“แค่ก ๆ เด็กน้อยอย่าชอบหาเรื่องนัก” ผู้อาวุโสประจำตระกูลกระแอมเบา ๆ
ทว่าตาเฒ่ากู้กับกู้เอ้อร์หลางกลับเห็นด้วยกับคำพูดของบุตรชาย (น้องเล็ก) พรุ่งนี้ก็ต้องทำเช่นนี้
“ต้าหย่ง ไปเรียกคนในตระกูลมา” ผู้อาวุโสประจำตระกูลตะโกนออกไป
ไม่นานนัก คนตระกูลกู้ก็ทยอยมาถึงบ้านของผู้อาวุโสประจำตระกูล ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด จนกู้หรูหลี่แทบถูกดันออกจากโถงรับรอง
นางเฒ่าหวังกับอู๋ซื่อก็มาด้วย
ในลานมีป้าสะใภ้หลายคนกับชายฉกรรจ์ยืนอยู่
“เรื่องก็เป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้ทุกคนวางงานในมือไว้ก่อน แล้วไปหมู่บ้านตระกูลเฉินด้วยกัน เพื่อทวงความเป็นธรรม”
ผู้อาวุโสประจำตระกูลตัดสินใจโดยตรง ทุกคนพากันเห็นพ้อง “รังแกกันเกินไปแล้ว ต่อให้หลิวซื่อเฒ่าผู้นั้นเป็นมารดาของเฉินซื่อ ก็ไม่มีเหตุผลเช่นนี้”
“ใช่แล้ว วันนี้ข้าไปเยี่ยมเฉินซื่อมา ใบหน้าซีดขาวเหลือเกิน ได้ยินว่าหากไม่ได้เชิญท่านหมอหวังมาทันท่วงที คนคงไม่รอดแล้ว”
หลิวซื่อ ภรรยาของท่านอาห้ากอดอกเท้าเอว “ไป พรุ่งนี้ข้าก็จะไปด้วย หากไม่ฉีกทึ้งหญิงแก่ใจร้ายผู้นั้น ข้าก็ไม่ใช่สะใภ้ตระกูลกู้!”
เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างเห็นชอบให้ไปหมู่บ้านตระกูลเฉินเพื่อทวงความเป็นธรรม ตาเฒ่ากู้จึงลุกขึ้นประสานมือ “ขอบคุณทุกท่าน เรื่องนี้ข้ากู้ต้าซานจะจดจำไว้ในใจ”
“เฮ้อ ตระกูลกู้ของเราร่วมแรงร่วมใจกันมาแต่ไหนแต่ไร เรื่องเช่นนี้ย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วย”
“ใช่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น พวกท่านยังสอนคนในตระกูลเก็บสมุนไพร ทุกคนต่างติดค้างน้ำใจพวกท่านอยู่”
เมื่อทุกคนเห็นพ้องแล้วว่าจะไปหมู่บ้านตระกูลเฉินในวันพรุ่งนี้เพื่อทวงความเป็นธรรม ต่อจากนี้ก็เป็นการหารือว่าจะลงมืออย่างไร