ไป๋เถากดดับหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนเดินตามพนักงานเสิร์ฟไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้อมือก็ถูกใครบางคนคว้าหมับจากด้านหลัง
เธอหันกลับไปสบเข้ากับแววตาลุ่มลึกของเผยจั๋ว สีเลือดบนใบหน้าพลันจางหาย
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“ไหนบอกว่าอ่านหนังสืออยู่ที่หอพัก?” เผยจั๋วทอดตามองเธอ แล้วเหลือบมองประตูห้องส่วนตัวหลายห้องที่ปิดสนิทตรงหน้า น้ำเสียงเย็นเยียบ
ไป๋เถากำโทรศัพท์ไว้แน่น ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร
เธอคิดว่าตัวเองรอจนแน่ใจแล้ว เห็นกับตาว่ารถของเขาขับออกไป จึงค่อยออกจากหอพัก
ทำไมเขาถึงยังเห็นเธอได้อีก
ตอนเผยจั๋วกลับถึงหอพัก ที่นั่งของฟู่หลินว่างเปล่า
เขาเดินไปที่ระเบียง มองลงไปข้างล่าง
พอดีเห็นไป๋เถาเดินออกมาจากทางหอพักหญิง
เธอเดินเร็วมาก ไม่ได้มุ่งหน้าไปโรงอาหาร แต่เดินไปตามถนนอีกสายที่ตรงไปยังประตูมหาวิทยาลัย
เผยจั๋วนึกถึงข้อความที่เจียงเหมียนเหมียนเร่งเธอ สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
เขาหันหลังลงไปตามเธอ พร้อมส่งข้อความถามว่าเธอถึงหอพักหรือยัง
เธอตอบว่าถึงแล้ว
เขาถามย้ำอีกครั้ง เธอกลับบอกว่ากำลังอ่านหนังสืออยู่ แถมยังบอกให้เขาเลิกส่งข้อความมา
ฟู่หลินไม่อยู่ เธอก็ยังโกหกแล้วออกจากมหาวิทยาลัย
ยิ่งเผยจั๋วคิด สีหน้าก็ยิ่งดูแย่
ตอนนี้เมื่อเห็นเธอถูกจับได้คาหนังคาเขา เขายังคงกำข้อมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย
“ข้างในเป็นใคร?”
ไป๋เถาเหลือบมองห้องส่วนตัว พอนึกถึงข้อความที่บอกว่าอย่าบอกเสี่ยวจั๋ว หนังศีรษะก็ชาวาบ
“คุณกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันกลับมหาวิทยาลัยเอง”