ยามโจโฉเดินมาถึงประตูค่าย ก็เห็นคนสามคนยืนอยู่ด้านนอกแต่ไกล
ผู้ที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นบัณฑิตวัยยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้าปี รูปร่างสูงเพรียว สวมฉลวยนักปราชญ์สีขาวนวล คาดเข็มขัดหยก ใบหน้าสง่าผ่าเผย คิ้วตาเปิดกว้าง ยืนนิ่งอย่างไม่รีบร้อน ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็สัมผัสได้ถึงกิริยาสงบเยือกเย็น
ด้านหลังเขามีคนยืนอยู่สองคน คนทางซ้ายอายุราวสามสิบ รูปร่างกำยำล่ำสัน ผิวคล้ำ ดวงตาคู่นั้นลุ่มลึก ดูเป็นคนสุขุมมั่นคง
คนทางขวาก็มีอายุสามสิบต้น ๆ เช่นกัน ใบหน้าผอมตอบ สวมเสื้อผ้าสั้นกระจอกสีเทาอมครามที่เก่าคร่ำคร่า มือถือไม้ไผ่จารึกม้วนหนึ่ง
โจโฉรีบสาวเท้าเข้าไป พอห่างกันสามห้าก้าวก็ประสานมือกล่าวว่า “ท่านเหวินรั่ว! ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านมานาน วันนี้ได้พบกัน นับเป็นวาสนาสามชาติของโจผู้นี้จริง ๆ!”
น้ำเสียงของเขากระตือรือร้นเกินไปอยู่บ้าง จนเหล่าทหารม้าฝีมือดีข้างกายอดเหลือบมองหลายครั้งไม่ได้
ซุนอวิ๋นยิ้มบาง ๆ ประสานมือตอบว่า “ท่านทหารโจเกรงใจแล้ว ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานที่เองฉวน อีกทั้งได้ทราบว่าท่านเปิดรับผู้มีความสามารถในมณฑลกุนจิ๋ว ตั้งนาทหารและเลี้ยงดูราษฎร ข้ารู้สึกเลื่อมใสนัก จึงมาเข้าร่วมกับท่านโดยเฉพาะ”
โจโฉรีบเบี่ยงกายเปิดทาง “ท่านอาจารย์ เชิญเข้ามาด้านในเถิด เราค่อยสนทนากันข้างใน”
เขาต้อนรับซุนอวิ๋นทั้งสามเข้าสู่กองบัญชาการกลาง ภายในถูกโจอั่งจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะมีน้ำชาร้อนที่เพิ่งชง ทั้งยังมีผลไม้แห้งกับผักดองเพิ่มมาอีกสองจาน