“พี่สะใภ้ใหญ่ ซั่วจื่อเป็นดาวบุงชู่ลงมาจุติแท้ ๆ ยังไม่ทันได้ทำงานหนักในนา ก็เป็นลมไปเสียแล้ว หากไม่ให้เขาเรียนหนังสือ จะให้ทำสิ่งใดเล่า”
“เจ้าเชื่อคำที่ท่านแม่พูดจริงหรือ?”
หยางซื่อขยับเข้าไปใกล้อู๋ซื่อ “พี่สะใภ้ใหญ่ แต่ก่อนข้าไม่ค่อยเชื่อนักหรอก”
“แต่ซั่วจื่อไม่มีใครสอน ก็เขียนวาดได้แล้ว แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังบอกว่าซั่วจื่อไม่ธรรมดา อีกอย่าง วันนี้ซานหลางตามซั่วจื่อไปแถวสำนักศึกษามา พอกลับมาก็บอกข้าว่าซั่วจื่อรู้จักใช้ถ้อยคำสละสลวยแล้ว ทั้งยังรู้จักคารวะด้วย วันนั้นท่านพ่อไม่ได้คุยโวจริง ๆ เสียหน่อย”
อู๋ซื่อนึกถึงวันที่ซั่วจื่อคารวะพวกนางซึ่งเป็นพี่สะใภ้ สายตาจึงเลื่อนลอยไปเล็กน้อย
คำโบราณกล่าวว่า เมื่อเห็นเด็กสามขวบ ก็พอจะหยั่งรู้อนาคตได้ ซั่วจื่อฉลาดและรู้ความมาตั้งแต่เล็ก หากวันหน้าเล่าเรียนจนประสบความสำเร็จ บ้านใหญ่ของพวกนางก็ใช่ว่าจะไม่ได้รับประโยชน์
อู๋ซื่อทำหน้าครุ่นคิด หยางซื่อกลอกตาไปมา
ความคิดของหยางซื่อแตกต่างจากอู๋ซื่อ นางเป็นคนหัวไว นับแต่เจ้าตัวน้อยเกิดมา แม่สามีก็พร่ำบอกว่าซั่วจื่อไม่ใช่คนธรรมดา หากเป็นดาวนำโชค
ทั้งยังบอกว่าวันนั้นมีแสงสายหนึ่งตกลงบนท้อง พอเจ้าตัวน้อยคลอดออกมา ฝนก็ตกพอดี
พูดไปแล้วก็นับว่าบังเอิญนัก หลังซั่วจื่อเพิ่งคลอด คนในบ้านกลับจับกระต่ายที่วิ่งชนตายได้ตัวหนึ่ง ปีนั้นสถานการณ์เป็นเช่นไร เปลือกไม้เชิงเขาแทบถูกชาวบ้านลอกจนเกลี้ยง แต่พ่อสามีกลับจับกระต่ายได้
พี่รองที่ก่อนหน้านี้มีข่าวกลับมาว่าตายในสนามรบ ก็ยังมีชีวิตกลับมาได้
ยิ่งไปกว่านั้น ครานี้ซั่วจื่อเข้าป่าไปเที่ยวเดียว ก็ขุดสมุนไพรไปขายแลกเงินได้แล้ว ในสายตาหยางซื่อ แม่สามีไม่ได้พูดหลอกไปเสียทั้งหมด