กู้หรูหลี่อาศัยลิ้นสามนิ้วอันคมคาย ขายตะกร้าออกไปได้อีกไม่น้อย ตาเฒ่ากู้กำลังยุ่งอยู่กับการรับเงิน ในใจอดลอบอุทานมิได้ว่า บุตรชายคนเล็กช่างเฉลียวฉลาดนัก
ฉลาดเสียจนดูไม่เหมือนลูกหลานตระกูลกู้ของพวกเขา หรือจะเป็นดั่งที่ภรรยาเคยกล่าวไว้จริง ๆ ว่าบุตรชายคนเล็กคือดาวนำโชคจุติลงมา?
“กระด้งใบนี้ขายอย่างไร?”
ผู้มาเยือนรูปร่างสูงโปร่ง ไว้เคราแพะ ใบหน้าเปี่ยมเมตตา
กู้หรูหลี่มองไป ยังไม่ทันเอ่ยปาก ตาเฒ่ากู้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มกว้างขึ้นมาเสียก่อน
“ท่านหมอหวังจะซื้อกระด้งหรือ? ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก ท่านหยิบไปได้เลย”
ตาเฒ่ากู้กล่าวพลางหยิบกระด้งใบหนึ่งส่งให้ผู้มาเยือนอย่างกระตือรือร้น
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร” ท่านหมอหวังปฏิเสธอย่างสุภาพ
ท้ายที่สุดตาเฒ่ากู้ยังคงยัดตะเกียบให้ไปสองคู่ ซื้อกระด้งราคา 3 อีแปะหนึ่งใบ ยังได้ตะเกียบแถมอีกสองคู่
ท่านหมอหวังจนใจ แต่ปฏิเสธไม่ได้ สุดท้ายจึงกล่าวขอบคุณ ก่อนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วจากไป
กู้หรูหลี่มองตามท่านหมอหวังที่เดินห่างออกไป พลางเหม่อลอยเล็กน้อย
ของที่นำมาขายขายดีไม่น้อย ทว่ายังเหลืออยู่บ้าง ตาเฒ่ากู้เก็บข้าวของบนแผงอย่างเบิกบาน
“ถังหูลู่! ถังหูลู่รสเปรี้ยวหวานอร่อย!”
ชายคนหนึ่งถือคานหาบที่ปักถังหูลู่ไว้เต็มคาน ตะโกนเรียกลูกค้า
กู้หรูหลี่เหลือบมองอยู่สองครั้ง ตาเฒ่ากู้สังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว
“ซั่วจื่อ อยากกินถังหูลู่หรือ?”
กู้หรูหลี่เคยกินถังหูลู่ก็เมื่อตอนที่พ่อแม่ในชาติก่อนยังอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขาดแคลนของกินหรือไม่ ยามนี้พอเห็นถังหูลู่ก็อยากกินขึ้นมาอย่างยิ่ง
“เอ้า ไปซื้อสักไม้เถิด” ตาเฒ่ากู้ยื่นเงินไม่กี่อีแปะให้บุตรชาย
กู้หรูหลี่รับมา ก่อนเอ่ยอย่างลังเลว่า “ท่านพ่อ ตะกร้าเหล่านั้นข้าตกลงกับพี่รองไว้แล้วว่าแต่ละใบจะให้ข้าสองอีแปะ ท่านให้เงินข้าเพิ่มอีกสักสองสามอีแปะเถิด ลูกอยากซื้อถังหูลู่สองไม้ กลับไปกินกับเฉ่ากับพวกนาง”
มิน่าเล่าจึงขายตะกร้าอย่างขยันขันแข็งนัก