เพิ่งลงจากเขา ระหว่างทางก็พบชาวบ้านหลายคนมาด้อม ๆ มอง ๆ สอบถาม
กว่าจะรับมือคนเหล่านั้นไปได้หลายระลอก คนตระกูลกู้ก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเราต้องคิดหาทางกันแล้ว ขากลับยังต้องผ่านต้นไทรใหญ่ ตรงนั้นมีพวกปากมากอยู่ไม่น้อย”
หยางซื่อกล่าวพลางขยับตะกร้าสะพาย แม้จะวางหญ้าหมูไว้ด้านบนเพื่อปิดบัง แต่ก็ยังกังวลว่าจะมีคนสังเกตเห็นสิ่งใดเข้า
“เรื่องนี้ปิดบังได้ไม่นานหรอก เขาอยู่ติดหมู่บ้านหย่งวั่ง บ้านเราเก็บได้ คนในหมู่บ้านก็เก็บได้เช่นกัน”
คำพูดของตาเฒ่ากู้ทำให้คนตระกูลกู้สะดุ้ง โดยเฉพาะนางเฒ่าหวัง พอคิดว่ายาสมุนไพรบนเขาจะถูกชาวบ้านเก็บไป ต่อไปก็รู้สึกราวกับเงินของบ้านตนถูกคนอื่นหยิบฉวยไป
“ตาเฒ่า แล้วจะทำอย่างไรดี? เรายังหาเงินค่าเล่าเรียนของซั่วจื่อได้ไม่ครบเลย”
ไม่เพียงเงินค่าเล่าเรียนยังหาได้ไม่ครบ ทั้งยังจ่ายออกไปไม่น้อย เมื่อวานก่อนกลับจากตลาด พวกเขาซื้อคัมภีร์สามอักษรหนึ่งเล่ม พร้อมพู่กัน หมึก กระดาษ และของใช้สำหรับเรียนหนังสืออีกหลายอย่าง
เงินสองร้อยกว่าเหวินที่ได้จากการขายสมุนไพรเมื่อวานถูกใช้จนหมด นางเฒ่าหวังยังควักเงินสมทบเข้าไปอีกเล็กน้อย
เมื่อเห็นทุกคนต่างมองมาที่เขา ใจของตาเฒ่ากู้ก็หนักอึ้งตามไปด้วย พลันนึกถึงคำที่ลูกชายกล่าวไว้ก่อนหน้านี้
“ค่อย ๆ หาทางกันไป ซั่วจื่อเองก็เคยบอกว่าการเก็บสมุนไพรทำได้ไม่นาน”
สมุนไพรชั้นดีอยู่ในป่าลึก เส้นทางบนเขาก็เดินลำบาก ในป่าลึกยังมีเสือร้าย ต่อให้ตาเฒ่ากู้กล้าหาญเพียงใด ก็ไม่กล้าปล่อยให้คนในครอบครัวเสี่ยงเข้าไป
ยามคนตระกูลกู้เดินผ่านต้นไทรใหญ่กลางหมู่บ้าน แม้ทุกคนจะเร่งฝีเท้าพร้อมกัน แต่ก็ยังถูกชาวบ้านที่กำลังหลบร้อนรั้งตัวไว้
“ท่านลุงกู้ ช่วงนี้บ้านท่านขึ้นเขาบ่อยเหลือเกิน หรือว่าเจอของดีอะไรบนเขาเข้า?”