“?!”
ได้ยินดังนั้น ผู้เล่นเกือบทั้งหมดต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว
ในจำนวนนั้น นักเรียนห้อง ม.6/8 มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด
บางคนกอดหัวตัวเอง กรีดร้อง: “ไม่! ฉันไม่เอา!”
เฉินเยี่ยนถอนหายใจอีกครั้ง
อ่อนแอเกินไป
บอบบางเกินไป
เขาส่งสายตาไปทางหยวี๋เจ๋อชิง พูดว่า: “นายรู้ใช่ไหม? นักเรียนในห้องนายหายไปหลายคน”
หยวี๋เจ๋อชิงสีหน้าหมองคล้ำ: “ครับ”
เฉินเยี่ยน: “พวกเขาถูกเลือกแล้ว”
ท่ามกลางกลุ่มผู้เล่นห้อง ม.6/8 ลุงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านนอกสุดพลันเอ่ยขึ้น: “ข้าไปกับแก”
เฉินเยี่ยนหันไปทางเขาอีกครั้ง
ผมของลุงวัยกลางคนคนนี้บางเฉียบเหมือนคนวัยเดียวกัน แต่หุ่นกลับไม่หลุดเท่าไร
เฉินเยี่ยน: “หวังเจี้ยนกั๋ว?”
ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าหวังเจี้ยนกั๋วพูดอย่างไม่พอใจ: “เด็กแบบนี้เรียกชื่อผู้ใหญ่อยู่ได้?”
เป็นเขาจริง ๆ ด้วย
เฉินเยี่ยนนึกถึงคำบรรยายเกี่ยวกับเขาในเนื้อเรื่อง
ครูประจำชั้นห้อง ม.6/8 ใจแคบ ดื้อรั้น ชอบชี้นิ้วสั่งสอน ว่ากล่าวตักเตือนนักเรียน
แต่กลับรักนักเรียนอย่างไม่น่าเชื่อ
คำบรรยายเกี่ยวกับเขาในเรื่อง เป็นทั้งคนที่น่ารำคาญและทำให้เกลียดไม่ลง
ในสายตาเฉินเยี่ยน ตอนจบของหวังเจี้ยนกั๋วนับว่าสมบูรณ์
จุดจบของเขาเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง ก่อนตายก็ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ และตายอย่างทรมาน
เฉินเยี่ยนแอบอิจฉา
เฉินเยี่ยน: “เฮ้ หวังเจี้ยนกั๋ว นายอยากไปช่วยนักเรียนของนาย?”
หวังเจี้ยนกั๋ว “ฮึ” ออกมา คำรามสองสามคำ แล้วพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
หลังจากเขาพยักหน้า ตัวเอกก็อาสาออกมาด้วย
เฉินเยี่ยนไม่แปลกใจเลยสักนิด
สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคืออีกคนหนึ่ง
เฉินหยวี้อานยกมือเหมือนเด็กประถม: “ฉันไปด้วย”
เฉินโยวอานดูเหมือนจะไม่คิดว่าพี่สาวตัวเองจะพูดแบบนี้ เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
“หา?!”
สายตาที่แน่วแน่ของเฉินหยวี้อานบอกเธอว่าเธอจริงจัง
“ไม่ ไม่สิ นายจะไปทำไม?”
เฉินหยวี้อานพูดอย่างเคร่งขรึม: “ตอบแทนบุญคุณ”
ตอบแทนบุญคุณต้องเอาชีวิตเข้าไปแลกด้วยหรือ?
เฉินโยวอานมองเฉินหยวี้อาน แล้วมองเฉินเยี่ยน กัดฟัน พูดว่า: “ฉันก็ไปด้วย!”
คราวนี้ถึงคราวเฉินหยวี้อานเบิกตากว้างบ้าง
“นายจะไปทำไม อยู่ที่นี่ให้ดี!”
“จะไปก็ไป! นายยุ่งอะไร!”
พี่น้องทั้งสองทะเลาะกัน
เฉินเยี่ยนไม่สนใจฟังพวกเธอทะเลาะ โบกมือให้ทั้งคู่หยุด
ทั้งคู่ถึงจะโกรธแต่ก็ยังมีสติอยู่ จึงหยุดลง
เฉินเยี่ยนยื่นมือออกมา ไล่ชื่อทีละคนราวกับยมทูตเรียกชื่อ: “หยวี๋เจ๋อชิง หวังเจี้ยนกั๋ว เฉินหยวี้อาน เฉินโยวอาน และ…”
“หลินจี้”
หลินจี้สะดุ้งด้วยความตกใจ
ทำไมเขาถึงอยู่ในลิสต์ผู้เสียชีวิตด้วย?
“นายอยู่ที่นี่ ดูแลนักเรียน”
หลินจี้ถอนหายใจโล่งอก แต่ถอนได้ครึ่งทางก็ชะงัก
เขาชี้ตัวเอง ถามด้วยความสงสัย: “ผม?”
“ใช่ นายไง”
หลินจี้ลังเล
เฉินเยี่ยนหรี่ตา: “หรือว่านายจะให้เด็กกลุ่มนี้ที่อายุยังไม่ถึง 20 ปกป้องนาย?”
เฉินเยี่ยนมีความหมายอีกชั้นหนึ่งในคำพูด
เขามอบอำนาจผู้นำให้หลินจี้
ถึงแม้ในสายตาเฉินเยี่ยน คนอายุ 30 กับวัยรุ่นจะไม่ต่างกัน แต่ยังไงก็ห่างกันสิบกว่าปี และหลินจี้ก็เป็นครู
ให้เขาทำหน้าที่ผู้นำดูแลนักเรียนนั้นดีที่สุด
หลินจี้ก็รู้ความหมายของเฉินเยี่ยน รับปากทั้งน้ำตา
เฉินเยี่ยนมองเขาอย่างพอใจ
แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดว่า: “อ้อ เดี๋ยวก่อน”
พูดจบ เฉินเยี่ยนกำเหล็กเส้นในมือแน่น แล้วผลักประตูที่นักเรียนห้อง ม.6/8 ปิดไว้เปิดออก
ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของผู้เล่นมือใหม่ เขาเดินไปทางปีศาจร่อนเร่อย่างใจเย็น
ปีศาจรับรู้ถึงการเข้าใกล้ของเขา คำรามแล้วพุ่งเข้าใส่
เฉินเยี่ยนเหวี่ยงเหล็กเส้น ทุบหัวปีศาจเหมือนทุบวอลนัท
ผู้เล่นมือใหม่ได้แต่มองดูปีศาจที่ร่อนเร่อยู่หน้าประตูชั้น 1 ถูกเฉินเยี่ยนกำจัดทีละตัว
ต่างจากนักเรียนห้อง ม.6/9 นักเรียนห้อง ม.6/8 ถึงจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเฉินเยี่ยน แต่ไม่เคยเห็นเขาลงมือมาก่อน
พวกเขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง มองดูจนจบ จนกระทั่งเฉินเยี่ยนที่เต็มไปด้วยเลือดดำกลับมาจึงได้สติ
เฉินเยี่ยนใช้หลังมือเช็ดเลือดดำบนใบหน้า มองกลุ่มผู้เล่นมือใหม่ที่ตกใจกลัวแล้วพูดว่า: “ในเขตปลอดภัยปีศาจไม่เยอะ ส่วนใหญ่ฉันฆ่าไปแล้ว พวกนายอย่าเดินไปไหน อยู่ในตึกเรียนให้ดี รอฉันกลับมาก่อน เข้าใจไหม?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น: “แต่ว่า ในตึกเรียนก็มีปีศาจ…”
เฉินเยี่ยนหัวเราะเยาะ: “อย่าบอกนะว่า พวกนายหลายสิบคนจัดการปีศาจสองสามตัวไม่ได้”
ผู้เล่นหน้าแดงก่ำ พูดไม่ออก
“ปีศาจพวกนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่โง่เขลา ไม่มีความคิด ไม่รู้จักคิด จุดอ่อนคือหัว ไม่แข็งกระด้าง ต่อให้นักเรียนที่ตัวเล็กก็ออกแรงเต็มที่ก็ทุบหัวมันแตกได้”
พูดถึงตรงนี้ เฉินเยี่ยนมองไปที่ตัวเอก
ในเนื้อเรื่องเดิม ตอนที่ตัวเอกและพวกเข้าสู่โลกมืดครั้งแรกก็เป็นด่านโดยตรง ไม่มีเขตปลอดภัยให้พัก
ตอนนี้เขายังต้องหาด่านอีก น่ารำคาญจริง ๆ
ตอนที่ออกไปข้างนอกเมื่อกี้เฉินเยี่ยนสังเกตแล้ว โรงเรียนนี้ส่วนใหญ่เป็นเขตปลอดภัย ดังนั้นด่านต้องอยู่ข้างนอกโรงเรียนเท่านั้น
เฉินเยี่ยนไม่สนใจสายตาหวาดกลัวของผู้เล่น เรียกคนที่เขาพูดชื่อไว้: “ไปกัน”
…
แฟ้มเอกสารกองหนึ่งถูกวางบนโต๊ะประชุม
ชื่อ: หยวี๋เจ๋อชิง
เพศ: ชาย
อายุ: 18
: นักเรียนห้อง ม.6/8 โรงเรียนมัธยมหนานเจียงที่ 3 สถานที่หายตัว ห้องเรียน ม.6/8 ชั้น 3 อาคารเรียนโรงเรียนมัธยมหนานเจียงที่ 3…
ด้านล่างเขายังมีเฉินโยวอาน เฉินหยวี้อาน หวังเจี้ยนกั๋ว และผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่ถูกเลือก
แฟ้มด้านล่างสุด คือแฟ้มของเฉินเยี่ยน
ชื่อ: เฉินเยี่ยน
เพศ: ชาย
อายุ: 18
: นักเรียนห้อง ม.6/9 โรงเรียนมัธยมหนานเจียงที่ 3 สถานที่หายตัว ห้องเรียน ม.6/9 ชั้น 3 อาคารเรียนโรงเรียนมัธยมหนานเจียงที่ 3 ลูกชายคนที่สี่ของเจ้าของบริษัทซิงวั่ง นครหนานเจียง…
ชนชั้นสูงของประเทศ Z ได้สืบสวนผู้ถูกเลือกทั้งหมดอย่างละเอียด
ในจำนวนนั้น เฉินเยี่ยนถูกจับตามองเป็นพิเศษ
พวกเขารวบรวมข้อมูลจากคนรอบข้างเฉินเยี่ยนและเบาะแสต่าง ๆ ปะติดปะต่อเป็น “เฉินเยี่ยน” คนหนึ่ง
ความสัมพันธ์กับญาติไม่ดี ความสัมพันธ์กับครูและนักเรียนไม่ดี ใช้ฐานะทางบ้านรังแกเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียน แม้แต่ครูก็เคยถูกรังแก มีเรื่องราวมากมายที่เฉินเยี่ยนทำไว้ รวมกันเป็น “เฉินเยี่ยน” ที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนดี
แต่ทั้งหมดนี้ก็ยังไม่เกินความธรรมดา ไม่มีใครพูดถึงความผิดปกติของเฉินเยี่ยน
มองยังไงก็เป็นแค่นักเรียนเลวคนหนึ่ง
แต่เฉินเยี่ยนในไลฟ์สดกลับอ้างตัวว่าเป็น “ผู้เล่นทดสอบเกม” “ผู้รอดชีวิตจากโลกมืด” ทั้งยังรู้ข้อมูลมากมาย มีทักษะร่างกายใกล้เคียงทหารหน่วยรบพิเศษ
มีสติเกินคาด แข็งแกร่งเกินคาด ลึกลับเกินคาด
การปรากฏตัวของเฉินเยี่ยน คือเรื่องไม่คาดฝันที่สุด
ไม่ใช่แค่คนในประเทศ Z เท่านั้นที่จับตามองเฉินเยี่ยน ผู้คนในประเทศอื่น ๆ ก็จับตามองเช่นกัน
พวกเขามีคำถามมากมายที่อยากถาม
‘ทำไมถึงรู้เรื่องพวกนี้?’
‘เกมมันคืออะไรกันแน่?’
‘ทำไมนายถึงเป็นผู้เล่นทดสอบ?’
‘นายเจออะไรมาบ้าง?’
‘ช่วงทดสอบนานเท่าไร?’
และ— ‘นายรู้ข้อมูลมากแค่ไหนกันแน่?’
คำถามนับไม่ถ้วนที่อยากรู้คำตอบ แต่น่าเสียดาย เฉินเยี่ยนได้ยินคำถามพวกนั้นไม่หมด