ไป๋เถายังไม่ทันได้ถอย มือข้างหนึ่งก็โอบเอวเธอไว้แล้ว
เผยจั๋วดึงเธอเข้ามาใกล้ ก้มมองเธอพลางว่า “ชมคนอื่นเก่งจังนะ”
ตอนเขาโน้มเข้ามา เธอก็เบือนหน้าหนีไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
จุมพิตแสนร้อนผ่าวเฉียดมุมปาก
ใบหูของไป๋เถาร้อนผ่าว มือเพิ่งแตะลงบนอกเขา โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา
เธอหยิบออกมาดู เป็นข้อความเร่งจากเจียงเหมียนเหมียน
【เอาหนังสือมาให้เธอที่ห้องเรียนแล้ว คนอยู่ไหน? ใกล้เข้าเรียนแล้วนะ】
ไป๋เถามองเวลาอีกครั้ง หัวใจกระตุกวูบ
“แย่แล้ว คาบหน้าฉันจะเข้าเรียนสาย”
เธอผลักเขาออกแรง ๆ แล้วหันหลังวิ่งทันที
มือของเผยจั๋วยังค้างอยู่กลางอากาศ
ไป๋เถาไม่ได้หันกลับมา ชายกระโปรงพลิ้วผ่านพุ่มไม้เตี้ยริมทางเดิน ไม่นานร่างของเธอก็ลับหายไปตรงหัวมุม
เผยจั่วยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือแตะมุมปาก
เอาสิ พออยู่กับเขากลับไม่ทำให้เธอห่วงเรื่องเข้าเรียนเลยนะ
เมื่อกลับถึงหอพัก ป๋อฉี่จือกำลังสวมหูฟังเล่นเกม
หน้าจอเพิ่งแสดงหน้าสรุปผล เขาก็เห็นเผยจั๋วเสียก่อน จึงไม่สนใจจะเริ่มเกมรอบต่อไป รีบถอดหูฟังแล้วหันมา
“ไม่ได้ไปหาศิษย์น้องหญิงหรอกเหรอ? ทำไมกลับมาเร็วจัง”
เขาสำรวจสีหน้าเผยจั๋ว แล้วก็ยิ้มกริ่ม
“โดนไล่กลับมาเหรอ?”
เผยจั๋วเดินผ่านเขาไป ยกมือตบด้านหลังศีรษะเขาทีหนึ่ง
“ถ้ายังพูดเหลวไหลอีก จะเอาที่เย็บกระดาษเย็บปากบนกับปากล่างของนายติดกันซะ”
ป๋อฉี่จือกำลังจะเถียงกลับ แต่ภาพในหัวผุดขึ้นมาก่อน เขาจึงรีบยกมือปิดปาก
“พี่จั๋ว ใจร้ายกับเพื่อนขนาดนี้เลยเหรอ?”
เผยจั๋วลากเก้าอี้ออกมา ขี้เกียจจะสนใจเขา
เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำดังมาจากชั้นล่าง