รอยยิ้มของหลินซูหย่าบิดเบี้ยว กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืนอย่างรวดเร็ว
ทุกคนในที่เกิดเหตุยังไม่ทันตั้งตัว
จู้เหย่รีบวิ่งไปหาจู้สือยวนโดยไม่รู้ตัว อยากจะทะยานเข้าไปขวางตรงหน้าเธอ
แต่ไม่ว่าเขาจะวิ่งอย่างไร ก็ไม่มีทางเร็วไปกว่าความเร็วกระสุน
"ไม่นะ... เฮ้ย?"
เมื่อครู่จู้เหย่ยังตะโกนสุดเสียง แต่วินาทีต่อมาเขาก็หยุดฝีเท้าชะงัก ยืนตะลึงมองภาพเบื้องหน้า—
ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง กระสุนที่พุ่งออกไปหยุดค้างกลางอากาศ
จากนั้น กระสุนก็หักเลี้ยว
ดัง ฟิ่ว เสียงหนึ่ง กระแทกเข้ากับลำต้นไม้ต้นหนึ่งด้านหลังจู้สือยวน ทิ้งรูกระสุนดำทะมึนและมีควันดำลอยกรุ่น
จู้เหย่ตกใจถึงกับยืนตัวแข็ง "บัดซบ!"
ทุกคน: !!!
จู้เหย่เป็นคนแรกที่ได้สติ รีบสาวเท้ากระวิ่งไปหาจู้สือยวน ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เคออี้ก็เบิกตากว้าง ตะโกนลั่น: "พี่ยวนเจ๋งเป้ง!"
คิดไม่ถึงว่าพี่ยวนจะดูดวงได้ แล้วยังบังคับให้กระสุนหักเลี้ยวได้อีก
มาถึงตอนนี้ วัยรุ่นทั้งห้าหายกลัวกันเป็นแถว พากันยืดอกเชิดหน้าเข้าแถวเรียงหน้ากระดาน
"เห็นฝีมือพี่ยวนของพวกเราแล้วใช่ไหม พวกแกที่ไม่อยากตายรีบกุมหัวหมอบลง แล้วยอมจำนนโดยดี!"
"ไม่งั้นอย่ามาโทษว่าพี่ยวนของพวกเราจะสั่งสอนพวกแก!"
"จริงไหม พี่ยวน?" เคออี้ไม่ลืมหันกลับไปถามจู้สือยวน