คนบ้านสามกลับเข้าห้องไปแล้ว นางเฒ่าหวังยืนด่ากระทบกระเทียบอยู่ในลานบ้านครู่ใหญ่ เดิมทีนางก็ลำเอียงเข้าข้างบุตรชายคนเล็กอยู่แล้ว เมื่อบุตรชายคนเล็กถูกหยางซื่อรังแก นางย่อมกล้ำกลืนโทสะนี้ไว้ไม่ลง
ภายในห้องครัว อู๋ซื่อคิดฉวยโอกาสแอบกินของ ทว่าพอได้ยินเสียงนางเฒ่าหวังกำลังเดือดดาล ก็ตกใจจนไม่กล้าขยับ
จากประสบการณ์หลายปีของนาง หากยามนี้แอบกินเข้าไปจนทำให้แม่สามีโมโห ครั้นถึงเวลากินข้าวก็อย่าหวังว่าจะได้แบ่งเนื้อ
“เอ้อร์หลาง กลับเข้าห้องไปนั่งเถิด ช่วงนี้ขาเจ้าไม่ค่อยดี” เฉินซื่ออุ้มท้องโตเดินเข้ามาหมายจะประคองสามี
กู้เอ้อร์หลางเบี่ยงตัวหลบภรรยา “เจ้าอุ้ยอ้ายแล้ว ประเดี๋ยวถูกกระแทกเข้าคงไม่ดี”
สองสามีภรรยาเข้าไปนั่งในห้อง กู้เอ้อร์หลางสีหน้าหม่นลงเล็กน้อย “น้องสะใภ้สามก็ช่างกระไร ซั่วจื่ออุตส่าห์หวังดี หอบถังหูลู่กลับมาแบ่งให้เด็ก ๆ ยังพูดจาไม่น่าฟังเช่นนั้นอีก”
เฉินซื่อส่ายหน้าเบา ๆ “เมื่อก่อนท่านแม่รักใคร่เอ็นดูน้องสามที่สุด แม้น้องสะใภ้สามจะเกียจคร้าน เอาแต่หาทางเลี่ยงงาน ทว่าท่านพ่อท่านแม่รักบุตรชายก็พลอยรักภรรยาของเขาไปด้วย ชีวิตจึงสุขสบาย ทั้งยังมีเวลาว่างออกไปพูดคุยกับคนอื่นทุกวัน แต่ตั้งแต่น้องสี่เกิดมา ท่านพ่อท่านแม่ก็อดลำเอียงเข้าข้างบุตรชายคนเล็กไม่ได้ น้องสามกับน้องสะใภ้สามคงไม่พอใจอยู่บ้าง”
กู้เอ้อร์หลางไม่ออกความเห็น ท่านพ่อท่านแม่เคยลำเอียงเข้าข้างซานหลางเพียงใด เขาซึ่งเป็นบุตรชายคนรองที่ไม่โดดเด่นและไม่ตกต่ำเกินไปย่อมรู้ดีที่สุด
หากจะกล่าวกันตามจริง บ้านรองของพวกเขาต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายน้อยใจที่สุด
“อย่าพูดถึงพวกน้องสามเลย ชวนให้กลัดกลุ้ม”
เฉินซื่อมองเงินอีแปะบนโต๊ะ “ไม่คิดเลยว่าตะกร้าที่ซั่วจื่อพูดถึงจะขายได้เงินไม่น้อยจริง ๆ”
“นั่นสิ ท่านพ่อบอกว่าเดิมทีคิดจะขายสักห้าหกอีแปะก็พอแล้ว ไม่คิดเลยว่าซั่วจื่อจะเรียกราคาแปดอีแปะตั้งแต่แรก เล่นเอาท่านพ่อแทบตกใจ”