เมื่อกลับถึงบ้าน อาหารก็ปรุงเสร็จแล้ว
คนตระกูลกู้ยังไม่รีบร้อนกินข้าว แต่ช่วยกันจัดการสมุนไพรให้เรียบร้อยก่อน
ตาเฒ่ากู้มองสมุนไพรในลานบ้าน ใบหน้าซูบผอมเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา “กินข้าวกันก่อน พรุ่งนี้ข้ากับซั่วจื่อจะไปขายสมุนไพรที่เมืองชิงซาน”
คนตระกูลกู้ต่างมีสีหน้าเบิกบาน ระหว่างกินข้าว กู้ต้าหลางก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน
“ท่านพ่อ ข้ากับอู๋ซื่อปรึกษากันแล้ว เงินที่ขายสมุนไพรได้คราวนี้จะเก็บไว้ให้ซั่วจื่อร่ำเรียน ถือเป็นน้ำใจจากพี่ชายกับพี่สะใภ้”
กู้หรูหลี่เงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเห็นกู้เอ้อร์หลางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยว่า “ข้าขาไม่ดี เฉินซื่อก็ท้องแก่แล้ว จึงไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่าไร”
“พี่รองกล่าวเช่นนั้นได้อย่างไร ตอนขายตะกร้า พี่ก็ช่วยเหลือข้าไม่น้อย พี่สะใภ้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทั้งท้องโตแล้วยังดูแลบ้านอีก”
ในโถงใหญ่เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น ตาเฒ่ากู้กับนางเฒ่าหวังมองไปยังกู้ซานหลางและหยางซื่อ ส่วนคนอื่น ๆ ก็หันไปมองเช่นกัน
กู้ซานหลางกับหยางซื่อถูกคนตระกูลกู้จ้องมอง
“มองข้าด้วยเหตุใด? พี่ใหญ่ พี่รอง หรือพวกท่านสองคนจะเป็นพี่ชายที่ดีได้เพียงฝ่ายเดียว ข้าถึงกับคิดอยากแย่งเงินที่น้องชายใช้ร่ำเรียนหรือ?”
กู้ซานหลางกล่าวอย่างเที่ยงธรรม ทำให้ผู้เฒ่าทั้งสองกับกู้หรูหลี่ประหลาดใจอยู่บ้าง
ในฐานะบิดามารดา พวกเขารู้จักกู้ซานหลางดีที่สุด เดิมทีคิดว่าเขาคงเสียดายเงินที่ขายสมุนไพรได้ ใครจะคิดว่าครานี้กลับพูดง่ายดายถึงเพียงนี้
“ท่านพ่อ ท่านแม่ แต่ก่อนพวกเราไม่อยากส่งซั่วจื่อไปเรียนหนังสือก็จริง ทว่าพวกเราไม่ใช่คนที่ทนเห็นซั่วจื่อได้ดีไม่ได้ เด็กคนนี้ฉลาด สมุนไพรพวกนี้ก็เป็นเขาที่รู้จักและหาทางขายได้ พวกเราเพียงช่วยขุดสมุนไพรเท่านั้น”