เก้าโมงครึ่งเช้า
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง กระทบห้องนอนแสนอบอุ่น
หลินหยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อคืนหลับสบายตลอดคืน
ความสบายของเตียงนุ่มใหญ่ พื้นแข็ง ๆ เทียบไม่ติดเลย
เขาบิดขี้เกียจ กระดูกและกล้ามเนื้อทั่วร่างเหยียดคลาย รู้สึกสบายสุด ๆ
ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนมลายหายไป ร่างกายเปี่ยมด้วยพลัง
เขาหันไปมองข้างตัว
ในห้องว่างเปล่า
หลินวั่นโหรวออกจากห้องไปตั้งนานแล้ว
ผ้าห่มข้างเตียงถูกพับเป็นสี่เหลี่ยมเรียบร้อย วางไว้อย่างเป็นระเบียบที่มุมหนึ่ง
ดูเรียบร้อยเป็นพิเศษ
เห็นได้ชัดว่าตื่นแต่เช้ามาจัดเก็บแล้ว
หลินหยวนลุกขึ้นแต่งตัว จัดเตียงลวก ๆ แล้วเดินออกจากห้องนอน
พอมาถึงห้องนั่งเล่น เขาก็เห็นหลินวั่นโหรวนั่งอยู่บนโซฟาทันที
เธอเอนพิงโซฟาอยู่ครึ่งตัว ดูอ่อนระโหยโรยแรง
ใต้ตาคล้ำเป็นวงชัดเจน ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง
ไม่ต้องคิดก็รู้
เมื่อคืนพื้นแข็งทั้งเย็นทั้งกระด้าง เธอคงนอนไม่หลับสนิททั้งคืน
คงพลิกตัวไปมา จนต้องฝืนอยู่จนฟ้าสาง
ได้ยินเสียงฝีเท้า หลินวั่นโหรวก็ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง เจือความเหนื่อยล้าอย่างหนัก
“พ่อกับแม่ออกไปทำธุระตั้งแต่เช้า ในครัวเหลืออาหารเช้าไว้ให้ นายไปกินได้เลย ยังอุ่นอยู่”
น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงความขุ่นข้องที่ยังไม่จางหาย
เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงติดใจกับเรื่องที่สลับเตียงกันเมื่อคืน
“ครับ”
หลินหยวนขานรับ แล้วเดินตรงเข้าไปในครัว
เขากินอาหารเช้าอุ่น ๆ อย่างง่าย ๆ จนหมด