เมื่อวัดขนาดเสร็จแล้ว นางเฒ่าหวังก็เรียกอู๋ซื่อกับหยางซื่อที่กำลังรีบร้อนจะไปตัดเย็บเสื้อผ้าไว้
“วันนี้พ่อเจ้าและหรูหลี่ไปคุยธุระกับเถ้าแก่หูที่โรงสุรา แล้วห่อกับข้าวกลับมาตั้งหลายอย่าง ประเดี๋ยวพวกเจ้าก็เอาไปอุ่น เติมถั่วฝักยาวลงไปหน่อย”
นางเฒ่าหวังหยิบกับข้าวออกจากกล่องใส่อาหาร
กับข้าวเหล่านั้นมีไขหมูจับตัวเป็นก้อนเกาะอยู่ทั่ว ดูแล้วช่างขัดสนยิ่งนัก แต่คนทั้งตระกูลกู้กลับมีสีหน้าเบิกบาน
“กับข้าวพวกนี้เป็นอาหารจานใหญ่ทั้งนั้น น้ำมันก็ชุ่ม แถมยังเป็นเนื้อทุกจาน” หยางซื่อชะโงกหน้าไปดมกับข้าวในจาน
นางเฒ่าหวังปรายตามองนาง พลางด่าว่า “ดูเจ้าสิ ทั้งขี้เกียจทั้งตะกละ ดีที่มีแต่คนในบ้าน ไม่เช่นนั้นคงขายหน้าตระกูลกู้จนหมด”
ยามค่ำ คนตระกูลกู้เพียงอุ่นกับข้าวที่ห่อกลับมาในวันนี้อย่างง่าย ๆ
คนทั้งบ้านกินกันจนปากมันเยิ้ม
“กับข้าวของโรงสุรามันชุ่มน้ำมันจริง ๆ อร่อยกว่าที่ท่านแม่ทำตั้งมาก”
กู้ซานหลางก้มหน้าก้มตากิน นางเฒ่าหวังจึงตบศีรษะเขาอย่างแรงหนึ่งที
“ของกินยังอุดปากเจ้าไม่ได้อีกหรือ? กับข้าวของโรงสุราขายราคาเท่าไร น้ำมันชุ่มขนาดนั้นย่อมอร่อยอยู่แล้ว หรือเจ้าเห็นว่าแม่ทำให้อร่อยไม่ได้?”
นางเฒ่าหวังถลึงตาใส่กู้ซานหลาง ก่อนหันไปมองบุตรชายคนเล็กด้วยความรักใคร่
“หรูหลี่อ่านหนังสือเหน็ดเหนื่อย กินอีกหน่อยเถิด”
กู้หรูหลี่มองชามที่พูนแน่นแล้วรีบพยักหน้า “ท่านแม่ก็กินด้วย”
“ได้สิ หรูหลี่ช่างกตัญญูจริง ๆ”
ถ้อยคำนี้นางเฒ่าหวังพูดติดปากทุกวัน คนอื่น ๆ ในตระกูลกู้จึงคุ้นชินกันหมดแล้ว
หลังกินเสร็จ กู้ซานหลางได้สิทธิ์ล้างชามเพราะปากเสีย
“ท่านแม่ ฤดูหนาวล้างชามหนาวจะตาย” กู้ซานหลางคิดอู้ จึงนั่งอืดอาดอยู่บนม้านั่ง ไม่ยอมขยับไปไหน