“เหยียนเอ๋อร์ มาคารวะโจเมงเต๊ะ นี่คือศิษย์ของพ่อสมัยอยู่ลกเอี๋ยง” ไชยงกวักมือเรียกนางให้ลงมา
เด็กสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็จับขอบรถม้าพยุงตัวลงมา เดินไปตรงหน้าโจโฉแล้วคำนับอย่างเรียบร้อย ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เหยียนคารวะท่านอาจารย์โจ”
โจโฉรีบโบกมือปฏิเสธ “มิกล้ารับ มิกล้ารับ เมื่อข้านับรุ่นกับบิดาของเจ้า เจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่ก็พอ”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น สายตาเลื่อนจากใบหน้าของโจโฉไปยังม้าเหยียบหิมะเมฆดำข้างกาย แล้วทอดมองแถวทหารดำทะมึนเบื้องหลัง ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า “ศิษย์พี่เป็นผู้นำทัพออกรบหรือ?”
โจโฉชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกถาม ก่อนยิ้มตอบ “อืม”
เด็กสาวพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วถอยกลับไปยืนข้างบิดา
ไชยงดึงโจโฉเดินต่อไปอีกสองสามก้าว พลางลดเสียงลงยิ่งกว่าเดิม “เมิ่งเต๋อ คราวนี้ข้าไปแล้วไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้กลับ เหยียนเอ๋อร์ติดตามข้าไปด้วยย่อมอันตรายเกินไป
หากเจ้าไม่ลำบาก ช่วยพานางกลับไปอยู่ที่เฉลงก่อน รอข้าตั้งหลักได้แล้วจะส่งคนมารับ หากข้าประสบเคราะห์ร้าย...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาหม่นลง
“เจ้าก็เลี้ยงนางประหนึ่งบุตรสาวของตน เลี้ยงจนเติบใหญ่แล้วออกเรือนก็พอ”
สีหน้าโจโฉเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากำลังจะเอ่ยบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าของไชยง คำพูดนั้นก็กลืนกลับลงคอไปในที่สุด
เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “อาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์น้องอยู่กับข้าก็เหมือนอยู่บ้านของตนเอง”
ไชยงผ่อนลมหายใจยาวอย่างโล่งอก
เขาหันกลับไปมองทางรถม้า ไชยิ่นยืนสงบนิ่งอยู่ข้างรถ มือยังถือม้วนไม้ไผ่จารึกไว้ไม่วาง
สายตาของนางทอดไปยังเหล่าทหารที่กำลังพักอยู่ไกล ๆ ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดสิ่งใด