ฉางซุนชงกลับถึงจวนแล้วนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน
เช้าตรู่วันถัดมา เขาออกจากจวนเพียงลำพัง มุ่งตรงไปยังสวนเร้นกายทางตะวันตกของเมือง
เมื่อมาถึงหน้าประตู ใบหน้าก็เขียวคล้ำ ฝีเท้าเร็วกว่าปกติอยู่ไม่น้อย
ท่านหลิวขวางเขาไว้แล้วถามว่า “คุณชายฉางซุน? ท่านนี่...”
“ฉินหวยจิ่นอยู่หรือไม่?” ฉางซุนชงกล่าวเสียงขรึม “ข้าต้องการพบเขา”
ท่านหลิวมองเขาคราหนึ่งแล้วกล่าวว่า “คุณชายฉางซุน โปรดรอสักครู่” จากนั้นก็หันกายเข้าไปรายงาน
ฉินหวยจิ่นกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ระเบียง กิเลนเพลิงหมอบอยู่ข้างเท้า
หลี่ลี่จื้อก็อยู่ด้วย นางนั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะหิน มือถือหนังสือตัวอย่างที่โรงงานส่งมา พลิกอ่านไปพลาง
ท่านหลิวเดินเข้ามารายงานเสียงเบาไม่กี่คำ ฉินหวยจิ่นวางหนังสือลง “ให้เขาเข้ามา”
ฉางซุนชงก้าวเข้าสู่ลานเรือน เพียงแวบเดียวก็มองเห็นหลี่ลี่จื้อ
ฝีเท้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้ายิ่งหม่นหมองกว่าเดิมหลายส่วน
เขายืนอยู่กลางลาน จ้องฉินหวยจิ่นอยู่สองอึดใจ ก่อนหันไปมองหลี่ลี่จื้อ “น้องหญิงลูกพี่ลูกน้อง เจ้าอยู่ที่นี่จริงด้วย”
หลี่ลี่จื้อปิดหนังสือแล้วลุกขึ้น “พี่ชาย เหตุใดท่านจึงมาที่นี่?”
“เหตุใดข้าจึงมาที่นี่หรือ?” ฉางซุนชงหัวเราะเสียงหนึ่ง ทว่าในเสียงหัวเราะนั้นหาได้มีความขบขันไม่ “ข้ามาถามเซี่ยนหนานฉินว่าเขาใช้สิทธิ์อะไรแย่งเจ้าไปจากข้า”
หลี่ลี่จื้อขมวดคิ้ว “พี่ชาย ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร?”
ฉางซุนชงหันไปทางฉินหวยจิ่น กล่าวอย่างเดือดดาลว่า “ฉินหวยจิ่น ข้าถามเจ้า เจ้าใช้สิทธิ์อะไร? ข้าฉางซุนชงเติบโตมาพร้อมกับนางตั้งแต่เล็ก สองตระกูลเป็นสหายเก่าแก่ บิดาข้ากับฝ่าบาทก็สนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเป็นสามัญชน เจ้าเป็นตัวอะไร? เป็นบุตรชายคนรองที่ถูกขับออกจากตระกูล เปิดโรงสุราทำการค้าขายได้เล็กน้อยก็คิดว่าตนเองยิ่งใหญ่แล้วหรือ? เจ้าใช้สิทธิ์อะไรมาแย่งชิงกับข้า? ใช้สิทธิ์อะไรมาแย่งลี่จื้อกับข้า? เหตุใดทุกคนจึงเข้าข้างเจ้า? ฝ่าบาทก็เป็นเช่นนั้น แม้แต่บิดาข้าก็ยังเป็นเช่นนั้น”
ฉินหวยจิ่นกลับมองฉางซุนชงที่กำลังเดือดดาลด้วยสีหน้าคล้ายกำลังชมเรื่องสนุก