ในที่สุดหน่วยองครักษ์โลหิตก็มาถึงฉางอัน
คนกว่าสามร้อยไม่ได้เดินทางตามถนนหลวง และไม่ได้ผ่านประตูเมืองแห่งใดเลย
พวกเขาออกเดินทางจากชิงเหอ กลางวันซ่อนตัว กลางคืนเดินทาง เลี่ยงสถานีพักม้าและด่านตรวจทั้งหมด ลัดเลาะตามทางเล็กในหุบเขามาจนถึงนอกเมืองฉางอัน ก่อนตั้งค่ายในภูเขารกร้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากเมืองทางใต้ยี่สิบลี้
ภูเขาลูกนั้นไร้ชื่อ บนเขาไม่มีบ้านคน มีเพียงกระท่อมผุพังไม่กี่หลังที่นายพรานทิ้งไว้ กับตาน้ำพุแห่งหนึ่ง
คนกว่าสามร้อยซ่อนตัวอยู่ในป่าบนเขา กลางวันไม่เคลื่อนไหว ยามค่ำจุดไฟก็กล้าใช้เพียงฟืนแห้ง เพราะเกรงว่าควันจะลอยขึ้น
ชุยหงไม่ได้ออกหน้า ผู้ที่ออกหน้าคือพ่อบ้านคนใหม่ ชุยอัน
เขาสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ ขี่ม้าผอมตัวหนึ่งออกจากประตูเมืองทางใต้ แล้วอ้อมไปครึ่งชั่วยามจึงถึงภูเขารกร้างแห่งนั้น
ชุยอันลงจากม้าที่ตีนเขา ชายชุดดำคนหนึ่งเดินออกมาจากพุ่มไม้ ไม่เอ่ยวาจาสักคำ เพียงพยักหน้าให้เขา
ชุยอันเดินตามชายผู้นั้นขึ้นเขา
ยิ่งลึกเข้าไปในป่า บรรยากาศก็ยิ่งเงียบสงัด
ชุยอันสังเกตเห็นเงาคนบนต้นไม้ หลังโขดหิน และตามพงหญ้า หลังเดินอยู่ราวหนึ่งก้านธูป ป่าพลันเปิดโล่ง คนกว่าสามร้อยยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบบนลานโล่ง ทุกคนสวมชุดดำและเกราะดำ ใบหน้าถูกหน้ากากปิดไว้ครึ่งหนึ่ง เหลือให้เห็นเพียงดวงตาสองข้าง แต่ละคนแผ่กลิ่นอายสังหารรุนแรงจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
พวกเขายืนนิ่งดุจขุนเขา ประหนึ่งเสาเหล็กกว่าสามร้อยต้นที่ตอกแน่นอยู่บนพื้น
ยามชุยอันเดินเข้าไป ดวงตากว่าสามร้อยคู่ก็หันมาพร้อมกัน ไม่มีใครเอ่ยปาก ทว่าความกดดันนั้นทำให้ฝีเท้าของชุยอันช้าลงไปครึ่งจังหวะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน่วยองครักษ์โลหิตของตระกูลชุยด้วยตาตนเอง
หัวหน้าหน่วยยืนอยู่ด้านหน้า
รูปร่างของเขาไม่ได้สูงที่สุด ทว่าไหล่กว้างกว่าคนอื่นอยู่ช่วงหนึ่ง ใต้หน้ากากมีคางปรากฏให้เห็น พร้อมรอยแผลเป็นเก่าที่ลากจากมุมปากไปถึงโคนหู
เขาประสานมือคำนับชุยอัน เสียงแหบพร่าราวกระดาษทรายขัดเหล็ก “ชุยอันหรือ?”
ชุยอันพยักหน้า “นายท่านให้ข้ามา อธิบายสถานการณ์แก่พวกท่าน”