ท่านหมอหวังมองคนทั้งครอบครัวด้วยความขบขัน กู้หรูหลี่เห็นดังนั้นจึงกระตุกชายเสื้อบิดาเบา ๆ
ตาเฒ่ากู้ถึงได้สติ เขารีบก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าขออภัย “ท่านหมอหวัง รบกวนท่านแล้ว เมื่อวานที่บ้านเก็บสมุนไพรมาได้บ้าง ท่านช่วยดูหน่อยว่ายังรับซื้อหรือไม่”
ท่านหมอหวังมองตะกร้าสะพายหลังสามใบที่วางอยู่บนพื้น สมุนไพรล้วนสดใหม่ ยังไม่ได้ผ่านการปรุงยา
“ขอเพียงสมุนไพรไม่เสียหาย ข้าก็รับซื้อทั้งนั้น”
มิใช่ว่าท่านหมอหวังแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ทั้งเมืองชิงซานมีร้านยาอยู่เพียงแห่งเดียว ทั้งยังขาดแคลนสมุนไพรอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าคนตระกูลกู้จะเก็บมาได้มากเท่าใด เขาก็ไม่มีทางปฏิเสธรับซื้อ
ขณะที่เขากำลังจะคัดสมุนไพร ก็มีคนไข้เข้ามา ท่านหมอหวังจึงทำได้เพียงกำชับเด็กฝึกยาให้ไปจัดการ
หลังจากเขาเขียนเทียบยาเสร็จ ก็เห็นว่าศิษย์ยังคัดสมุนไพรไม่เสร็จ “เจ้าไปจัดยาเถิด ตรงนี้ข้าจัดการเอง”
“ขอรับ อาจารย์” เด็กฝึกยาลุกขึ้นไปจัดยา
ท่านหมอหวังคัดสมุนไพรได้เร็วกว่ามาก ไม่นานก็จัดการเสร็จ คนตระกูลกู้ช่วยกันยกขึ้นชั่ง
“สมุนไพรที่นำมาคราวนี้มีราคาไม่สูงนัก”
เมื่อวานกู้หรูหลี่เล่าให้คนในครอบครัวฟังคร่าว ๆ แล้ว ตาเฒ่ากู้จึงเข้าใจดี เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราทราบแล้ว ท่านหมอหวังให้ราคาที่เหมาะสมก็พอ”
ท่านหมอหวังมองกู้หรูหลี่ ก่อนดีดลูกคิดดังแป๊ก ๆ
“สองร้อยสิบสามอีแปะ คราวหน้าหากท่านผู้เฒ่ายังมีสมุนไพร ก็นำมาขายได้อีก หากพวกท่านปรุงยาเอง ราคาที่ขายได้ก็จะสูงขึ้น”
ทั้งเมืองชิงซานมีหมออยู่เพียงคนเดียว เขาจึงยุ่งมาก หากสมุนไพรผ่านการปรุงมาแล้วก็ช่วยประหยัดแรงเขา แม้ต้องจ่ายเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เป็นไร
ไม่รู้เพราะเหตุใด ท่านหมอหวังจึงรู้สึกชอบคนตระกูลกู้ไม่น้อย จึงชี้แนะพวกเขาเล็กน้อย
กู้ซานหลางได้ยินว่ามีเงินถึงสองร้อยสิบสามอีแปะก็ชะงักไป เขารู้เพียงว่าสมุนไพรขายแลกเงินได้ แต่ไม่คิดว่าสมุนไพรที่ทั้งครอบครัวขุดมาทั้งวันจะมีค่าถึงสองร้อยกว่าอีแปะ