คำพูดของเฉินเยี่ยนครึ่งหนึ่งเป็นเรื่องโกหก
หนึ่งในผู้เล่นทดสอบระบบเกม? หนึ่งในผู้รอดชีวิตจากโลกมืด?
เป็นไปได้ยังไง
วันนี้เป็นการเปิดตัวเกมครั้งแรก จะมีการทดสอบระบบได้ยังไง?
ที่ว่าช่วงหลายปีมานี้โลกความเป็นจริงมีภัยพิบัติเพิ่มขึ้นเพราะผู้เล่นทดสอบตาย ก็เป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน
โลกใบนี้กำลังถูกไวรัสบุกรุก เกมตกอยู่ใต้อำนาจของไวรัสแล้ว แต่สิทธิ์ในการเล่าเรื่องของโลกความเป็นจริงยังอยู่ในมือของจิตสำนึกแห่งโลก
ภัยพิบัติที่เพิ่มขึ้นเป็นเพราะไวรัสกำลังช่วงชิงสิทธิ์การเล่าเรื่องของโลกจริง ทำให้โลกไม่มั่นคง ไม่เกี่ยวกับการทดสอบระบบเกมแม้แต่น้อย
แต่ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าเกมพูดไม่ได้? ต่อให้เขาโกหกยังไงก็ไม่มีใครจับได้
จิตสำนึกแห่งโลก: [ความสามารถในการแต่งเรื่องของนายเกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้]
เฉินเยี่ยน: [เกินไปหน่อย]
แต่ที่เฉินเยี่ยนบอกว่าตายในเกมก็ตายจริง ผู้เล่นตายโลกความเป็นจริงต้องรับโทษ เป็นเรื่องจริงทั้งหมด
เฉินเยี่ยนมองมนุษย์ที่สั่นเทาด้วยความรังเกียจเล็กน้อย
อ่อนแอชะมัด
เปราะบางชะมัด
ต้องปกป้องให้ดี ๆ ถึงจะถูก
...
เกมของโลกใบนี้มีความหลากหลาย องค์ประกอบเยอะ แถมเซ็ตติ้งเพิ่มอีกนิดก็ไม่ดูแปลก
เพื่อทำให้ความแตกต่างของตัวเองดูสมเหตุสมผล เฉินเยี่ยนเลยแต่งเรื่องการทดสอบระบบที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา
ฝีมือ การใช้พลังพิเศษ แม้แต่ความทรงจำบางส่วน ก็อธิบายได้ด้วยเหตุการณ์ทดสอบระบบ
เฉินเยี่ยนมั่นใจว่าฝีมือการแสดงของตัวเองดี หลอกกลุ่มเด็กที่อายุยังไม่ถึงร้อยปีพวกนี้ได้สบาย
ต่อให้มีคนเห็นพิรุธ ก็ไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าเขาพูดโกหก
ในโลกเดิมของเขา เขาคือสิ่งมีชีวิตที่พิเศษ
ในโลกนี้ก็เหมือนกัน
เขามีพลังพิเศษนับไม่ถ้วน ข้อมูลความทรงจำมหาศาล
ถ้าปรากฏตัวออกมาจะทำลายสมดุลของโลกอย่างรุนแรง
ดังนั้น—
เขาก็แยกตัวเองเป็นชิ้น ๆ
ความทรงจำยังอยู่ แต่พลังพิเศษเหลือแค่อย่างเดียว
เฉินเยี่ยนมองฝ่ามือที่บาดเจ็บของตัวเอง
ถึงยังไม่หายสนิท แต่เลือดหยุดแล้ว แผลเริ่มตกสะเก็ด ความเร็วในการสมานแผลเร็วกว่าคนธรรมดาหลายเท่า
เฉินเยี่ยนรู้สึกโล่งใจ
ดูเหมือนสภาพร่างกายเดิมของเขาจะยังอยู่
คิดแบบนั้น เฉินเยี่ยนเงยหน้าขึ้น มองเห็นผู้เล่นหน้าโง่ ๆ พวกนั้นจ้องเขามองตาไม่กะพริบ
"พวกผู้เล่นขี้แพ้"
เฉินเยี่ยนจงใจลดเสียงต่ำลง ข่มขู่: "อยากมีชีวิตรอดก็เชื่อฟังฉัน"
ชวีถานเฟิงดูจะไม่ยอมแพ้ อ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่จังหวะนั้น—
"ปัง!"
ประตูหน้าซึ่งถูกข้าวของกองทับไว้ ราวกับถูกอะไรบางอย่างชน เริ่มสั่นคลอน
"ปัง!"
ดังอีกครั้ง
ประตูหน้าที่เคยปิดตายแน่นหนา เปิดร่องออกมา
แขนดำคล้ำเส้นหนึ่งทะลุช่องนั้นเข้ามาในห้องเรียน
เฉินเยี่ยนหยิบโต๊ะตัวหนึ่งสุ่ม ๆ แล้วขว้างใส่มือที่ยื่นเข้ามา
แขนถูกทุบขาดเป็นสองท่อน แล้วก็มีมืออีกข้างยื่นเข้ามา
"เชอะ"
เฉินเยี่ยนหันไปมองกลุ่มผู้เล่นที่ทำตัวเหมือนนกกระทา
"เฮ้ พวกแกเอาขนมที่แอบซ่อนไว้มากับมือ แล้วหาอะไรถนัดมือไว้เป็นอาวุธด้วย"
ในห้องเรียนมีเสียง "โครมคราม" ทุกคนพยายามหาของที่มีประโยชน์ติดตัว
เฉินเยี่ยนหยิบโต๊ะตัวหนึ่ง ทุบจนได้ท่อนเหล็กออกมา
สั้นไปนิด แถมเปราะอีก
ได้แค่ใช้ประทังไปก่อน
ระหว่างนั้น ประตูหน้าถูกทำลายจนเปิดออกจนได้
มอนสเตอร์ตัวนี้หน้าตาคล้ายกับตัวก่อนหน้า ใบหน้าเน่าเปื่อย ผิวคล้ำเขียว ต่างกันตรงที่มีแขนหกข้าง
มันคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เฉินเยี่ยนที่อยู่ใกล้ที่สุด
เฉินเยี่ยนเหวี่ยงท่อนเหล็กฟาดหัวมอนสเตอร์แตก ฉวยจังหวะที่มันชะงัก ฟาดอีกครั้งอย่างรุนแรง หัวที่แตกอยู่แล้วกระจุย
ในหัวมอนสเตอร์ไม่มีสมอง มีแต่เนื้อดำ ๆ ก้อนหนึ่ง ส่งกลิ่นเน่าเหม็น
ผู้เล่นหน้าใหม่ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ เฉินเยี่ยนเห็นเป็นเรื่องปกติ พูดว่า: "ตามฉันมา อย่าหลงกลุ่ม"
เฉินเยี่ยนพูดจบ ก็ก้าวออกไปนอกประตูหน้า
ผู้เล่นหน้าใหม่ในห้องเรียนมองตากันไปมา ลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก็วิ่งตามเฉินเยี่ยนไป
เฉินเยี่ยนเดินผ่านห้อง (8) มองห้องเรียนที่ว่างเปล่าไร้ความแปลกใจ
เขาหันกลับมา พยักหน้าให้ชวีถานเฟิงที่สีหน้าไม่สู้ดี
"ชวีถานเฟิง นายไปอยู่ท้ายแถว"
ชวีถานเฟิงงงไปหมด: "ทำไมล่ะ?"
เฉินเยี่ยนพูดอย่างหงุดหงิด: "ให้ไปก็ไป จะถามมากทำไม?"
ชวีถานเฟิง: "..."
ในใจไม่ยอม แต่ก็ยังทำตาม ไปอยู่ท้ายแถวอย่างว่าง่าย
แบบนี้ เฉินเยี่ยนนำกลุ่มผู้เล่นหน้าใหม่เดินลงบันไดฉุกเฉิน
ห้องเรียนของพวกเขาอยู่ชั้นสาม ใช้เวลาเดินลงไม่นาน
ระหว่างทางเจอมอนสเตอร์ประหลาดหลายตัว ยังไม่ทันที่ผู้เล่นหน้าใหม่จะกรีดร้อง เฉินเยี่ยนก็เหวี่ยงท่อนเหล็กฟาดมันตายคาที่
พอเดินถึงชั้นหนึ่ง เฉินเยี่ยนก็เจอคนอีกกลุ่มหนึ่ง
ตอนที่พวกเขามาถึง คนกลุ่มนั้นดูเหมือนตกใจกลัว เบียดกันเป็นก้อน
ก็มีคนที่ใจเย็นเกินคาด
เด็กหนุ่มใส่แว่นกรอบดำคนหนึ่งยิ้มเป็นมิตรให้พวกเขา
"สวัสดี พวกนายเป็นนักเรียนห้อง (9) ใช่ไหม?"
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งราวกับถูกกดปุ่มคำสำคัญ รีบดันตัวออกมาจากกลุ่มคน แล้วถามอย่างร้อนรน: "ขอถามหน่อย นักเรียนเฉินหยวี้อานอยู่ที่ไหน?"
เฉินหยวี้อานที่เดินตามหลังเฉินเยี่ยนอยู่ กระโดดออกมาด้วยความดีใจ: "เฉินโยวอาน!"
สองคนกอดกันร้องไห้น้ำตาเละเทะ
เฉินเยี่ยนมองสองคนที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ แล้วคิด
ดูเหมือนจะสนิทกันมาก ไม่แปลกใจที่ในเนื้อเรื่องเฉินโยวอานจะคลุ้มคลั่งขนาดนั้น
จากนั้น เฉินเยี่ยนเดินผ่านทุกคนไปถึงประตูหน้าชั้นหนึ่ง
ผ่านกระจกใส มองเห็นมอนสเตอร์จรจัดหลายตัวเดินไปมา
เฉินเยี่ยนประหลาดใจ: "แค่นี้เองเหรอ?"
"แค่นี้?!"
เฉินโยวอานที่เพิ่งตั้งสติได้ก็โมโห
"เจ็ดตัว! ตั้งเจ็ดตัว! นายยังบอกว่าแค่นี้?!"
เฉินหยวี้อานตบหัวเฉินโยวอานปังหนึ่งที
"ให้ความเคารพพระผู้ช่วยรอดของพี่หน่อย!"
เฉินเยี่ยนไม่สนใจเสียงอึกทึกของพวกเขา พึมพำกับตัวเอง: "แค่นี้เองเหรอ ไม่น่าเป็นไปได้..."
เกมไม่น่าจะออกด่านง่ายขนาดนี้
เฉินเยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คาดเดาคำตอบได้
"ที่นี่คือเซฟโซน?"
"เซฟโซน?"
นักเรียนห้อง (8) คนแรกที่คุยกับเฉินเยี่ยนเอ่ยถาม
"เซฟโซนคืออะไรเหรอ?"
เฉินเยี่ยนมองเขา แล้วถามกระทันหัน: "หยวี๋เจ๋อชิง?"
จู่ ๆ ถูกเรียกชื่อ หยวี๋เจ๋อชิงถึงกับสะดุ้ง แล้วตอบ: "ใช่ ผมเอง"
หยวี๋เจ๋อชิง ตัวเอกของโลก ผู้โชคร้ายที่สุดในโลกใบนี้ ไม่มีใครเทียบได้
ในเนื้อเรื่อง เขาผ่านความทุกข์ทรมานนับไม่ถ้วน แต่ก็อาศัยสติปัญญา ความแข็งแกร่ง โชค ปมตัวเอก และปัจจัยอื่น ๆ อีกมากมาย เอาชีวิตรอดมาจนถึงจุดจบ
ก่อนที่โลกจะล่มสลาย ในฐานะมนุษย์คนสุดท้าย เขาฆ่าตัวตาย
คิดไม่ออกว่าไปนึกถึงอะไร จู่ ๆ เฉินเยี่ยนก็ยิ้มร้ายกาจ
เขาอ้าปาก พูดเป็นภาษาปากให้หยวี๋เจ๋อชิงดู
—สวัสดีจ้า พระเอกผู้ล้มเหลว
[‰#＊]
[การกระทำนี้ผิดกฎ ถูกบล็อกแล้ว]
เสียงเตือนของจิตสำนึกแห่งโลกดังขึ้นในหัว
แต่เฉินเยี่ยนเห็นรอยยิ้มเป็นมิตรของตัวเอกบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
เฉินเยี่ยนเลิกคิ้ว
ตัวเอกคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
ล้อเล่นตัวเอกเสร็จ เฉินเยี่ยนตัดสินใจทำอะไรที่มีประโยชน์บ้าง
"ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ที่นี่คือเซฟโซน ปลอดภัยมาก"
ถึงแม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้จะเบี่ยงเบนไปจากเนื้อเรื่อง แต่เซ็ตติ้งพื้นฐานยังเหมือนเดิม
ชวีถานเฟิงร้อนใจจนกระโดด
"ที่นี่จะปลอดภัยอะไรกัน!"
มีแต่มอนสเตอร์เต็มไปหมด ถ้าไม่มีเฉินเยี่ยนคอยปกป้อง คงตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
เฉินเยี่ยนงง: "ตรงไหนไม่ปลอดภัย?"
"มอนสเตอร์เยอะขนาดนี้จะเรียกว่าปลอดภัยได้ยังไง!"
"ไม่มีใครบาดเจ็บแม้แต่คนเดียว ไม่ถือว่าปลอดภัยเหรอ?"
"นายไม่ใช่บาดเจ็บอยู่เหรอ?"
เฉินเยี่ยนกระพริบตา
"แผลนั้นฉันทำเอง นายก็รู้อยู่แล้วนิ?"
"แล้วทำไมต้องทำร้ายตัวเอง?"
เฉินเยี่ยนงง: "นายทำตัวเป็นเด็กไปได้ ทำไมแค่นั้นถึงเรียกว่าแผล?"
ชวีถานเฟิงหน้าซีดแล้วแดง
"ฉันเป็นเด็ก? นายว่าฉันเป็นเด็กงั้นเหรอ??"
คำพูดของเฉินเยี่ยนทำให้คนที่ไม่ได้ยินเรื่องก่อนหน้าเข้าใจผิดคิดว่าคนบาดเจ็บคือชวีถานเฟิง
เฉินเยี่ยนตัดบท: "พอแล้ว"
เขาอธิบายสั้น ๆ: "กว่าจะหนีออกไปได้ ต้องผ่านด่านให้ครบ ส่วนที่นี่คือเซฟโซน ไม่ใช่ด่าน พวกเราต้องหาด่านให้เจอ แล้วผ่านมันให้ได้"
"เข้าใจไหม?"
คนห้อง (9) เคยผ่านการช็อกทางภาษาจากเฉินเยี่ยนมาแล้ว รอบสองเลยรับได้ไม่ยาก แต่คนห้อง (8) มึนไปหมด
พูดอะไรกันเนี่ย?
เซฟโซน? ด่าน? ผ่านด่าน?
เกมเหรอ??
ตอนที่พวกเขากำลังมึนงง เฉินเยี่ยนก็โยนระเบิดอีกลูก
"ตอนนี้ ขออาสาสมัครผู้โชคดีมากับฉัน เพื่อผ่านด่านด้วยกัน"
ผู้เล่นหน้าใหม่ทุกคน: "?!"