ตาเฒ่ากู้ไม่มีเวลาห่วงไยบุตรชายคนเล็ก รีบพากู้ต้าหลางกับกู้ซานหลางขึ้นเขาอีกครั้ง หวังว่าจะหาอาหารได้บ้าง
กู้เอ้อร์หลางขาไม่สะดวก จึงไม่ได้ตามขึ้นเขาไปด้วย
พอทุกคนออกไป กู้เอ้อร์หลางก็พาเฉินซื่อกลับเข้าห้อง
ท่ามกลางสายตาฉงนของเฉินซื่อ กู้เอ้อร์หลางหยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาจากห่อผ้าที่ขาดวิ่น
“ภรรยา ข้าเดิมทีคิดจะให้เจ้าเก็บไว้ แต่เจ้าหนูคนเล็ก...”
เฉินซื่อจ้องเงินในมือกู้เอ้อร์หลางอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่งนางถึงกับคิดจะซ่อนเงินก้อนนั้นไว้
มิใช่ว่านางเห็นแก่ตัว แต่เงินนี่มีถึงห้าตำลึงเชียว นางเติบโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยได้จับเงินมาก่อน
เฉินซื่อฉวยเงินไปจากมือ กู้เอ้อร์หลางขยับริมฝีปาก ท้ายที่สุดก็ยังมิได้เอ่ยวาจา
ผ่านไปเนิ่นนาน เงินก้อนเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นในสายตาเขาอีกครั้ง
กู้เอ้อร์หลางเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ เฉินซื่อมองเขาอย่างขบขัน “เหตุใด ในใจเจ้า ภรรยาของเจ้าผู้นี้ตระหนี่ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ภรรยาข้าดีที่สุดในใต้หล้า” กู้เอ้อร์หลางอุ้มเฉินซื่อหมุนไปรอบ ๆ
“อ๊ะ วางข้าลงเร็วเข้า”
กู้เอ้อร์หลางวางเฉินซื่อลง แล้วมองภรรยาด้วยแววตาเปี่ยมรัก
“ข้านึกว่า...” เงินห้าตำลึงเชียวนะ ไม่ต้องพูดถึงยามนี้ แม้แต่เมื่อหลายปีก่อนก็ยังนับเป็นเงินก้อนใหญ่
“อา ข้าแค่ไม่เคยจับเงินมาก่อน เงินนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ พอกำไว้ในมือแล้วก็ชวนให้เบิกบานใจ”
เฉินซื่อมองเงินในมือ ใบหน้ายิ้มแย้มจนมิอาจเก็บงำ
กู้เอ้อร์หลางรับเงินมา แล้วให้คำมั่นกับเฉินซื่ออย่างจริงจัง “ฮูหยิน วันหน้าข้าจะหาเงินให้เจ้าจับจ่ายให้มากกว่านี้”
“อืม”
กู้เอ้อร์หลางถือเงินออกจากห้อง
นางเฒ่าหวังมองเงินในมือบุตรชาย ก่อนก้มลงมองบุตรชายคนเล็กที่หลับไปแล้ว
“ลูกคนรอง ถือเสียว่าพ่อแม่ยืมเงินเจ้า”
“ท่านแม่ นี่เป็นเงินที่ลูกกตัญญูมอบให้ท่าน”