เวินซวี่ชุนผงะหงายไปด้านหลังด้วยความตกใจ แผ่นหลังชนตู้ยา นางสั่นเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว:
“ท่านผู้กล้า ท่าน...ท่านจำคนผิดแล้ว!”
เซียวลี่กลับคล้ายไม่ได้ยิน เขาก้าวตามเข้าไปโดยไม่รู้ตัว สายตาร้อนรนไล่สำรวจคิ้วตาของนาง
“อาชุน...”
“ข้าไม่ใช่!”
เวินซวี่ชุนแทบจะร้องไห้ออกมา
“ท่านผู้กล้า วีรบุรุษ โปรดฟังข้า ท่านจำคนผิดแล้วจริง ๆ! ขอท่านไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าสาบานว่าจะไม่แพร่งพรายร่องรอยของท่านแม้แต่คำเดียว! ไม่สิ คืนนี้ข้าไม่เคยพบท่านผู้กล้ามาก่อนด้วยซ้ำ!”
เซียวลี่พลันชะงักงัน
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเวินซวี่ชุน ทว่ากลับไม่พบความอาลัยอาวรณ์หรือความแง่งอนอันคุ้นเคยแม้แต่น้อย มีเพียงความแปลกหน้าและหวาดกลัว
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...”
แววกระจ่างพลันผุดขึ้นในดวงตาของเซียวลี่ เจือด้วยความสิ้นหวัง
อาชุนตรงหน้า ยังไม่เคยผ่านเรื่องราวที่เกี่ยวพันกันด้วยความเป็นความตายเหล่านั้น ยังไม่รู้จักเขาผู้มีมลทินเต็มกาย
“ที่แท้นี่ก็คือ...จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง เจ้ายังไม่รู้จักข้า...เจ้าไม่รู้จักข้าเช่นนี้ ดีที่สุดแล้ว แบบนี้...ดีที่สุด...”
ถ้อยคำของเขาต่ำแหบ
เขาก้มหน้าลงฉับพลัน มองห่อผ้าที่ตนกอดปกป้องไว้ในอ้อมแขนจนไร้ฝุ่นจับ ก่อนเลื่อนสายตาไปยังตะเกียงเดียวดายบนโต๊ะซึ่งเปลวไฟไหววูบ แสงสองสายที่ขัดแย้งกันสะท้อนอยู่ในดวงตา
เผามันทิ้งเสีย
เผาแล้ว ความพัวพันอันเหลวไหลทั้งหมดนี้ก็จะสิ้นสุดลง นางจะได้อยู่อย่างสงบสุขไปชั่วชีวิต ปราศจากภัยพิบัติและเคราะห์ร้าย
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เซียวลี่ก็ยกมือขึ้นฉับพลัน รีบร้อนแก้ห่อผ้าที่ติดตัวอยู่ ท่าทางเกือบจะหยาบกระด้าง ราวกับหากช้าลงอีกเพียงครู่เดียว เขาอาจเกิดความเสียใจขึ้นมาและไม่อาจตัดใจได้อีก
แต่การเคลื่อนไหวอันฉับพลันรุนแรงของเขา ในสายตาเวินซวี่ชุนผู้หวาดกลัวจนถึงขีดสุด กลับเป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะลงมือปลิดชีวิตนาง
แย่แล้ว! เขาจะลงมือแล้ว!
ศัตรูไม่ขยับ ฉันก็ไม่ขยับ แต่ถ้าศัตรูคลั่งขึ้นมา ก็ต้องชิงลงมือก่อน!
สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดบดบังความกลัวทั้งมวล เวินซวี่ชุนอาศัยท่าคุกเข่าโน้มตัวไปข้างหน้า แทงมีดสั้นที่ชุ่มเหงื่อเย็นชื้นอยู่ในแขนเสื้อเข้าไปในบาดแผลใต้ชายโครงของเซียวลี่อย่างแรง!
ร่างเซียวลี่แข็งทื่อขึ้นฉับพลัน ห่อผ้าที่เพิ่งแก้ออกมาหมาด ๆ หลุดจากมือ ร่วงลงบนพื้น
เคร้ง!
ของแข็งในห่อกระทบกัน ส่งเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เวินซวี่ชุนตัวสั่นสะท้าน ตกใจจนรีบชักมือถอยหนี ทว่าข้อมือกลับถูกฝ่ามือร้อนผ่าวของเซียวลี่คว้าไว้แน่น!
นางเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดผวา กลับเห็นเซียวลี่ส่งยิ้มอ่อนโยนอย่างถึงที่สุดให้นาง
เขาหอบหายใจ เลือดซึมออกจากมุมปากไม่ขาดสาย ทว่าน้ำเสียงกลับสนิทสนมจนชวนให้ขนลุก:
“อาชุน เจ้ายังคง...ใจอ่อนอยู่ดี แผลนี้ควรแทงลงตรงหัวใจข้า...”
ขณะกล่าว เขากลับกำมือเวินซวี่ชุนไว้ แล้วออกแรงผลักมีดสั้นให้แทงลึกเข้าไปในบาดแผลของตนอีกหลายส่วน
เวินซวี่ชุนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ร่างสั่นราวกับลูกนก
นางไม่เคยพบเห็นคนที่ไม่กลัวตายเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไม่เข้าใจปฏิกิริยาบิดเบี้ยวเช่นนี้
ยังไม่ทันได้สติ เซียวลี่ก็ยืดแขนออกฉับพลัน รั้งนางเข้ามากอดแน่น
ความหวาดกลัวปะปนกับความงุนงงถาโถมเข้าใส่ เวินซวี่ชุนตื่นตระหนกไปหมดชั่วขณะ ถึงกับลืมดิ้นรน
ในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังชะงักค้าง เสียงตะโกนโหวกเหวกและฝีเท้าสับสนก็ดังมาจากนอกเรือน
“รอยเลือดมาสิ้นสุดตรงนี้!”
“เซียวลี่ต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่แน่!”
“ล้อมเอาไว้ให้เร็ว! ห้ามปล่อยให้นักโทษกบฏหนีไปได้เด็ดขาด!”
แสงแดงจากคบเพลิงส่องเข้ามาในห้อง เวินซวี่ชุนพลันได้สติ จิตใจฮึกเหิมขึ้นทันที!
ทหารทางการ!
ฉันรอดแล้ว!
ปัง!
ประตูห้องโถงใหญ่ถูกเตะเปิดอย่างแรง บานประตูครึ่งหนึ่งแตกกระจายตามเสียง
แสงคบเพลิงสาดทะลักเข้ามาในห้อง จนเวินซวี่ชุนตาพร่า
เมื่อตั้งสติได้ นางจึงเห็นว่ารอบนอกห้องเต็มไปด้วยทหารทางการ ทุกคนถืออาวุธพร้อมมือ ง้างธนูพาดลูกศร ปลายลูกศรเล็งตรงเข้ามาในห้องเป็นแนวเดียวกัน
ทว่าเซียวลี่กลับดูคล้ายไม่หวาดกลัว เขาค่อย ๆ คลายอ้อมแขนจากเวินซวี่ชุน มองใบหน้าตื่นตระหนกของนาง แววตาหมื่นความคิดค่อย ๆ ถูกความเงียบงันและความกระจ่างเข้ามาแทนที่
“อาชุน ทุกสิ่ง...สมควรจบลงแล้ว...”
เวินซวี่ชุนไหนเลยจะมีแก่ใจสนใจคนคลุ้มคลั่งผู้นี้ นางตะโกนสุดเสียงว่า “ใต้เท้า ช่วยชีวิตข้าด้วย!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ทวนยาวในมือทหารทางการผู้เป็นหัวหน้าก็ชี้ตรงมาทางนางแล้ว เขาตวาดลั่นว่า “เจ้าคนสารเลว! กล้าพูดปดต่อหน้าเจ้าหน้าที่ หลอกลวงทางการ ทั้งยังซ่อนตัวนักโทษกบฏอีก!”
เวินซวี่ชุนตะลึงงัน “ใต้เท้า เขาบุกเข้ามาในเรือนยา ข้า—”
“อยู่ห้องเดียวกับนักโทษกบฏ ทั้งยังกระทำสนิทสนมกัน ยังคิดจะแก้ตัวอีกหรือ?” นายทหารตวาดขัดขึ้น “จับเซียวลี่เป็น ๆ! สตรีผู้นี้เป็นพรรคพวก สังหารเสีย!”
เหล่าทหารขานรับพร้อมกัน “ขอรับ!”
เวินซวี่ชุนขวัญหนีดีฝ่อ
จบเห่แล้ว คราวนี้ดินเหลืองตกใส่หว่างขา ไม่ใช่อุจจาระก็ต้องกลายเป็นอุจจาระแล้ว!
เวลานั้นเอง เสียงสงบนิ่งของเซียวลี่ดังขึ้นข้างหูนาง “ออกทางหน้าต่างด้านหลัง มุ่งเข้าป่าเขา วิ่งไปข้างหน้า อย่าหันกลับมา”
กล่าวจบ เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งพยุงตู้ยา ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากเล็กน้อย ก่อนหันหน้าเข้าหาเหล่าทหารทางการมากมาย สีหน้าไม่เผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
กลับเป็นเหล่าทหารทางการที่แต่ละคนเคร่งเครียด ราวกับเผชิญศัตรูร้าย
เวินซวี่ชุนมองชายแปลกหน้าผู้คลุ้มคลั่งผู้นี้ ในสมองเหลือเพียงความคิดเดียว:
หนี!
นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันตัวพุ่งตรงไปยังห้องด้านข้างด้านหลัง ไม่ลืมคว้าห่อผ้าสีเทาบนพื้นติดมือไปด้วย
เมื่อครู่ถึงจะตกใจจนขวัญกระเจิง แต่นางได้ยินชัดเจนว่าห่อผ้าตกพื้นแล้วดังเคร้ง ของข้างในต้องเป็นของมีค่าแน่!
เรือนยาของนางเห็นทีคงรักษาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ต่อไปจะหาเลี้ยงชีพอย่างไรก็ยังไม่รู้ สิ่งเหล่านี้...ถือเป็นค่าชดเชยที่ดาวหายนะผู้นี้ทำลายที่พึ่งพิงของนางก็แล้วกัน! เป็นเรื่องสมควรโดยแท้!
เวินซวี่ชุนกอดห่อผ้าไว้แน่น เท้าข้างหนึ่งเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูห้องด้านข้าง
ฟิ้ว!
ลูกศรเย็นเฉียบดอกหนึ่งแหวกอากาศพุ่งมา เล็งตรงไปยังกลางหลังของนาง!
เวินซวี่ชุนไม่มีเวลาตอบสนองแม้แต่น้อย!
เซียวลี่กำด้ามมีดสั้นที่ปักอยู่ใต้ชายโครงโดยไม่ลังเล แล้วกระชากมันออกมาอย่างแรง เลือดสาดกระเซ็นพร้อมกับที่เขาสะบัดข้อมือส่งกำลังขว้างมีดสั้นออกไปอย่างรวดเร็ว!
เคร้ง!
ลูกศรเบี่ยงทิศ เฉียดใบหูของเวินซวี่ชุน ก่อนปักลึกลงบนกรอบประตูข้าง ๆ หางลูกศรยังคงสั่นระริกไม่หยุด
เวินซวี่ชุนมองลูกศรที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ขาอ่อนยวบ ต้องคว้ากรอบประตูไว้แน่นจึงไม่ทรุดลงกับพื้น
นางไม่กล้าหยุดพัก ไม่มีแม้แต่ความกล้าจะหันกลับไปมองสักครั้ง คลานตะเกียกตะกายเข้าไปในห้องด้านข้างอันมืดสลัว
เซียวลี่ก้าวเร็ว ๆ ไปขวางระหว่างประตูแคบของห้องด้านข้างกับเหล่าทหาร ยกมือเช็ดเลือดที่ไหลซึมไม่ขาดสายตรงมุมปาก ใบหน้าซีดขาวเผยรอยยิ้มยั่วโทสะ
“ตามข้ามาตลอดทาง ทุกท่านลำบากแล้ว ยังรออะไรอยู่? เข้ามาพร้อมกันเลย!”
“นักโทษกบฏอวดดีนัก! บุก!”
ทหารทางการผู้เป็นหัวหน้าเดือดดาลถึงขีดสุด โบกดาบยาวในมือแล้วตะโกนก้อง
เหล่าทหารกรูกันเข้าไป แสงดาบวูบวาบขึ้นมา ไม่มีใครสนใจเวินซวี่ชุนอีก
หนังศีรษะของเวินซวี่ชุนชาวาบ ท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ หันกลับไปชำเลืองมองอย่างรวดเร็ว
นางเห็นเซียวลี่เบี่ยงตัวหลบดาบที่ฟันลงมาจากด้านบนได้อย่างหวุดหวิด บาดแผลใต้ชายโครงแยกอ้าอย่างน่าสยดสยองท่ามกลางแสงไฟ เลือดไหลนอง
ทว่าในช่วงเสี้ยวขณะที่คมดาบวูบวาบ เขากลับหันหน้าเหลียวมามองนางอีกครั้ง
แววตานั้นลึกล้ำหนักอึ้งเกินไป เวินซวี่ชุนไม่เข้าใจ และไม่มีเวลาจะทำความเข้าใจ
ชั่วพริบตาถัดมา เซียวลี่เตะตู้ยาล้มลง กั้นสายตาของทั้งสองฝ่ายไว้โดยสิ้นเชิง
“ไป!”
เสียงแหบพร่าทะลวงผ่านความโกลาหล ส่งมาถึงหูนางอย่างชัดเจน
เวินซวี่ชุนกัดฟัน กระชับห่อผ้าในอ้อมแขนให้แน่น ผลักบานหน้าต่างห้องด้านข้างออก แล้วลนลานปีนออกไป
นางไม่กล้าหันกลับ ไม่กล้าฟังเสียงต่อสู้ทึบหนักที่ดังมาจากด้านหลัง วิ่งผ่านรั้วไม้ในลานหลังอย่างสุดชีวิต มุ่งหน้าสู่ป่าดำมืดบนภูเขาด้านหลัง