เมื่อกัวเจียติดตามโจขวดกลับถึงตานเชิง ก็เป็นเวลาบ่ายของวันที่สามแล้ว
รถวัวโยกเยกค่อย ๆ ผ่านประตูเมืองเข้ามา โจขวดขี่ม้าดำอยู่ข้างรถ ระหว่างทางทั้งสองคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่กัวเจียมักเอนพิงผนังรถ หลับตางีบหลับ ม่านรถถูกลมพัดให้เปิด ๆ ปิด ๆ ไม่หยุด
ตานเชิงแทบไม่ต่างจากตอนที่โจขวดจากไป ถนนหนทางกลับคืนสู่ความเป็นระเบียบ ชาวบ้านเปิดร้านค้าขายของตามปกติ นาน ๆ ครั้งจะมีทหารในทัพโจเดินแถวผ่านมาบ้าง แต่ก็เงียบสงบ มิได้ก่อความวุ่นวายแก่ราษฎร
หน้าศาลหลวงประจำเมืองมีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ เขาสวมฉลวยนักปราชญ์สีเทาอมเขียวที่ซักจนซีดจาง คาดกระบี่ยาวไว้ที่เอว คนผู้นั้นก็คือเฉินกง
เมื่อเห็นโจขวดพารถวัวคันหนึ่งกลับมา เขาก็ชะงักไปก่อน จากนั้นสายตาจึงเลื่อนไปยังชายหนุ่มชุดคลุมสีเทาบนรถที่แหวกม่านยื่นหน้าออกมาดู สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“กัวเฟิ่งเสี่ยว?”
กัวเจียกระโดดลงจากรถวัว ปัดฝุ่นบนเสื้อคลุม แล้วประสานมือคารวะเฉินกง ยิ้มกล่าวว่า “ท่านเฉินกงไท่ ไม่พบกันเสียนาน สบายดีหรือไม่?”
เฉินกงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนกล่าวว่า “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
“มาหามิตรเก่า น่าเสียดายที่มาช้าไปก้าวหนึ่ง” น้ำเสียงของกัวเจียขณะกล่าวเรียบเฉย แต่เฉินกงก็ยังได้ยินความหม่นเศร้าแผ่วเบาที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำนั้น
เฉินกงเงียบไปครู่หนึ่ง มิได้กล่าวถึงเรื่องนั้นต่อ เขาหันไปพูดกับโจขวดว่า “ท่านทหารโจ เอกสารของซีจิ๋วข้าจัดระเบียบไว้แล้วรอบหนึ่ง ทะเบียนราษฎร์ของแต่ละเมืองกับบัญชีคลังเสบียงกองอยู่ทางนี้ ท่านกลับมาแล้วก็ตรวจดูด้วย
“อีกอย่าง ทางผูหยางส่งคนมาถามว่าโลงศพของท่านสี่จะออกเดินทางเมื่อใด”