โจขวดนั่งอยู่บนหลังม้า มองไปยังทิศทางที่พวกเขาหายลับไป แต่ไม่ได้ไล่ตาม
กัวเจียมองตามสายตาของเขาไปแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “หลิวเป่ย์หนีเร็วจริง ๆ”
“สมกับฉายาหลิวเป่ย์เนียนวิ่ง ชื่อไม่ทำให้เสียจริง ๆ...” โจขวดดึงหอกเหล็กคู่กายออกจากดิน แล้วถูคมที่เปื้อนเลือดกับพื้นรองเท้าบูต “เขาหนีก็ปล่อยเขาหนีไป อย่างไรเสีย ท่านสองกับเจ้าหน้าดำนั่นก็อยู่ข้างกายเขา อยากรั้งพวกเขาไว้ก็ไม่ง่าย วันนี้เอาศีรษะจี้หลิงไปก่อนก็พอ”
เสียงร้องฆ่าฟันจากที่ไกล ๆ ค่อย ๆ สงบลง
ทหารม้าฝีมือดีหนึ่งพันนายเสร็จสิ้นภารกิจตัดแบ่งกองทหารแตกพ่ายแห่งหวยหนาน กองทหารแตกพ่ายกลุ่มใหญ่กำลังหลบหนีลงใต้ ส่วนกลุ่มเล็กที่ถูกล้อมไว้ต่างทิ้งอาวุธ คุกเข่าก้มตัวอยู่กับพื้นและยกมือยอมจำนน
ทุ่งนาในฤดูใบไม้ผลิมีธงรบที่ถูกทิ้งขว้าง อาวุธที่กระจัดกระจาย ศพที่ล้มระเนระนาด และเสียงครวญครางของทหารบาดเจ็บอยู่ทั่วทุกแห่ง สายลมพัดพากลิ่นคาวเลือดปะปนกลิ่นดินมา
โจขวดพลิกตัวลงจากม้า ปลดศีรษะจี้หลิงออกจากตะข้างอาน แล้วหิ้วไว้ในมือ ชั่งน้ำหนักดูเล็กน้อย ก่อนหันไปกล่าวกับกัวเจียว่า “เดี๋ยวเอาปูนขาวหมักให้ดี ใส่กล่องแล้วส่งไปให้อ้วนสู
บอกเขาว่านี่คือศีรษะแม่ทัพใหญ่ใต้บังคับบัญชาของเขา หากยังกล้าส่งทหารมายังซีจิ๋วอีก ศีรษะต่อไปก็จะเป็นของเขา”
กัวเจียพยักหน้า ล้วงสมุดเล่มเล็กออกจากแขนเสื้อ จดสองสามบรรทัด จากนั้นเงยหน้ามองโจขวดแล้วถามว่า “เชลยเหล่านี้จะจัดการอย่างไร?”
“คนที่ยอมจำนนก็รับเข้ามา คนที่ไม่ยอมก็สอบสวนเสร็จแล้วปล่อยกลับไป” โจขวดขยับไหล่ “ให้พวกเขาทำความสะอาดสนามรบก่อน ฝังศพ รวบรวมอาวุธกับชุดเกราะ อย่าปล่อยให้เกิดโรคระบาดขึ้น”
กัวเจียจดเพิ่มอีกสองสามบรรทัด ปิดสมุดแล้วสอดกลับเข้าแขนเสื้อ ก่อนเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “เจ้ารับผิดชอบเรื่องรบ ข้ารับผิดชอบเก็บกวาดหลังศึก แบ่งงานกันเช่นนี้ก็ไม่เลว”
“ไม่เลว?” โจขวดเหลือบมองเขา “ข้าออกแรง เจ้าขยับพู่กัน ยังมีอะไรไม่พอใจอีกหรือ?”
“ข้าไม่ได้บอกว่าไม่พอใจ แค่ทอดถอนใจเท่านั้น... ข้ากัวเฟิ่งเสี่ยวเป็นถึงนักวางแผนผู้เกรียงไกร ไฉนพอมาอยู่ในมือเจ้าแล้วถึงกลายเป็นคนจดบันทึกไปได้?”