เมืองชิงซาน
อาจารย์หยวนตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะให้กู้หรูหลี่มาเรียนที่สำนักศึกษาก่อน ทว่ารออยู่ถึงสองวันก็ยังไม่เห็นกู้หรูหลี่มา ระหว่างสอนหนังสือสีหน้าจึงยิ่งหม่นคล้ำลงทุกที
เมื่อเหล่าศิษย์กลับไปหมดแล้ว อาจารย์หยวนก็เดินเข้ามาจากนอกประตูอีกครั้งด้วยใบหน้าหม่นคล้ำ
ซุนซื่อเห็นเขามีสีหน้าไม่สบายใจ จึงปลอบว่า “คงมีธุระบางอย่างทำให้ล่าช้ากระมัง”
“ฮึ เรื่องเรียนหนังสือจะล่าช้าได้อย่างไร” อาจารย์หยวนสะบัดแขนเสื้อ แล้วเดินจากไปอย่างขุ่นเคือง
ซุนซื่อส่ายหน้า ก่อนหมุนกายจากไป ไม่คิดเข้าไปหาเรื่องให้เขาพาลใส่
กู้หรูหลี่ยังไม่รู้ว่าการไม่ไปเมืองชิงซานสองวันทำให้อาจารย์หยวนโกรธ
เวลานี้เขากำลังรับมือกับกวงจงและเอ้อร์ยาอย่างยากลำบาก
เฉ่าเอ๋อร์กระหายใคร่รู้ จึงเห็นค่าการอ่านหนังสือยิ่งนัก ส่วนสือโถวแม้ไม่ค่อยฉลาดนัก แต่อายุก็มิใช่น้อย อีกทั้งเชื่อฟังมาโดยตลอด
มีเพียงเอ้อร์ยากับกวงจง โดยเฉพาะกวงจง ที่นั่งไม่ติดราวกับมีหนามอยู่บนเก้าอี้
“กวงจง หากยังก่อกวนอีก ข้าจะตีฝ่ามือเจ้าแล้วนะ สะใภ้สามสั่งข้าไว้แล้ว” กู้หรูหลี่โบกแผ่นไม้ในมือ
แผ่นไม้นี้เป็นสิ่งที่กู้หรูหลี่ขอให้พี่รองเหลาให้ ใช้ปราบกวงจงได้ผลดีนัก
เป็นดังที่คิด พอแผ่นไม้โบกไหว กวงจงก็นั่งตัวตรงอย่างว่าง่าย
ช่วยไม่ได้ ท่านอาชายบอกว่าจะตี ก็หมายความว่าจะตีจริง แผ่นไม้นั้นฟาดลงบนฝ่ามือเจ็บนัก
ท่านแม่ตีบั้นท้ายเขาเพียงทำท่าตีไม่กี่ครั้ง แต่ท่านอาชากลับตีจริง กู้กวงจงมองฝ่ามือที่แดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า
มุมปากกู้หรูหลี่กระตุก เขาไม่ได้ออกแรงตอนตีมือกู้กวงจง เพียงแต่มือเด็กยังบอบบาง จึงดูเหมือนอาการหนักอยู่บ้าง