กองทหารของโจเป๋าอย่างไรก็เป็นทหารฝีมือดีใต้สังกัดเถาเชียน แม้ช่วงแรกจะถูกโจมตีจนตั้งตัวไม่ทัน แต่ไม่นานก็เริ่มตอบโต้ได้
มีคนเริ่มเป่าแตรสัญญาณ มีคนเริ่มจัดแถว ส่วนโจเป๋าก็พุ่งออกมาจากกระโจมหลังใหญ่ที่สุด เกราะยังสวมไม่เรียบร้อย ในมือกำมีดวงแหวนแน่น พลางวิ่งพลางตะโกนว่า “อย่าแตกตื่น! ตั้งแถว! ตั้งแถว!”
แต่เสียงตะโกนของเขาถูกเสียงกีบม้ากลบเสียสิ้น
โจขวดบุกมาถึงกลางค่ายแล้ว
เขาขี่อยู่บนหลังม้า เกราะดำสะท้อนแสงเพลิงเป็นประกาย หอกเหล็กคู่กายพาดขวางอยู่เบื้องหน้า ทุกครั้งที่กวัดแกว่ง ล้วนมีคนล้มลงหลายคน
เขาบุกไปพลางตะโกนไปพลางว่า “โจเป๋า! กล้าออกมาประลองกับข้าหรือไม่!”
เสียงนั้นระเบิดก้องกลางฟ้ายามราตรี สะเทือนจนกระโจมรอบด้านสั่นไหว
โจเป๋าได้ยินเสียงตะโกนท่ามกลางฝูงชน จึงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายหนุ่มเกราะดำคนหนึ่งกำลังบุกตรงมาทางตน หอกเหล็กคู่กายชุ่มโชกไปด้วยเลือด เบื้องหลังมีทหารม้าเกราะดำมืดทะมึนตามมาราวคลื่นโถม
เปลือกตาของโจเป๋ากระตุกอย่างแรง
เขาจำชายหนุ่มผู้นั้นได้ ชายหนุ่มแซ่โจตนที่สองซึ่งเคยตะโกนอยู่หน้าประตูค่ายเมื่อห้าวันก่อน
เขาไม่ลังเล หันหลังถอยทันที พลางตะโกนใส่ทหารรักษาตัวที่อยู่ข้างกายว่า “ขวางเขาไว้! รีบขวางเขาไว้!”
ทหารรักษาตัวสิบกว่านายกัดฟันพุ่งเข้าไปขวาง แต่หอกเหล็กคู่กายของโจขวดกวาดทีเดียวก็ล้มระเนระนาด
เขากวัดหอกฟันคนแรก ด้ามหอกกวาดคนที่สองล้มลง ปลายหอกจิ้มคนที่สามคว่ำลง การเคลื่อนไหวรวดเร็วประหนึ่งสายลม ทหารรักษาตัวเหล่านั้นยังไม่ทันได้แตะตัวม้าของเขา ก็ล้มลงเกลื่อนพื้นเสียแล้ว