“ท่านเป็นผู้ใด?”
เฉินต้าเฉียงที่เมื่อครู่ยังไร้ความเกรงใจต่อหน้าท่านอาห้ากู้กับตาเฒ่ากู้ ครั้นเผชิญหน้ากู้หรูหลี่ เด็กน้อยวัยเพียงไม่กี่ขวบ กลับมีท่าทีหวั่นเกรงอยู่หลายส่วน
หลายปีมานี้ เฉินต้าเฉียงคลุกคลีอยู่ในที่ว่าการ จึงฝึกสายตาอันเฉียบคมขึ้นมาไม่น้อย
เด็กคนนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่บุตรหลานจากครอบครัวสามัญ
“ข้ากู้หรูหลี่ บุตรชายคนที่สี่แห่งตระกูลกู้ คารวะท่านมือปราบเฉิน”
กู้หรูหลี่วางตัวสุภาพเรียบร้อย ทั้งกิริยาและท่วงท่าล้วนไม่ธรรมดา
เฉินต้าเฉียงผู้ได้รับเรียกว่าท่านมือปราบเฉิน เห็นกู้หรูหลี่สุภาพถึงเพียงนี้ กลับยิ่งระแวดระวัง
จากประสบการณ์หลายปีของเขา คนที่โวยวายก่อเรื่องนั้นรับมือได้ง่ายกว่า หากจนปัญญาจริง ๆ ก็กลับไปเรียกคนมา แล้วจับทุกคนเข้าคุก ไม่กี่วันก็สงบปากสงบคำ
ทว่าคนที่ประพฤติตนตามธรรมเนียมบัณฑิต มีศักดิ์ศรีและรู้จักใช้ถ้อยคำลึกซึ้งเช่นนี้ กลับทำให้เฉินต้าเฉียงหวาดระแวงยิ่งกว่า
“เจ้าเป็นบุตรชายของกู้ต้าซานหรือ?” เฉินต้าเฉียงมองพ่อลูกตระกูลกู้อย่างประหลาดใจ
กู้หรูหลี่พยักหน้าโดยไม่ปิดบัง “บิดาของข้าคือกู้ต้าซาน”
สีหน้าของเฉินต้าเฉียงแปรเปลี่ยนไปมา สุดท้ายจึงกระซิบข้างหูหัวหน้าตระกูลเฉิน
ทั้งสองกระซิบกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปพูดกับเฉินเหล่าซานสองสามประโยค
“เงินที่พ่านตี้เคยกตัญญูให้สามีกับข้าไปก่อนหน้านี้ พวกเราจะคืนให้ครบ แต่เงินห้าสิบตำลึง พวกเจ้าก็รู้ว่าตระกูลเฉินไม่มี” เฉินเหล่าซานมองคนตระกูลกู้อย่างไม่ยินยอม
คนตระกูลกู้ยังไม่ทันเอ่ยปาก นางเฒ่าหลิวก็เริ่มดิ้นรนอย่างตื่นตระหนก
“ไม่ได้ ท่านพี่ นั่นเป็นเงินแต่งงานของซานจื่อเชียวนะ”