เผยหยางหันกลับไป
หลินอิ่งกับหญิงสาวอีกคนยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ในมือแต่ละคนถือถุงจากซูเปอร์มาร์เก็ต ภายในใส่ขนมกับของใช้ประจำวันไว้
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย”
หลินอิ่งยิ้มพลางเดินเข้ามาใกล้ “เมื่อกี้มองจากไกล ๆ แล้วเหมือน เลยนึกว่าจำคนผิด พี่เผยหยางมาที่มหาวิทยาลัยได้ยังไงคะ?”
“ก็เพราะน้องชายตัวดีของฉันน่ะสิ” เผยหยางนวดหว่างคิ้ว พอพูดถึงเรื่องนี้ก็ปวดหัวขึ้นมา
“เขามีแฟนแล้ว เมื่อวานที่บ้านเพิ่งรู้ ถามนิดถามหน่อยก็โมโหใส่ทุกคน ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนั้นนิสัยเป็นยังไง”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอิ่งชะงักไปเล็กน้อย
แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเผยจั๋วกำลังคบกับใครอยู่
ไม่เพียงแต่รู้เท่านั้น เธอยังอยู่หอเดียวกับผู้หญิงคนนั้นทุกวันด้วย
เซี่ยเฉียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองหลินอิ่ง ก่อนจะหันไปมองเผยหยาง ไม่นานก็เดาตัวตนของอีกฝ่ายได้
“พี่หมายถึงไป๋เถาใช่ไหมคะ?” เธอยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ “ฉันกับหลินอิ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอค่ะ”
ดวงตาของเผยหยางเป็นประกายขึ้นมาทันที
เพิ่งคลาดกับป๋อฉี่จือไปแท้ ๆ ไม่นึกว่าจะมาเจอคนที่รู้เรื่องถึงสองคนอีก
“งั้นก็ดีเลย”
เธอก้าวเข้าไปใกล้ทั้งสองคนอีกก้าว “ปกติไป๋เถาเป็นคนยังไง? พวกเธอรู้ไหมว่าเธอกับน้องชายฉันเริ่มคบกันได้ยังไง?”
เซี่ยเฉียวกระแอมเบา ๆ แต่ไม่ได้ตอบทันที
เธอมองหลินอิ่งก่อน จากนั้นก็ก้มหน้าสลับถุงชอปปิงไปถืออีกมือ ท่าทางเหมือนมีเรื่องพูดยาก
เผยหยางขมวดคิ้ว “มีอะไรก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ”
“จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเบาลง
“แค่เดิมทีไป๋เถาชอบฟู่หลิน เรื่องนี้คนทั้งห้องรู้กันหมด เธอแอบชอบเขามานาน แถมยังเคยเขียนจดหมายรักให้ด้วย”
ใจของเผยหยางหนักอึ้ง
เรื่องนี้กลับตรงกับที่คุณนายฟู่พูดไว้ไม่มีผิด