——ห๊าาา?
——อะไรนะ? เมื่อกี้ว่าอะไร?
——เขาทำไมโหดขนาดนั้น?
——เฉินเยี่ยนเป็นใครกันแน่ ทำไมตีมอนสเตอร์ทีเดียวหนึ่งตัว?
——ผมว่าคนอื่นๆ แทบช็อกตายกันหมดแล้ว พอมาเป็นเฉินเยี่ยนทำไมบรรยากาศเปลี่ยนเป็นคนละเรื่องเลย?
——มีใครรู้จักเฉินเยี่ยนบ้างไหม?
——…มี
——ในโลกความจริงเขาเป็นยังไง? อย่างนี้เหมือนกันหรือเปล่า?
——เอ่อ…ในโลกความจริงเขาน่ะ…ก็…คือ…ชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไหร่
——หา?
——นอกจากเขาแล้ว หยวี๋เจ๋อชิงห้องข้างๆ ก็เก่งไม่แพ้กัน
——โว้ย เจอกันแล้ว
——ฝาแฝด? กอดกันร้องไห้เลย
——เฮ้อ ใครจะไปรู้ว่าจะตายตอนไหนในที่บ้าๆ แบบนั้น รักษาชีวิตไว้ให้ดีเถอะ
——น้อย? เขาบอกว่าน้อย? พูดจริงหรือเปล่า?
——เอ่อ คือว่า แม้จะยังไงก็ตาม ดูจากท่าทางที่เขาตีมอนสเตอร์ทีละหนึ่งตัวแล้ว มอนสเตอร์ไม่กี่ตัวนี้สำหรับเขาแล้วดูเหมือนจะไม่เยอะจริงๆ นั่นแหละ
——ฝาแฝดคนนี้เล่นบทฉันเลย
——แล้วเขตปลอดภัยคืออะไร?
——สิ่งที่เฉินเยี่ยนพูดทำให้ฉันมึนหัวอยู่ตลอดเลย
——ที่ที่มันน่ากลัวขนาดนี้ดันเป็นเขตปลอดภัยหรือนะ?
——เทียบกับประเทศอื่นแล้วของเรานี่ปลอดภัยกว่ามากจริงๆ
——ได้เพราะคู่แข่งช่วยชูโรง
——จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไงไหว…
——ทำไมชวีถานเฟิงน้ำเสียงทุ้มๆ แบบนี้? ตั้งแต่แรกแล้ว
——ไม่มีใครบาดเจ็บสักคน? เฉินเยี่ยนพูดถึงห้อง (9) หรือเปล่า?
——เฉินเยี่ยนไม่ใช่บาดเจ็บอยู่หรือไง?
——อ๋อ เลือดบนท่อนเหล็กก็มีเลือดเขาปนอยู่ด้วย ท่าทางเขาสบายๆ แบบนั้น ฉันนึกว่าเขาไม่เป็นไรซะอีก
——ชวีถานเฟิงถามเข้าประเด็นแล้ว ทำไมเฉินเยี่ยนถึงต้องทำร้ายตัวเอง?
——ทำตัวน่ารำคาญ? หรือว่าจำผิดคนแล้ว?
——รู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ถูกต้องอยู่ที่ไหนสักที่…
——ไม่เข้าใจ
——เข้าใจแล้ว
——ให้ตายเถอะ! สุ่มเลือกผู้เล่นผู้โชคดีเข้าร่วมด่าน?!
——มันโชคดีตรงไหนกันเล่า!
——ทำไมพวกนี้ขี้ขลาดกันจัง?
——ให้ไปเป็นนาย นายยิ่งขี้ขลาดกว่า
——นักเรียนหายตัว? นักเรียนห้อง (8) หายไปจริงๆ สองสามคน
——นักเรียนพวกนั้นไม่ใช่ไม่ได้เข้าเกมเหรอ?
——ทางราชการยืนยันแล้วว่านักเรียนและคุณครูห้อง (8) กับห้อง (9) ทั้งหมดหายตัวไป นักเรียนพวกนั้นไม่ได้อยู่ในโลกความจริง
——ถูกเลือกแล้ว? เข้าด่านไปแล้วเหรอ? แต่ไม่มีไลฟ์สดของพวกเขานี่นา
——มีสิ ไม่เห็นว่ามีห้องถ่ายทอดสดสีดำๆ อยู่หลายห้องเลยเหรอ?
——เฮ้? ครูคนนี้จะไปด้วยเหรอ?
——ครูคนนี้ก็ดีนะ รู้นักเรียนอันตรายก็รู้จักช่วย
——หยวี๋เจ๋อชิงไปฉันไม่แปลกใจหรอก ก็เขาดูแลเพื่อนร่วมชั้นตลอดนี่ แต่สองสาวพี่น้องนี่ก็ไปด้วย?
——แล้วหลินจี้นี่มาได้ยังไง?
——เขาคงไม่ไหวหรอก ตั้งแต่แรกก็ตัวสั่นเทาไปหมดแล้ว
——อ๋อ ให้เขาปกป้องนักเรียนสินะ แต่เขาจะไหวเหรอ?
——ก็พูดถูกนะ ไม่งั้นจะให้ให้นักเรียนปกป้องครูเหรอ?
——เอ่อ ทำไมเฉินเยี่ยนเรียกนักเรียนว่าเด็กน้อยล่ะ พวกเขาไม่ได้อายุเท่ากันเหรอ?
——ให้ตายเถอะ! โหดเกินไปแล้ว!
——อย่าเพิ่งดูที่เฉินเยี่ยนทำท่าสบายๆ เลย จริงๆ แล้วมอนสเตอร์ตัวนี้โคตรแข็งแกร่ง
——ใช่แล้ว ในตึกเรียนก็มีมอนสเตอร์ด้วย เฉินเยี่ยนเดินจากไปแบบนี้ แล้วคนพวกนี้จะทำยังไง?
——เฉินเยี่ยนไม่มีหน้าที่ต้องปกป้องพวกเขาหรอก
——แต่ถ้าพวกเขาตาย เราก็โดนลงโทษด้วยนี่นา!
——พูดแบบนี้ได้ยังไง? พูดง่ายๆ นะสิ เฉินเยี่ยนคิดว่าทุกคนเป็นเหมือนเขาหรือไง?
——อย่ามาบังคับด้วยศีลธรรมเลย พูดตรงๆ คนพวกนี้ล้วนเป็นหนี้เฉินเยี่ยน
——ว่าแต่ด่านอยู่ที่ไหน?
——เฉินเยี่ยนน่าจะรู้
——หวังว่าทุกคนจะไม่เป็นไร และผ่านด่านไปได้อย่างราบรื่น
……
นอกประตูโรงเรียนคือหมอกดำทะมึน มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ เงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงใด ไม่มีความครึกครื้นเหมือนวันก่อนแม้แต่น้อย
เฉินเยี่ยนหันกลับไปมองทั้งสี่คน แล้วเตือนว่า "ถ้าพวกคุณไม่อยากหลงทางในโลกมืด ก็ควรจับชายเสื้อฉันไว้ให้แน่น"
หยวี๋เจ๋อชิง เฉินหยวี้อาน และเฉินโยวอานต่างก็คว้าชายเสื้อของเฉินเยี่ยนตามลำดับ
หวังเจี้ยนกั๋วแม้จะรู้สึกอึดอัดที่ต้องพึ่งพานักเรียนอายุแค่สิบกว่าปี แต่ก็เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน จึงทำได้เพียงสีหน้าไม่สู้ดีนักแล้วคว้าชายเสื้อของเฉินเยี่ยนไว้
เฉินเยี่ยนมองพวกเขา แล้วคิดในใจ
เชื่อฟังดีนี่นา
จากนั้น เขาก็ก้าวเท้าออกจากโรงเรียน
ในชั่วพริบตา ทั้งห้าคนก็ถูกหมอกดำกลืนกิน
ในความมืดอันเงียบงัน เหลือเพียงเสียงหายใจหอบหนักและเสียงฝีเท้า
ทั้งสี่คนต่างก็รู้สึกกลัวไม่มากก็น้อย จึงอดไม่ได้ที่จะกำเฉินเยี่ยนไว้แน่นขึ้น
แต่เฉินเยี่ยนกลับไม่รีบร้อน พาคนทั้งสี่เดินไปยังทิศทางที่ไม่รู้จัก
เมื่อพวกเขามองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ ก็พบว่าตนเองมาถึงโรงเรียนแห่งหนึ่งที่คล้ายกับโรงเรียนมัธยมหนานเจียงที่สาม แต่กลับไม่คุ้นตาอย่างยิ่ง
ในขณะเดียวกัน ที่ข้างหูของพวกเขาก็ดังขึ้นมาซึ่งเสียงที่ทำให้ขนลุกและไม่อาจบรรยายได้
[ผู้เล่นในด่าน 5/11——11/11 จำนวนผู้เล่นครบแล้ว]
[เปิดด่าน]
[……]
[ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนมัธยมหวังซื่อที่สอง]
จะว่าเป็นการต้อนรับ แต่เสียงที่ไม่อาจบรรยายนี้กลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย
เฉินเยี่ยนคิดว่า เกมพูดว่า "ยินดีต้อนรับ" เพื่อทำให้ผู้เล่นรู้สึกแย่ต่างหาก
ส่วน "หวังซื่อที่สอง" ยิ่งตลกเข้าไปใหญ่
ความหวัง? น่าจะเป็นความสิ้นหวังมากกว่า
เฉินเยี่ยนเยาะเย้ยพลางก็คิดแผนอันชาญฉลาดขึ้นมาได้
ในเมื่อมีโรงเรียนมัธยมหวังซื่อที่สอง แล้วก็ควรจะมีโรงเรียนมัธยมหวังซื่อที่หนึ่งด้วยสิ?
บังเอิญว่าเขากำลังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้ข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรียนมัธยมหวังซื่อที่สองที่ตนรู้มาจากในเนื้อเรื่องนั้นดูสมเหตุสมผล
"นี่มันที่บ้าอะไรกันเนี่ย?"
เฉินโยวอานกอดพี่สาวที่อายุมากกว่าตนไม่เท่าไหร่ หน้าซีดด้วยความตกใจ
"โรงเรียนมัธยมหวังซื่อที่สองเป็นผีอะไรกัน?"
โรงเรียนสยองขวัญที่แม้แต่อากาศยังอบอวลไปด้วยความอึดอัดเช่นนี้ ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับคำว่า "ความหวัง" ได้เลย
เฉินโยวอานคิดว่าตัวเองกล้าหาญ ดูหนังสยองขวัญก็ใจเย็นมั่นคง แต่ในขณะนี้เมื่อเผชิญหน้ากับ "โรงเรียนมัธยมหวังซื่อที่สอง" แห่งนี้ก็รู้สึกใกล้จะพังทลายเช่นกัน
ไม่คาดคิด พี่สาวของเธอ เฉินหยวี้อาน กลับยังใจเย็นพอสมควร
เฉินเยี่ยนรู้สึกแปลกใจ จิตใจมั่นคงขนาดนี้เชียว?
แล้วเขาก็เห็นเฉินหยวี้อานอ้าปาก แล้วกรีดร้องออกมาโดยไม่มีเสียง
เฉินเยี่ยน: "…"
ที่แท้ก็ตกใจจนพูดไม่ออกนี่เอง
ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
โลกมืดคือโลกที่รองรับอารมณ์ด้านลบของสิ่งมีชีวิตต่างๆ ทุกสิ่งที่นี่สร้างมาจากอารมณ์ด้านลบ ไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์ สิ่งก่อสร้าง พืช หรือแม้แต่อากาศ ก็ล้วนมีพิษเรื้อรังที่ทำให้จิตใจคนว้าวุ่น
ถึงสีหน้าของหยวี๋เจ๋อชิง protagon จะซีดไปบ้าง แต่โดยรวมก็ดูยังโอเค
ส่วนหวังเจี้ยนกั๋ว…
หวังเจี้ยนกั๋วสีหน้าคล้ำเขียว พยายามรักษาความน่าเกรงขามไว้ แต่ก็เผยความรู้สึกออกมาไม่น้อย
เฉินเยี่ยนเกิดความคิดซุกซน
"อาจารย์ ใจเสาะขนาดนี้เลยเหรอ?"
เป็นไปตามคาด หวังเจี้ยนกั๋วที่ถูกห่อหุ้มด้วยอารมณ์ด้านลบ ถูกยั่วจนระเบิดทันที "เด็กแบบนี้พูดกับผู้ใหญ่ได้ยังไง?!"
เฉินเยี่ยนยิ้มเล็กน้อย
วินาทีถัดมา ที่ข้างหูก็ดังเสียงของเกมขึ้นอีกครั้ง
[กำลังโหลดข้อมูล…]
[เปิดใช้งานระบบผู้เล่นแล้ว]
ทั้งหลายปรากฏแผงระบบขึ้นตรงหน้า
[ผู้เล่น: เฉินเยี่ยน]
[เพศ: ชาย]
[อายุ: 18 (?)]
[พลัง: 10 (ค่าเริ่มต้นสูงสุด)]
[ร่างกาย: 10 (ค่าเริ่มต้นสูงสุด)]
[ความว่องไว: 10 (ค่าเริ่มต้นสูงสุด)]
[พลังโจมตี: 10 (ค่าเริ่มต้นสูงสุด)]
[พลังป้องกัน: 10 (ค่าเริ่มต้นสูงสุด)]
[ค่าพลังชีวิต: 98%]
[ค่าจิตใจ: 60% (ใกล้วิกฤต)]
[สถานะ: ความจำเสื่อม, เลือดออก]
[ฉายา: หนึ่งในผู้รอดชีวิตจากโลกมืด หนึ่งในผู้เล่นทดสอบ ผู้ร้าย ผู้ที่ควรตาย]
[สกิล: นำพาความเจ็บปวดสู่กาย]
＜[คุณสมบัติ: ถ่ายโอนความเจ็บปวด ไม่ว่าจะกายหรือใจ ใช้ได้กับมนุษย์เท่านั้น]
หา?
ความจำเสื่อม?
เฉินเยี่ยนกะพริบตาอย่างงงงวย
เขาความจำเสื่อม?
แต่ตอนที่เขาหั่นตัวเองเป็นชิ้นๆ เขาไม่ได้ตัดความจำออกไปนี่นา
แล้วทำไมค่าจิตใจถึงเป็น 60%?
จิตสำนึกแห่งโลก: [ฉันพยายามซ่อนค่าต่างๆ ของนายอย่างเต็มที่แล้ว แต่สภาพจิตใจของนายซ่อนไม่ได้]
60% ค่าที่อันตรายมาก เหลืออีกนิดเดียวก็จะเข้าสู่ภาวะจิตสับสน
ทำไมล่ะ?
เป็นเพราะตายแล้วฟื้นคืนชีพหรือ?
ใช่แล้ว ตอนที่เขาตายนั้น มัน… มัน…
พอคิดถึงตรงนี้ก็ติดขัดขึ้นมาทันที
…?
เขาตายยังไงนะ?