เฉินเยี่ยนในตอนนี้ที่จู่ ๆ ก็ถูกดึงเข้ามาในเกม ยังมีจิตใจที่ล่องลอย ปฏิกิริยาตอบสนองจึงดูมึนงงไปชั่วขณะ
“แกทำอะไร!”
ชวีถานเฟิงทางซ้ายไม่รู้ว่าฟื้นจากภวังค์ตอนไหน เห็นเฉินเยี่ยนทำร้ายตัวเองก็ตกใจสุดขีด ร้องถามออกมา
เฉินเยี่ยนไม่สนใจเขา หันไปมองที่หน้าประตูห้องเรียนแทน
“ปัง—!!”
ประตูห้องเรียนถูกแรงมหาศาลกระแทกเปิดออก สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายคนที่มีสี่แขน ใบหน้าเน่าเปื่อย ผิวสีเขียวคล้ำ พุ่งทะลุเข้ามา ตรงเข้าหานักเรียนคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตู
นักเรียนคนนั้นยังอยู่ในอาการเหม่อลอย เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดก็ยืนนิ่งไม่หลบ
เฉินเยี่ยนลุกขึ้นยืน หยิบเก้าอี้แล้วโยนใส่มัน
“ปัง!”
เสียงดังสนั่น หัวของสัตว์ประหลาดถูกเก้าอี้ทุบแตก
เก้าอี้ก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ สิ้นใจอย่างกล้าหาญ
ไม่มีเวลาไว้อาลัยการจากไปของเก้าอี้ผู้กล้า เฉินเยี่ยนตะโกนเสียงดัง: “ยืนงงอยู่ได้!”
นักเรียนทั้งหมดสะดุ้งตื่นจากเสียงดังของเฉินเยี่ยน พอตั้งสติได้ก็ได้ยินคำพูดของเขา
“เอาของที่ขยับได้มากองไว้ที่หน้าประตู!”
นักเรียนไม่ทันได้คิดมาก เชื่อฟังคำสั่งของเฉินเยี่ยน รีบขนโต๊ะ เก้าอี้ เครื่องกรองน้ำ และข้าวของสารพัดอย่างมากองไว้ที่ประตูหน้า
เฉินเยี่ยนหัวเราะเยาะเบา ๆ
“ที่แท้ห้องเราก็มีประตูเดียวเนี่ย”
“หะ?”
“แล้วประตูหลังล่ะ?”
“หะ? โอ้ ๆ ๆ!”
นักเรียนก็วุ่นวายยกของที่ขยับได้ไปกองที่ประตูหลังอีกครั้ง
ประตูหน้าประตูหลังถูกปิดกั้น หลายคนเริ่มรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง
ถึงจะมีสมาธิคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
นักเรียนคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ: “เรา……ทะลุมิติ?”
เฉินเยี่ยน: [ทำไมลูก ๆ ของแกถึงได้โง่กันอย่างนี้?]
จิตสำนึกแห่งโลกเงียบกริบไม่ตอบ
……
ในตอนที่เกมเริ่มรุกรานครั้งแรก มีมนุษย์ทั้งหมด 1000 คนถูกเลือกให้เป็นผู้เล่น
ในจำนวนนั้น ห้องเรียนของพระเอกคือห้อง ม.6/8 และห้องข้าง ๆ อย่าง ม.6/9 ต่างก็ถูกเลือก
สำหรับห้อง (9) คำบรรยายในเนื้อเรื่องช่างโหดร้ายเหลือเกิน
นักเรียน 45 คน ภายในเวลาเพียงสิบนาที เหลือรอดน้อยกว่าครึ่ง
แต่ตอนนี้……
เฉินเยี่ยนกวาดตามองรอบห้อง
อืม ยังมีชีวิตกันครบ
ก็แค่สีหน้าไม่สู้ดีเท่านั้นเอง
……
โลกความจริง
โซเชียลมีเดียทุกแพลตฟอร์มแตกตื่นกันเป็นโกลาหล
——โว้ย ๆ ๆ!
——เกิดอะไรขึ้นวะ? ผมกินเห็ดมีพิษเข้าไปรึเปล่า?
——แหวะ ๆ ๆ! ทำไมภาพพวกนี้ถึงโผล่มาได้!
——ผมเห็นหัวคนระเบิด! สีขาวสีแดง……แหวะ ๆ ๆ!
——สรุปว่าเกิดอะไรขึ้น? มีใครอธิบายได้ไหม?
——วันโลกแตกแล้ว
——เก็บข้าวของเตรียมตายได้เลย
เพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ต่อหน้ามนุษย์ทุกคนมีแสงจอขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ กำลังถ่ายทอดสดมนุษย์ที่ถูกเลือกของประเทศของตน
มนุษย์ตายกันอย่างต่อเนื่อง ตายด้วยวิธีที่แตกต่างกันแต่ล้วนโหดร้ายทารุณ
หลายคนที่จิตใจไม่แข็งแรงพอเห็นภาพนั้นก็อ้วกออกมาทันที
หน่วยงานราชการของแต่ละประเทศตรวจสอบข้อมูลและสถานที่ของมนุษย์ที่ปรากฏในภาพทันที
ผลที่ได้คือมนุษย์ที่ปรากฏบนแสงจอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงสถานที่ที่ไร้ซึ่งชีวิต
ผู้บริหารระดับสูงเกาหัวแคะแกะไม่ออกว่าแสงจอนี้คืออะไรกันแน่ ทำได้เพียงดูต่อไป
ภาพที่คนชาติ Z เห็นคือโรงเรียนแห่งหนึ่ง
ถูกแบ่งเป็นภาพซ้ายขวาสองภาพ ฉายสองห้องเรียน
สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งเดินผ่านห้องเรียนทางซ้าย แล้วตรงไปที่ห้องเรียนทางขวา
ตอนที่สัตว์ประหลาดพังประตูเข้ามา คนทั้งชาติ Z กลั้นหายใจ
ในตอนที่คิดว่านักเรียนคนที่ถูกสัตว์ประหลาดพุ่งใส่คงตายแน่แล้ว เก้าอี้ตัวหนึ่งก็ทุบหัวสัตว์ประหลาดแตกเป็นจุณ สัตว์ประหลาดกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะล้มลงนิ่งไป
มีคนทดลองกดบนแสงจอ พบว่าแสงจอไม่เพียงแต่สลับดูคนที่ต้องการได้ แต่ยังส่งข้อความลอยผ่านได้ด้วยนะ
ข้อความลอยแรกแล่นผ่านจออย่างโดดเดี่ยว
——ตายแล้ว?
มีข้อความลอยแรก ผู้คนมากมายก็ตามมาติด ๆ
——น่าจะตายแล้วแหละ
——เกิดอะไรขึ้น?
——นี่มันแรงอะไรกันขนาดนั้น? ทุบหัวสัตว์ประหลาดแตกเลย?
——……อาจจะเป็นเพราะสัตว์ประหลาดมันเปราะ?
——คนข้างบนลองมองเศษเก้าอี้บนพื้นแล้วพูดอีกรอบสิ
——นี่ไม่ใช่กำลังของเด็กมัธยมปลายทั่วไปนะ?
——ไม่ใช่สิ พวกคุณเห็นไหม? เขาเอาปากกาจิ้มมือตัวเองนะ!
——ใช่ ๆ มือเขาเลือดไหล!
……
นักเรียนที่ถูกเฉินเยี่ยนช่วยไว้เอ่ยปาก
“เธอ……”
เฉินเยี่ยนมองเธอ แล้วถาม: “เธอชื่อเฉินหยวี้อาน?”
เฉินหยวี้อานพยักหน้า
เฉินเยี่ยนถามต่อ: “เธอมีพี่สาวน้องสาวชื่อเฉินโยวอาน?”
เฉินหยวี้อานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ พยักหน้าอย่างลังเล
เฉินหยวี้อาน เฉินโยวอาน
เฉินหยวี้อานไม่ปรากฏในเนื้อเรื่อง แต่ในเนื้อเรื่องมีตัวประกอบที่บ้าคลั่งคนหนึ่ง ชื่อเฉินโยวอาน
เนื้อเรื่องไม่ได้เขียนไว้ว่าเขาบ้าเพราะอะไร แต่เฉินเยี่ยนพอจะเดาได้
ถ้าเขาไม่ลงมือ เฉินหยวี้อานก็คงตาย
การตายของเฉินหยวี้อานมีโอกาสสูงมากที่จะกระตุ้นเฉินโยวอาน ยิ่งบวกกับสภาพแวดล้อมในโลกเกมที่อึดอัดและสิ้นหวัง จะบ้าไปก็ไม่แปลก
คุณครูและนักเรียนทุกคนจ้องมองเฉินเยี่ยน แต่ไม่มีใครกล้าพูด
ในห้องเรียนเหลือเพียงเสียงหายใจหอบหนักเพราะความกลัว
ชวีถานเฟิงทนไม่ไหวเอ่ยปาก: “เฮ้ย! ใจเย็นได้ยังไงวะเนี่ย!”
นี่คือข้อสงสัยร่วมกันของทุกคน
เฉินเยี่ยนนอกจากนิสัยแย่ ไม่เป็นที่รัก และเป็นเด็กเส้นแล้ว ก็ไม่ได้แตกต่างจากคนทั่วไปตรงไหน
แต่ทำไมมาถึงที่บ้า ๆ แห่งนี้ ทุกคนวุ่นวายกันหมด มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังใจเย็นได้ และยังสั่งการพวกเขาอีก?
รวมถึงแรงที่เกินมนุษย์เมื่อครู่นี้ คิดยังไงก็ไม่ปกติ
เผชิญกับคำถามของชวีถานเฟิง มุมปากของเฉินเยี่ยนยกยิ้มขึ้น เผยรอยยิ้มที่คาดเดาได้ยาก
“งั้น ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง”
“นามสกุลเฉิน ชื่อเยี่ยน หนึ่งในผู้เล่นทดสอบระบบ ผู้รอดชีวิตหนึ่งเดียวจากโลกมืด”
ชั่วขณะนั้น เสียงหายใจหอบในห้องเรียนก็หายไปด้วย
ผู้เล่นทดสอบระบบ? ผู้รอดชีวิตจากโลกมืด?
นี่มันอะไรกัน?
นานพอควร เฉินหยวี้อานจึงเอ่ย: “ที่เธอพูด……หมายความว่ายังไง?”
เฉินเยี่ยนอธิบายอย่างใจเย็น: “พวกเธอถูกเกมเลือกให้เป็นผู้เล่น เข้ามาในโลกมืด ต้องผ่านด่านให้สำเร็จ”
คุณครูและนักเรียนอ้าปากค้าง
นักเรียนคนหนึ่งยกมือถาม: “ถ้าอย่างนั้นที่เราตายจะเกิดอะไรขึ้น?”
“ตายก็คือตายจริง ๆ แล้วก็ยังมีบทลงโทษอื่นอีกด้วย”
นักเรียนตัวสั่น: “อะ อะไร?”
เฉินเยี่ยน: “การตายของเธอจะทำให้ประเทศของเธอต้องพบเจอภัยพิบัติ”
“หะ?”
“พูดง่าย ๆ คือเธอตาย ประเทศของเธอก็จะซวย”
เฉินเยี่ยนกระพริบตา: “ไม่สังเกตเหรอว่าช่วงปีหลัง ๆ ภัยพิบัติทางธรรมชาติและอุบัติเหตุในโลกความจริงเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ?”
“หะ? มี มีอยู่จริงนะ……”
“นั่นเป็นเพราะการตายของผู้เล่นทดสอบระบบยังไงล่ะ”
มองสีหน้างงงวยมากขึ้นเรื่อย ๆ ของคุณครูและนักเรียน เฉินเยี่ยนก็ถอนหายใจ
เขาอธิบายต่อ: “พวกเธอเป็นผู้เล่นเปิดให้บริการสาธารณะ ก่อนที่เกมจะเปิดให้บริการสาธารณะ ยังมีผู้เล่นทดสอบระบบอีกชุดหนึ่ง เพราะการตายของผู้เล่นทดสอบระบบ โลกความจริงถึงได้เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติและอุบัติเหตุ”
“เข้าใจไหม?”
“เ เข้าใจแล้ว!”
เฉินเยี่ยนแปลกใจ
เชื่อแล้ว? ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?