หลังจากโจโก๊กับฮูหยินติงตั้งหลักปักฐานที่เมืองเชียงอี้ได้แล้ว ชีวิตของสกุลโจก็เป็นหลักเป็นฐานเสียที
แต่ก่อน แม้โจโฉจะดำรงตำแหน่งเจ้ามณฑลอีจิ๋ว มีกองกำลังใต้บังคับบัญชาหลายหมื่นนาย แต่ภายในค่ายกลับวุ่นวายไร้ระเบียบ เวลาอาหารไม่แน่นอน ที่หลับที่นอนก็ไม่มีเป็นหลักแหล่ง โจโฉเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือราชการอยู่ในกระโจมใหญ่ทุกวัน โจอั่งก็นั่งคิดบัญชีอยู่ข้าง ๆ ส่วนโจขวดฝึกทหารอยู่ที่สนามฝึกทหาร ทั้งสามต่างยุ่งกับงานของตน แม้แต่จะนั่งกินข้าวด้วยกันสักมื้อ ยังต้องรอให้โจขวดไปล่าสัตว์ป่ามาสองสามตัวเสียก่อน
แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว หลังจากโจโก๊มาถึง สิ่งแรกที่ทำก็คือจัดเรือนเล็กข้างคุ้มตระกูลเฉลงให้เป็นที่พักชั่วคราวของสกุลโจ
สิ่งที่สองคือจัดระเบียบห้องครัวกองทัพใหม่ กำหนดเวลาอาหารให้แน่นอน วันละสามมื้อ เช้า กลางวัน เย็น ไม่เปลี่ยนแปลง หากมาสายก็ไม่มีข้าวกิน
โจขวดยกมือเห็นด้วยกับเรื่องนี้อย่างเต็มที่ อย่างไรเสีย ก่อนที่เขาจะกลับชาติมาเกิด ก็มักไม่มีเวลากินข้าวเพราะต้องทำงาน บัดนี้ท่านปู่พูดไว้แล้วว่า เรื่องรบก็เรื่องรบ เรื่องกินก็เรื่องกิน ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ต้องกินข้าวให้อิ่มก่อน
โจโฉไม่ได้มีความเห็นขัดข้องอะไร เพียงแต่ครั้งหนึ่งอาหารมาช้าไปหนึ่งเค่อ จึงถูกโจโก๊ใช้ไม้เท้าเคาะหน้าแข้งไปทีหนึ่ง