“นี่เป็นเงินที่ท่านลุงหวังมอบให้เจ้าสนับสนุนการศึกษา ซั่วจื่อ วันหน้าหากสอบได้เป็นจอหงวนแล้ว อย่าลืมบุญคุณครั้งนี้เล่า”
“ท่านพ่อ ข้าทราบแล้ว” กู้หรูหลี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น
กู้ต้าหลางกับอู๋ซื่อสบตากัน อู๋ซื่อลุกกลับเข้าไปในห้อง แล้วหยิบถุงเงินใบหนึ่งมาวางบนโต๊ะ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ หลายปีมานี้พวกเราสะสมเงินไว้ไม่มาก เงินนี้มอบให้ซั่วจื่อใช้ร่ำเรียนเถิด”
นางเทเหรียญทองแดงในถุงเงินออกมา จำนวนยังน้อยกว่าเศษเงินหนึ่งเฉียนที่ท่านลุงหวังมอบให้เสียอีก กู้ต้าหลางกับอู๋ซื่อจึงรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
“พวกเจ้ามีน้ำใจก็ดีแล้ว เงินที่บ้านหาได้ตลอดหลายปีมานี้ล้วนส่งให้แม่พวกเจ้าเก็บ พวกเจ้าเองก็มีเงินติดมือไม่กี่อีแปะ”
แม้ตาเฒ่ากู้กับนางเฒ่าหวังจะลำเอียงให้บุตรชายคนเล็ก แต่ก็พอคาดเดาได้ว่าบ้านใหญ่มีเงินอยู่เท่าใด
เหรียญทองแดงบนโต๊ะมีเพียง 20 เหรียญ ทว่าก็เป็นเงินที่บ้านใหญ่บีบคั้นตัวเองจนรวบรวมมาได้
หยางซื่อกับเฉินซื่อก็หยิบถุงเงินออกมาจากอก เปิดถุงแล้วเทเหรียญทองแดงลงบนโต๊ะ มีอยู่ 20 เหวินเช่นกัน
“ท่านพ่อท่านแม่ นี่เป็นเงินที่พวกเราปรึกษากันแล้ว พวกท่านรับไว้ รวมกับเงินของทุกคนให้ซั่วจื่อร่ำเรียนเถิด”
กู้หรูหลี่รู้สึกคอแห้งผาก ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ขอบคุณพวกท่าน”
“ซั่วจื่อ หลายวันมานี้เจ้าทุ่มเทกับการเรียน เขียนหนังสือจนมือสั่น ทั้งยังอุตส่าห์ช่วยกวงจงกับพวกอย่างเต็มกำลัง พวกเราเป็นพี่สะใภ้ก็ควรช่วยออกแรงบ้าง”
สองวันนี้หยางซื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของบุตรชายอยู่ในสายตา