จู้สือยวนมีแววตาลึกล้ำดั่งสระน้ำลึก มุมปากแฝงรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา
หลินซูหย่าถูกมองจนขนลุกซู่ นึกถึงที่จู้สือยวนสามารถทำให้กระสุนเปลี่ยนทิศทางได้ มองเธอราวกับเห็นสัตว์ประหลาด
"เธอต้องหลอกฉันแน่ อาจารย์ยังบอกเลยว่าดวงชะตาลูกชายฉัน หากอยู่ในยุคโบราณคือเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง ล้วนเป็นไอ้เด็กเวรจวงซวี่ชิวนั่นที่ขัดขวางทางของลูกฉัน!"
จู้สือยวนอดหัวเราะเยาะไม่ได้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็จมหายไปอย่างรวดเร็ว
"หัวดื้อรั้นไม่ฟังเหตุผล! ลูกชายคุณในยุคโบราณก็แค่ดวงเป็นบ่าวไพร่ ต่อให้วันนี้จวงซวี่ชิวตาย ลูกชายคุณก็ต้องตายด้วย!"
"เป็นไปไม่ได้!"
หลินซูหย่าตื่นตระหนก
จู้สือยวนไม่ยอมพูดอีกแม้ครึ่งคำ เดินตรงไปยังอ่างเก็บน้ำ "ในเมื่อคุณไม่เชื่อ เช่นนั้นเราก็คอยดู"
พูดจบ จู้สือยวนก็โยนวันเดือนปีเกิดของจวงซวี่หรานลงในอ่างเก็บน้ำโดยตรง
หลินซูหย่าเบิกตากว้าง มุมปากสั่นระริก: "ม... มีใคร? ฆ่าเธอซะ!"
บอดี้การ์ดได้ยินแล้วมองหน้ากันไปมา ลังเลสามวินาที สุดท้ายก็ยังใจเต้นเพื่อค่าตอบแทนที่มากพอให้ครึ่งหลังชีวิตอยู่สุขสบาย จึงกรูกันเข้ามา
บรรดาลูกน้องข้างหลังจู้สือยวนก็ไม่ใช่หมู
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันชุลมุน
การต่อสู้ตัวต่อตัวนาน ๆ พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบอดี้การ์ดพวกนี้แน่ แต่—
โจวหย่วนและชีสวี่ฉวยโอกาสคนละคนกอดข้อเท้าบอดี้การ์ดไว้ แล้วกัดลงไปเต็มแรง
ขณะที่บอดี้การ์ดก้มลงมอง เสิ่นจิ่งปิ่งและเคออี้ก็จับมือทั้งสองข้างของบอดี้การ์ดไว้ จู้เหย่สบโอกาสโดยไม่ทันตั้งตัว ปีนขึ้นไปบนหัวบอดี้การ์ดแล้วควักลูกตาเขา