รุ่งเช้าวันถัดมา กู้หรูหลี่เก็บข้าวของ เตรียมไปสถานศึกษา
«พี่รอง?»
«ตะกร้าใส่ตำราทำเสร็จแล้ว เอาไปเถิด» กู้เอ้อร์หลางเผยยิ้มซีดเซียว
เมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ตาของพี่รอง กู้หรูหลี่จึงเอ่ยว่า «พี่รอง ข้าบอกเพื่อนร่วมสำนักศึกษาแล้วว่าที่บ้านมีธุระ จะไปสายสักสองสามวันก็ไม่เป็นไร»
«ข้าอยากทำให้เสร็จเร็วหน่อย จะได้หาเงินเพิ่ม พี่สะใภ้รองกับยวี่ฮุ่ยล้วนต้องใช้เงิน ที่บ้านไม่มีเงินแล้ว เรื่องเรียนของเจ้าก็จะล่าช้าไม่ได้»
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ กู้หรูหลี่เองก็เห็นว่าลำพังมารดาขายเต้าหู้ขี้เถ้า คงส่งเสียให้เขาเรียนไม่ไหว
ดูท่าเขาคงต้องหาหนทางอื่นทำเงินด้วย
กู้หรูหลี่รับตะกร้าใส่ตำมมา «พี่รอง หลังสานตะกร้าให้เพื่อนร่วมสำนักศึกษาเสร็จแล้ว ช่วยสานเพิ่มอีกสักหน่อย ทั้งตะกร้าใส่ตำราและตะกร้าใบเล็กแบบก่อนหน้า ถึงเวลาค่อยให้ท่านพ่อกับพี่สามนำไปขายที่อำเภอเฉวียนสือ»
«จะไกลเกินไปหรือไม่?» อำเภอเฉวียนสืออยู่ห่างจากหมู่บ้านหย่งวั่ง ต้องเดินทางกว่าครึ่งวัน
«ถึงเวลาค่อยให้ท่านพ่อพวกเขานั่งเกวียนวัวไป»
เห็นกู้เอ้อร์หลางยังคงลังเลอยู่บ้าง กู้หรูหลี่จึงถามว่า «พี่รองมีเรื่องอื่นกังวลหรือ?»
«ตะกร้าใส่ตำราเหล่านั้นเป็นเพราะเพื่อนร่วมสำนักศึกษาของเจ้าช่วยอุดหนุน ไม่รู้ว่าหากนำไปขายที่อื่นจะขายออกหรือไม่»
กู้หรูหลี่เห็นว่าพี่รองกังวลเกินไป ด้วยฝีมือของพี่รอง หากเขามีเงินก็คงซื้อติดมือมาสักใบ
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ได้ร่ำเรียน ส่วนใหญ่ครอบครัวล้วนมีฐานะมั่งคั่ง
«เพราะเมืองชิงซานมีสถานศึกษาอยู่แห่งเดียวอย่างไรเล่า พี่รองสานตะกร้าใส่ตำราอย่างสบายใจเถิด»
กู้หรูหลี่ถือตะกร้าใส่ตำราออกจากบ้านไปกับท่านพ่อ
ก่อนจากไป ตาเฒ่ากู้กล่าวว่า «ลูกสอง ฟังน้องเล็กของเจ้าไม่ผิดแน่»