คนอื่น ๆ ก็อาลัยอาวรณ์ ไม่อยากลงจากเขา ทุกคนจึงขุดกันต่ออีกพักใหญ่
ท้ายที่สุด กู้หรูหลี่เห็นว่าฟ้าเริ่มคล้อยต่ำ หากไม่ลงจากเขาเสียแต่บัดนี้ ค่ำมืดคงมาเยือนเสียก่อน คนอื่น ๆ ก็ยังไม่ยอมลงเขา เขาจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่ไปตามบิดามา
“ท่านพ่อ หากยังไม่ลงเขา ฟ้าจะมืดเสียก่อน ในป่ามีเสือ ไม่ปลอดภัย”
ตาเฒ่ากู้เองก็ร้อนใจอยู่บ้าง อยากขุดสมุนไพรให้ได้มากกว่านี้ แต่คำพูดของบุตรชายก็มีเหตุผล
“กลับบ้านกันก่อนเถิด ฟ้าใกล้มืดแล้ว”
ตาเฒ่ากู้ร้องเรียกเสียงดัง ทุกคนจึงทยอยมารวมตัวกัน เมื่อมากันครบแล้ว คนตระกูลกู้จึงลงจากเขา
“โอ๊ย!” กู้หรูหลี่สะดุดล้มลงกับพื้น
“ซั่วจื่อ เป็นอะไรหรือไม่?” นางเฒ่าหวังรีบประคองบุตรชายขึ้นมา
กู้หรูหลี่มองใบไม้ตรงหน้า แววตาวูบไหว เขาก็ว่าแล้วเชียว ในป่าไม่ได้มีเพียงสมุนไพรที่ทำเงินได้
“ซั่วจื่อ?”
กู้หรูหลี่ได้สติ เห็นคนในครอบครัวเป็นห่วงก็รีบยิ้ม พลางปัดมือไปมา “ไม่เป็นไร”
เห็นบุตรชายไม่เป็นอะไร นางเฒ่าหวังก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนฟาดตาเฒ่ากู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างแรง “ใครใช้ให้โลภนัก ฟ้ามืดแล้วยังค่อยลงเขา ตาเฒ่าตายด้านเอ๊ย!”
เมื่อครู่เห็นชัด ๆ ว่านางเฒ่าหวังเป็นคนนำหน้า ไม่ยอมลงเขา แต่ตาเฒ่ากู้ไม่กล้าเถียง
กู้หรูหลี่รีบกล่าวอย่างร้อนใจ “ท่านแม่ ฟ้าไม่เช้าแล้ว เราควรลงเขาให้ไว”
เมื่อพ้นจากเขา ฟ้าก็มืดสลัวลงแล้ว
เดิมทีนึกว่าป่านนี้คนในหมู่บ้านคงอยู่บ้านกินข้าวกันหมด ทว่าคนตระกูลกู้เพิ่งมาถึงต้นไทรใหญ่ ก็ถูกชาวบ้านรั้งไว้พูดคุย
“ท่านลุงกู้ วันนี้ก็ขึ้นเขาเหมือนกันหรือ? ข้าไม่เห็นพวกท่านเลย” หลิวต้าหู่ถามพลางจับจ้องอย่างหยั่งเชิง
ตาเฒ่ากู้พยักหน้า ไม่คิดพูดให้มากความ “เขากว้างใหญ่ พบกันไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ”
“พี่หวัง พวกท่านเข้าป่าทุกวันเช่นนี้ ตกลงไปหาของดีอะไรกันหรือ?”