดความวุ่นวายกลับมิใช่ซีจิ๋ว หากเป็นหวยหนาน
วันรุ่งขึ้นหลังโจขวดจากไป พวกพักวังเก่าของอ้วนสูในเมืองซาฉุนก็เริ่มก่อความวุ่นวาย
บางคนคิดฉวยโอกาสชุลมุนเข้าปล้นยุ้งฉาง บางคนคิดตั้งอ้วนอิ้น น้องชายร่วมตระกูลของอ้วนสูขึ้นสืบตำแหน่ง อีกหลายคนที่ใจกล้าก็เปิดประตูเมืองด้านใต้ หมายจะไปสวามิภักดิ์ต่อซุนเซี๋ยนแห่งเกียงตะวันออก
แม้โจขวดจะทิ้งทหารไว้ที่ซาฉุนเพียงสองพันนาย แต่ล้วนเป็นทหารเก่าที่ผ่านศึกเคียงข้างเขามา หวังปี้กำชับไว้ชัดเจนก่อนจากไปว่า “ผู้ใดก่อเรื่อง จงฟันผู้นั้น”
ดังนั้น พวกที่คิดฉวยโอกาสปล้นสะดมจึงเพิ่งก่อเรื่องได้ไม่นานก็ถูกปราบลง หัวโจกหลายคนถูกตัดศีรษะคาที่ แล้วนำไปแขวนประจานไว้หน้าประตูเมือง
แต่หวยหนานมิได้มีเพียงซาฉุนแห่งเดียว
หลูเจียง กิ๋วเกียง ฟู่หลิง ลี่หยาง… บรรดาเมืองและหัวเมืองในหวยหนานที่อ้วนสูเคยควบคุมไว้ ต่างตกอยู่ในความวุ่นวายไม่มากก็น้อยเมื่อทราบข่าวว่าอ้วนสูสิ้นชีพ
เจ้าเมืองบางคนทิ้งตำแหน่งหลบหนีไปเสีย บางคนถูกผู้ทรงอิทธิพลในท้องถิ่นฉวยโอกาสสังหาร ส่วนอีกหลายคนที่หัวไวก็สถาปนาตนเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด ปิดประตูเมืองแล้วตั้งตนเป็นใหญ่ในอาณาเขตของตน
เมื่อข่าวมาถึงตานเชิงในซีจิ๋ว กัวเจียกำลังนั่งยอง ๆ ซักเสื้อคลุมกันหนาวตัวเก่าอยู่ข้างบ่อน้ำในลานหลังศาลหลวงประจำเมือง
เมื่อได้ยินเฉินกงอ่านหนังสือรายงานทหารจนจบใต้ระเบียง มือของกัวเจียก็ยังไม่หยุด เขาขยำเสื้อคลุมกันหนาวในน้ำสะอาดสองสามครั้ง บิดให้หมาดแล้วสะบัดออก ก่อนนำไปพาดไว้บนไม้ไผ่ข้างกาย จากนั้นจึงลุกขึ้นเช็ดมือแล้วเอ่ยอย่างเนิบช้าว่า “หวยหนานวุ่นวายแล้วหรือ เช่นนั้นก็ให้ท่านบุตรสองอย่าเพิ่งรีบกลับ ไปซาฉุนจัดการหวยหนานให้เรียบร้อยเสียก่อนค่อยว่ากัน”