"ฮือ ๆ ๆ —"
สิ่งที่ถูกยัดเข้ามาในกระสอบป่านด้วยกัน ยังมีต้นกล้าที่ชะตาอาภัพซึ่งจวงซวี่ชิวกำไว้แน่น
เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบอดี้การ์ดร่างยักษ์เลยแม้แต่น้อย หลังจากถูกยัดเข้ากระสอบ บอดี้การ์ดก็ใช้เชือกล็อกปิดปากกระสอบอย่างคล่องแคล่ว ต่อให้จวงซวี่ชิวตะโกนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
"มัดปากกระสอบให้แน่นหน่อย กันไม่ให้มันหลุดออกมาตอนโยนลงน้ำ"
"ใช่แล้ว ตอนนั้นค่อยผูกหินก้อนใหญ่เพิ่มสักสองสามก้อน ไอ้เด็กเวรนี่จะตายก็ต้องตายอยู่ก้นอ่างเก็บน้ำ อาจารย์บอกแล้วว่า ถ้าไอ้เด็กเวรนี่ตายไป ชะตาชีวิตของมันถึงจะถ่ายโอนไปหาลูกชายของฉันได้อย่างสมบูรณ์ ถึงตอนนั้นสมบัติทั้งหมดของตระกูลจวงก็จะเป็นของลูกชายฉัน"
คนในป่าจึงได้สังเกตเห็นว่า ข้างอ่างเก็บน้ำยังมีร่างของหญิงสาวสูงโปร่งคนหนึ่งยืนอยู่ ผมหยักศกเป็นลอนสยาย แต่งหน้าบาง ๆ อ่อนหวาน อายุราวสี่สิบต้น ๆ ดูทะนุถนอมตัวเองได้ดีมาก
จู้เหย่เห็นอีกฝ่ายแล้ว ก็พูดเสียงเบาว่า "นี่คือแม่แท้ ๆ ของจวงซวี่หราน"
เคออี้กับพวกพากันตาโตทันที
ถึงจะโง่แค่ไหนพวกเขาก็ฟังเข้าใจ
แม่แท้ ๆ ของจวงซวี่หรานเข้ามาครองตำแหน่งภรรยาเอกไม่พอ ยังคิดจะแย่งมรดกให้ลูกชายตัวเองอีก
แย่งมรดกก็แล้วไปเถอะ แต่ถึงขั้นจะเอาชีวิตคน!
ช่างโหดเหี้ยมนัก!
เคออี้ที่อยู่ด้านหลังสุดอดถ่มน้ำลายดูถูกไม่ได้ มือทั้งสองข้างกำไม้กอล์ฟแน่น แล้วหันกลับมา "พี่ยวน เอาพี่เลยไหม?"
จู้สือยวนพยักหน้าอย่างสงบ "ระวังตัวด้วย สู้ไม่ได้ก็วิ่งหนี ที่เหลือฉันจัดการเอง"
วินาทีต่อมา พวกเพื่อนก็กำไม้กอล์ฟพุ่งเข้าใส่ทันที—
"ยัยผู้หญิงบ้า กล้าแตะพี่ชิวพวกเรา รนหาที่ตาย!!!"
วันนี้ฉันเสิ่นจิ่งปิ่งจะซัดให้พวกแกฟันหักทั้งปาก!
"มอบตัวซะดี ๆ!"
ด้วยวัยที่กำลังไฟแรงของวัยรุ่น พวกเขาตะโกนพลางเหวี่ยงไม้กอล์ฟไปพลาง
หลินซูหย่าได้ยินเสียงแว่ว เกิดอาการตกใจขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นว่าพวกเขามาเพื่อจวงซวี่ชิว ก็รีบสั่งบอดี้การ์ดทันทีว่า "เร็วเข้า โยนไอ้เด็กเวรนี่ลงอ่างเก็บน้ำก่อน พวกเด็กนี่รู้เรื่องแล้วก็อย่าไว้ชีวิตใคร เสร็จเรื่องแล้ว ฉันจะเพิ่มให้อีกคนละห้าล้าน!"